ଏହି ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଅଂଶ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆଶାଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଦେରିରେ ମିଳୁଥିଲା। ଏହି ଦେରିରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ହୁଏନାହିଁ, ତାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟର କୌଣସି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ—ଏହି ନିୟମ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୱାନ୍ ବେଦରେ ଦେଖିଛନ୍ତି।” ଏହି ସମୟରେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରାବର୍ଗ୍ୟ କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଇ ମାପ ଦୁଧ ଓ ଘୃତ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଡାକିଲେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସଭାମଧ୍ୟରେ ନିରବ ଥିଲେ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ଦେବ, ଆପଣ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଉଚିତ୍ ତ? ଆପଣ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି ଅନ୍ୟ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଦୋଷ। ଯାହାକୁ ଆପଣ ଗୃହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମୋ ପାଦଧୂଳି ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ ତୁଳନାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ସଭାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମତାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାସକ ସମାନ। ଆପଣ ରୂପର ଲୋଭରେ ଏହି ଦୁର୍ନାମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ପୁତ୍ର-ନାତିମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଲଜ୍ଜା ହେଲା ନାହିଁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅପବାଦସ୍ପଦ; ଆପଣ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହ। ଏମିତି କଳଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିଜ ଶରୀରକୁ ଦେଖି ଆପଣଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା ହେଲା ନାହିଁ? ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହେଲି। ଯଦି ଏହି ଆପଣଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ତେବେ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ସଖୀମାନେଙ୍କ ଆଗରେ କିପରି ମୁହଁ ଦେଖେଇବି? ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ଜନାନୀ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି—ମୁଁ ଏହି କଥା କିପରି କହିପାରିବି?” ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ବ ଦିକ୍ଷା ପରେ, ଋତ୍ୱିକମାନଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲି; ଏଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀ ବିନା ଯଜ୍ଞ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ—ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ଆଣିବାକୁ କହିଲି। ସେଉଁଠି ଶକ୍ର ଆଣିଲେ, ଓ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦେଇଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ମୋ ଦୋଷକୁ କ୍ଷମା କର। ଆଗକୁ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମ ପାଦକୁ ଶରଣ ଦେଉଛି—ଦୟାକରି କ୍ଷମା କର।” ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯଦି ତପସ୍ୟା କରିଛି, ଗୁରୁମାନେ ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଭାରେ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ କଦାପି ପୂଜିବେନାହିଁ, କେବଳ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଏକ ବାର ପୂଜା ହେବ। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ କେବଳ ସେଇ ପୂଜା କରିବେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନୁହେଁ।” ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ସେ ଏଉଁଠି ଥିବା ଶତକ୍ରତୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ: “ହେ ଶକ୍ର! ଆପଣ ଗୋପାଳିକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ତୁଚ୍ଛ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଆପଣ ଭୋଗିବେ। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣ ଥିବେ, ଶତକ୍ରତୁ, ତେବେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଯିବେ, ଆପଣ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ, କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳିବ।" ଏପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଭୃଗୁଙ୍କ ଶାପରେ ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ମାନବ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ତେବେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ; ଆପଣଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାଗର ଅପାରେ ନେଇଯିବେ। ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, କୃଷ୍ଣ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ; ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ୟ୍ୟନ୍ତ ଦାସତ୍ୱ ଭୋଗିବେ।” ଏହାପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦାରୁବନରେ ରୁଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, କୃଧ୍ଧ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: “ହେ କପାଳିକ, ତୁମେ ଆମ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ; ତେଣୁ ତୁମର ଗର୍ବିତ ଅଙ୍ଗ ଏଇଠି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯିବ। ଏହି ଶାପରେ ତୁମେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ହରାଇବା, ଓ ତୁମର ସ୍ତ୍ରୀ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ାଇ ତୁମକୁ ଶାନ୍ତନା ଦେବେ।” ତାପରେ ଦେବୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ଜାତବେଦ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଦାହ କର; ତୁମକୁ ମୋ ପୁଆ, ଭୃଗୁ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଯେଉଁଥିରେ ପୂର୍ବେ ଦାହିତ ହେଲି, ସେଥିରେ କିପରି ଏବେ ଦାହ କରିପାରିବି? ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ ଢାଳିବେ; ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଅଗ୍ନି ଅଧିକ ଜ୍ୱଳିବ।” ତାପରେ ସାବିତ୍ରୀ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋତ୍ୱିକମାନେ ଉପରେ ଶାପ ଦେଲେ: “ଦାନ ଓ ହୋମ ଲୋଭରେ ସେମାନେ ଅବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ଅରଣ୍ୟ ଘୁଞ୍ଚିବେ। ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ତୀର୍ଥ ଓ କ୍ଷେତ୍ର ଘୁଞ୍ଚିବେ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭୋଜନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ଘରେ କଦାପି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେନାହିଁ। ଅପାତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ଅର୍ଥ ଅର୍ଜନ ଅବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, ଏହିପରି ଖର୍ଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଅବ୍ୟର୍ଥ ହେବ। ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ମୃତ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ ସମାନ ହେବେ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏପରି ଭାବେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଶାପ ଦେଇ, ସେ ସଭାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେ ପ୍ରମୁଖ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଏଉଁଠି ବସିଲେ। ଏଉଁଠି ଶକ୍ରଙ୍କ ସୁନ୍ଦରୀ ପତ୍ନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଦେବୀ ତା ସଂଗିନୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ରହିବିନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବିନାହିଁ, ସେଉଁଠାକୁ ଯିବି।” ଏହିପରି କହି ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସାବିତ୍ରୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଗଲେ, ଏହି ମହାକ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଉଛି—ଲକ୍ଷ୍ମୀ କଦାପି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବସିବେନାହିଁ; ସେ ଚଞ୍ଚଳ, ଅସ୍ଥିର ମନ ହେବେ, ଓ ମୂଢ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିବେ।