ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, "ଆମେ ଚାହୁଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ," ତେଣୁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଲେ। ଦେବୀ ଗାୟତ୍ରୀ ଯାହା ଦେଇଥିଲେ, ଏହାକୁ ସମସ୍ତେ ଅନୁମୋଦନ କରିଲେ; ସେ ନିତିମତୀ ଦେବୀ ଯଜ୍ଞରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଥିଲେ। ଏହାପରେ, ସେ ଯଜ୍ଞ ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଯାଏଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ବିକାଶ ପାଇଲା। ଏହି ସମୟରେ, କପର୍ଦିନ୍—ତୁମେ—ଅନ୍ନ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଶିବିରରେ ପହଁଚିଲେ। ପାଞ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବଡ଼ ଖପର ହାତରେ ଧରି ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଂଶଗ୍ରାହୀମାନଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକି ସେମାନେ ତୁମକୁ ଅପସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମକୁ ଦୂରେ ରଖି, ନିନ୍ଦା କରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, "ତୁମେ କିପରି ଏଠାରେ ଆସିଛ?" ଏପରି ଉପେକ୍ଷା ଓ ନିନ୍ଦା ସହିତ ତୁମେ ଦୂରେ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ମହେଶ୍ୱର ହସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ପୂର୍ବଜ ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ।" କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁମକୁ ଦୂରେ ହଟାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, "ଖାଇଲା ପରେ ଯଜ୍ଞ ଛାଡ଼ି ଯିବା।" କପର୍ଦିନ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଖାଇବା ପରେ ମୁଁ ଯିବି।" ଏଭଳି କହି, ସେ ଖପରଟି ସାମ୍ନାରେ ରଖି ବସିଲେ। ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଈଶ୍ୱର ଚତୁରତା ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ଖପର ଭୂମିରେ ରଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ପୁଷ୍କରାକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁଯାଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।" ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ କହିଲେ, ତେଣୁ ପରମେଶ୍ୱର ଯାଇଯିବା। ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଆକାଶରେ ରହିଲେ; କପର୍ଦିନ୍ ପୁଷ୍କରାକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "ଏଠାରେ ଖପର ରହିଛି, ଯଜ୍ଞ କିପରି କରିବି? ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଖପରକୁ ଅଶୁଚି ଘୋଷିତ କରିଥିଲେ।" ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଖପରକୁ ହଟାଇଦେବି।" ସେ ଏହାକୁ ଉଠାଇ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ପରେ ଆଉ ଏକ ଖପର ଆସିଗଲା। ପୁନଃ ହଟାଇଲେ, ତେଣୁ ଦ୍ୱିତୀୟ, ତୃତୀୟ, ବିଶ, ତିରିଶ—ଏଭଳି ହେଲା। ପଞ୍ଚାଶ, ଏକଶତ, ଏକହଜାର, ଦଶହଜାର—ଏଭଳି ଖପରର ଶେଷ ନ ହେଲା। ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କପର୍ଦିନ୍ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ; ପୁଷ୍କରା ଅରଣ୍ୟରେ ପହଁଚି ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ତେଣୁ ହରା ଖୁସି ହେଲେ; ଭକ୍ତିରେ, ଶିବ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ନିଜ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଏହାପରେ, ଦେବତା ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଦିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ କହିଲେ, "ପୁରୋଡାଶ ଅର୍ପଣ ଖପର ବିନା ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ।" "ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସରନ କର, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ; ସ୍ବିଷ୍ଟକୃତର ଅଂଶ ମୋତେ ଦିଅ। ଏହା କଲେ, ମୋ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେବ।" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହିପରି ହେବ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବା।" ତେଣୁ ପ୍ରଭୁ, ଖପର ହାତରେ ଧରି, ପିତାମହଙ୍କୁ ପହଁଚିଲେ। "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଚାହୁଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ଆଶା ଅଛି, ମୁଁ ଦେବି; ମୋପାଖରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେବି ନାହିଁ; ମୁଁ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ ଅସନ୍ନ ଅଛି। ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଅଛି, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରିପାରିବି।" ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପ୍ରଭୁ ଏଭଳି କହିଲେ, ପିତାମହ, ରୁଦ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏଭଳି ହେବ," ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ। ଏହି ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷ ହେଲାପରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶମ୍ଭୁ ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଯେଉଁ ଦେବ ଚାରି ବେଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ଦେବତା ନଗର ଦେଖୁଥିଲେ। କୁତୁହଳରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିବା ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମହେଶ୍ୱର ପୁନଃ ଏହି ମଦମାନଙ୍କ ଛବିରେ ଯଜ୍ଞ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ରହିଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦେବତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; କିଛି ହସିଲେ, କିଛି ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ। ଅନ୍ୟ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ମଦମାନଙ୍କୁ ଧୂଳି ଫିଙ୍ଗିଲେ, କିଛି ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ଥିବାମାନେ ମାଟି ଓ ଲଠି ଦେଇ ମାରିଲେ। ସେମାନେ ହାତ ଦେଇ ମାରି, ଉପହାସ କଲେ; ତାହାପରେ କିଛି ତପସ୍ବୀ ତାଙ୍କର ଜଟା ଧରି ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ ଦେଖି ଏହି ପ୍ରଥା ଅନୁସରଣ କରୁଛ? ଏଠାରେ ବାମମାର୍ଗର ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆସିଛ।" "ତୁମେ କିଏ ଶିଖାଇଛି, ଓ ପାପ ଦେଖୁଥିବା? ତୁମେ ମଦ ବାକ୍ୟ କହି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ି ଫେରୁଛ?" "ଲିଙ୍ଗ ମୋର ବ୍ରହ୍ମା ରୂପ, ଯୋନି ଜନାର୍ଦନ; ଏହି ବୀଜ ଅର୍ପଣ ନହେଲେ, ଜଗତରେ ବିପଦ ଆସିଥାଏ।" "ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜନ୍ମିଥିଲି; ମହାଦେବ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ହିମାଳୟରେ ଜନନୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।" "ଉମା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି—ସେ କାହାର ଝିଅ, କହ? ତୁମେ ଭ୍ରମିତ, ଜାଣୁନାହିଁ; ଶୁଭ ଜନେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ କହନ୍ତୁ।" "ଏହି ଆଚରଣ ବ୍ରହ୍ମା କରିନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖାଇନାହିଁ, ଗିରୀଶ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହିଁ।" "ତେଣୁ ତୁମେ ଦେବତାକୁ କିପରି ନିନ୍ଦା କରୁଛ, 'ଆମେ ଆଜି ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡିବା'? " ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମାରୁଥିବାବେଳେ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଶଙ୍କର ହସି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହିଁ କି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ? ମୁଁ ମଦମାନ, ବିବେକହୀନ; ତୁମେ ସମସ୍ତେ କରୁଣାବାନ, ମିତ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠ, ତେଣୁ ଏଭଳି କଥା କହୁଛ, ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ଲୁଚି, ଯଦିଓ ମୁଁ ହରା।" ସେ ଦେବତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଜଟାଧାରୀକୁ ହାତ, ପା, ମୁଠି ଦେଇ ମାରିଲେ। ଲଠି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ମଦମାନ ଭାବରେ ଥିବାକୁ ମାରିଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ରୁଦ୍ର ରାଗିଗଲେ।