ଏହି ପବିତ୍ର ଉପଦେଶରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ମିଳେ, ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହାକୁ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଯେଉଁଠି ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେଉଁଠି ଚୁଲ, ଦାଢି, ନଖ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଜଣେ ଦ୍ୱିଜତି, ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟରହିତ କରି, ସଂନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ତାଙ୍କର ଲୋକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଅନନ୍ତକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଓ ଦୋଷରହିତ ଥିଲେ, ସେ ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କିଛି କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ। କ୍ରୋଧ ଓ ମୋହ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ବିବାଦରୁ ଦୂରେ ରହି, ଯଦି ସେ ନିର୍ବିକାର ହୋଇ, ଆତ୍ମାର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ସ୍ନେହୀ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବେଦନା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅଭାବରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେ ନିଜକୁ ବଳିଦାନ କରେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ସେ ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚାହିଁଥାଏ, ତାହା ପାଇଁଥାଏ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେ ତିନି ଆଶ୍ରମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଏଠି ଚତୁର୍ଥ, ପରମ ଆଶ୍ରମ ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଉଛି—ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶେଷ ଶରଣ। ପୂର୍ବ ଆଶ୍ରମର କ୍ରିୟା କୁ ସଫଳ କରି, ପରେ ଏହି ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ। ଏବେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଶୁଣ, ପରମାତ୍ମା ପାଇଁ ଯଥା ନିଷ୍କାମ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ—ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତିନି ପ୍ରକାର ସନ୍ନ୍ୟାସରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପଥ, ପରିବ୍ରାଜକ ସନ୍ନ୍ୟାସର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜଗତ ବ୍ୟବହାର ତ୍ୟାଗ କରେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶୃତି ହେଉଛି—ସେ ଏକା, ସହଚର ବିନା ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି, କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି ବିନା, ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟ ବିନା, ଗ୍ରାମରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ଶୟନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁନିର ମନୋଭାବ ରଖିବା ଦରକାର। ସେ ଅଳ୍ପ ଭୋଜନ କରି, ନିୟମିତ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଏକ ଭୋଜନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିବା ଉଚିତ୍; ଏକ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର, ବୃକ୍ଷ ମୂଳ, ଛିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଏକାକୀପନା ତାଙ୍କର ସାଥୀ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ନିରପେକ୍ଷତା ହେଉଛି ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀର ଚିହ୍ନ; ଯାହା ପାଖରେ କଥା ଯାଇ, ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ, ଏକ ଅନ୍ଧ କୂଆରେ ପଡ଼ି ଯାଏ ପରି। ଏହି ପରି ଜଣେ, ଯେଉଁଠି କଥା ଫେରି ଆସେ ନାହିଁ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଆଶ୍ରମରେ ବାସ କରନ୍ତି; କାହାରୁ ଅନୁଚିତ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅନୁଚିତ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯାହା ପସନ୍ଦ, ସେଇ କଥା ମାତ୍ର କହିବା ଉଚିତ୍। ଯେତେବେଳେ ଅପମାନ ହୁଏ, ସେ ନିର୍ବିକାର ହୋଇ ବସିଥାଏ, ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥାଏ; ଯାହା ପାଖରେ ଏକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ସବୁବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଯେ ଶୂନ୍ୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ଯିଏ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଏ, କିମ୍ବା ଯିଏ ଯାହା ଦେଇଥାଏ ତାହା ଭୋଜନ କରେ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ମିଳେ ସେଉଁଠି ଶୋଇଥାଏ—ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ଯିଏ ସାପ ପରି ଲୋକଙ୍କର ଭୟର କାରଣ, ମିତ୍ର ପରି ନରକରୁ ଦୂରେ ରହିଥାଏ, ଦୁଷ୍ଟ ପରି ନାରୀମାନେ ଦୂରେ ରହନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ଯିଏ ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଅପମାନରେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଶୋକ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ସେ ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେ କେବଳ ସମୟକୁ ଦେଖି, ଚାଷୀ ପରି ଉପଯୁକ୍ତ ଋତୁର ଅପେକ୍ଷା କରେ। ଯେ ମନ ଅଚଳ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ବୁଦ୍ଧି ଅବିଚଳିତ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ—ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରେ, ତାଙ୍କୁ କେହି ଭୟ ଦେଉନଥାଏ—ତାଙ୍କୁ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ କୌଣସି ଦିଗରୁ ଭୟ ନାହିଁ। ଯେପରି ସମସ୍ତ ପଦଚିହ୍ନ ହାତୀର ପଦଚିହ୍ନରେ ଲିନ୍ ହୁଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମନରେ ସଂଗୃହୀତ ହୁଏ। ଏଭଳି ଅହିଂସାରେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୁଏ; ଯିଏ ହିଂସାରେ ଲଗିଥାଏ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ। ଯିଏ ଅହିଂସକ, ଧୃଢ଼, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶରଣ—ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନିର୍ଭୟ, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ମୁନି ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଆକାଶ ପରି ଅବିଚଳ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ—ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଚିହ୍ନନ୍ତି। ଯିଏ ଜୀବନକୁ ଧର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ କରିଥାଏ, ଧର୍ମରେ ମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ନେଉଛି, ଦିନ ରାତି ପୁଣ୍ୟରେ ବ୍ୟତୀତ କରେ—ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଚିହ୍ନନ୍ତି। ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ନ ନମନ କରନ୍ତି, ନ ଅଞ୍ଜଳି କରନ୍ତି, ଯାହା କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଛି, ଶରୀର ଅବଶିଷ୍ଟ—ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଚିହ୍ନନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଉଦୟର ଯନ୍ତ୍ରଣା ବୁଝି, ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟରହିତ ହେବାକୁ ଦେବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ; ସମସ୍ତ ଦାନରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଶରୀର ବଳିଦାନ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅନନ୍ତ ଭୟହୀନତା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦେଖି ସ୍ୱାହା କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ସମ୍ପର୍କରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଵୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ପାଏ। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ହୃଦୟରେ, ଆତ୍ମାକୁ ବଳିଦାନ କରାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ, ଏହି ଆହୁତି ସେ ନିଜରେ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସ୍ଥିତ ରହେ।