ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ; ଆପଣ ହିଁ ଆମର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଆପଣ ଆମର ସହାୟ ହେଇଉ।” ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ: “ଆପଣ ହିଁ ଆମ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ହିଁ ବୁଦ୍ଧି, ଆପଣ ହିଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା ଓ ବିଶ୍ୱର ପିତା।” ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ମୁରା ଆମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହଟାଇ ଦେଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ‘ହେ ଶକ୍ର, ଏହି ଦାନବ କିପରି? ତାଙ୍କର ରୂପ, ଶକ୍ତି, ନିବାସ କେଉଁଠି? ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରାତାପ, କୌଣସି ଭଲ ବର ଅଛି କି? ସବୁ କଥା କୁହ।’” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: “ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ଗୋତ୍ରର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ତଳଜଂଘା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ମୁରା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ ନାମକ ଏକ ନଗରରେ ବସିଥାଏ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହଟିଗଲେ। ସେ ନିଜେ ଏକ ନୂତନ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ, ବରୁଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ବଦଳାଇ ଦେଲେ। ଏହା ସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ନ୍ୟାୟସ୍ଥାନ ହରାଇଲେ।” ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ: “ମୁଁ ଏହି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ହତ୍ୟା କରିବି।” ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ପ୍ରଭୁ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ ନଗରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଦେବତାମାନେ ଦାନବରାଜ ମୁରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ମୁରା ଦେବତାମାନେକୁ ଜିତି, ସେମାନେ ଦଶ ଦିଶାରେ ପଳାଇଗଲେ। ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବ କହିଲେ: “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!” ଭଗବାନ୍ ରୁଷ୍ଟ ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ: “ହେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ, ମୋର ବାହୁକୁ ଦେଖ।” ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଦିବ୍ୟ ବାଣରେ ବିନାଶ ହେଲେ, ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ରକୁ ଦାନବ ସେନାରେ ଛାଡିଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଶତ-ଶତ ଦାନବ ନିଅନ୍ତି ହେଲେ। ତଥାପି, ଏକ ଦାନବ ସେଠାରେ ପୁନିପୁନି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ନିଅନ୍ତି କରିଦେଲେ, ମଧୁସୂଦନକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଦେଲେ। ଏହି ଦାନବ ହସ୍ତାହସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଚାଲିଲା। ବିଷ୍ଣୁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ହାରିଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ହାରି ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସିଂହବତୀ ନାମକ ଏକ ଗୁହା ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାର ଏକଟି ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା। ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦନ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଗୁହାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଥକି ଯୋଗମାୟାରେ ବିନ୍ଧିଗଲେ। ଦାନବ ପଛରୁ ଗୁହାରେ ଘୁସିଲେ, ମୋତେ (ବିଷ୍ଣୁ) ଶୁଇଥିବା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଭାବିଲେ, “ହରି ହାରିଗଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ହତ୍ୟା କରିବି।” ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ—ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ। ତାଙ୍କର ତେଜର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ଦେବୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାତାପୀ। ଦାନବରାଜ ମୁରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକଳାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ରୋଦନରେ ମୁରା ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଭସ୍ମ ହେଲେ। ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଦେବତା ପ୍ରଭୁ ଜାଗିଲେ। ଭଗବାନ୍ ମୃତ ଦାନବକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ: “ମୋର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ କିଏ ହତ୍ୟା କଲେ?” ଦେବୀ କହିଲେ: “ମୁଁ କୃପାବଶତାରେ ଏହି କର୍ମ କରିଛି; ମୁରା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହଟାଇଦେଲେ। ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ଶୁଇଥିବା ଦେଖିଲି, ମୁରା ପଛରୁ ଆସିଥିଲେ।” ଦେବୀ କହିଲେ: “ମୁଁ ନିଦ୍ରା ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେଇ ତିନି ଜଗତକୁ ନିଅନ୍ତି କରିପାରିବି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: “ଯେଉଁ ଦାନବ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ହାରାଇଲେ, ସେ କିପରି ତୁମେ ଜିତିପାରିଲା?” ଏକାଦଶୀ ଉତ୍ତର କଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ଏହି ଦାନବକୁ ହତ୍ୟା କରିଛି।” ଭଗବାନ୍ କହିଲେ: “ତିନି ଜଗତର ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଛନ୍ତି। ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମ ମନର କାମନା କୁହ, ମୁଁ ଦେବି; ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ ଦେବି।” ଏକାଦଶୀ କହିଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ମୋପ୍ରତି ଖୁସି, ଯଦି ମୋର କଥା ସତ୍ୟ, ତେବେ ମୋ ମନର ଏକ ଇଚ୍ଛା ଅଛି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛି, ମୋର ଇଚ୍ଛା ନିଜେ ଦିଅ। ଯଦି ସତ୍ୟ, ମୋତେ ତିନି ଇଚ୍ଛା ଦିଅ।” ଭଗବାନ୍ କହିଲେ: “ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ମୁଁ କହିଛି; ହେ ସାଧ୍ବୀ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ତିନି ଇଚ୍ଛା ଦେବି; ଏଠାରେ କୌଣସି ଅସତ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏକାଦଶୀ କହିଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଜଗତରେ ଏବଂ ଚାରି ଯୁଗରେ, ସବୁଠି ଏହି ନିୟମ ରହୁ। ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ, ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇବା ଦେବୀ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବେ, ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ଖୁସି ହେଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ଉପବାସ, ଜାଗରଣ କିମ୍ବା ଏକ ଭୋଜନ କରିବେ, ତାଙ୍କୁ ମଧବ, ଧନ, ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦିଅ।” ଏପରି ଭାବେ ଏକାଦଶୀ ଦେବୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ନିଅନ୍ତି ଦୂର କଲେ, ଏବଂ ତିନି ଜଗତରେ ଉପବାସ ଓ ଏକାଦଶୀର ମହିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା।