ଏଠାରେ ଏକ ମହାନ ଋଷିଙ୍କ କଥା ରହିଛି, ଯିଏ ଚୂଆ, କାଠ, ପାଥର ଭରିଥିବା ଭୂମିରେ ଶୋଇଥାନ୍ତି, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା, ଦାନଶୀଳତା, ଓ ଶୂରବୃତ୍ତି ସହିତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦଣ୍ଡାୟମନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି । ସେ ଅରଣ୍ୟର ଉପଯୋଗୀ ଉଦ୍ଭିଦ ଖାଇ ଜୀବନ ଜୀବିକା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରି ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ ରହନ୍ତି, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଛନ୍ତି । ସେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ତୀର୍ଥରେ ବାସ କରନ୍ତି, ପୁଷ୍କର କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିବାସ କରି ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ସ୍ୱୟଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଅକାମୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି । ହେ ଭୀଷ୍ମ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଶୁଣ: ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞବେଦୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୁଏ । ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ଦେବମାନ୍ୟ ଯାନରେ ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗଗନରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକନ୍ତି । ଗାନ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଚିରଞ୍ଜୀବ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଚାହାନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଅବାଧ ଭାବେ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚମକନ୍ତି । ଯଦି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରୁ ପଡ଼ିଲେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିଲେ ଦ୍ୱୀପମାଳା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି । ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି ଏବଂ ପୁଣି ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇ ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜପୁତ୍ର ଭାବରେ ଧନୀ ଓ ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି । ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରୁଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ରୂପବାନ, ଧନ୍ୟ, ପ୍ରିୟ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ; ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାଳୁ—ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କର ମହାତୀର୍ଥରେ ମୋକ୍ଷ ନିମିତ୍ତେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିମାନରେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଅପ୍ସରାମାନେ, କାମଧେନୁ ଓ ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ସହିତ, କିମ୍ବା ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଅପର୍ପଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଶାଶ୍ୱତ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଲବ୍ଧ । ପୁଷ୍କର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୁଏଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ । ହେ ଭୀଷ୍ମ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ଥାନ ପାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦୁଃଖନାଶକ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖନ୍ତି । ଅସଂଖ୍ୟ ଅମର ଦେବତା, ରୁଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି; ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କ୍ଷୟ ପାଉନାହାନ୍ତି । ତାପରେ ସେମାନେ ହଂସ ଯୁକ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିମାନରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା । ଅପ୍ସରାମାନେ ଗାନ କରୁଥିବା, ଧ୍ୱଜପତାକା, ଘଣ୍ଟା ଓ ଅନେକ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା ସେହି ବିମାନ ଅପୂର୍ବ ଗୁଣ ଓ ବିଶେଷତାରେ ଶୋଭିତ । ସେଠାରେ ଖେଳ, ବିଦ୍ୟା, ଦୀପ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ମୟୂର ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ହୁଏ । ଏମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି । ପୁଣି ମାନବ ଲୋକକୁ ଫେରିଲେ, ସେମାନେ ଧନୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ କାରୀଷୀ ବିଧି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତ୍ୟାଗ କରି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଇ, ଯୁଗାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠି ରହନ୍ତି । ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ କର୍ମରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କର ଗତି କେଉଁଠି ଅବରୋଧ ହୁଏନାହିଁ । ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ, ନିୟମିତ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିଷ୍ଟ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା । ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ, ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଚିରଫୁଲ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ । ସେମାନଙ୍କର ରଙ୍ଗ ନୀଳ କମଳପତ୍ର ପରି ଗାଢ଼, କୁନ୍ଦଳିତ କଳା କେଶ; ସାଥୀମାନେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ସ୍ଲିମ୍ ଏବଂ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ । ଯୁବତୀମାନେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଯୌବନରେ ଗର୍ବିତ, ସେଉଁଠି ବାସ କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ସେବା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଭାଁପି, ବୀଣା ଓ ବାଂଶୀର ଶବ୍ଦରେ ଉଠାଯାଏ, ଏବଂ ସେ ଅପୂର୍ବ ଉତ୍ସବ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି—ଏହି ସୁଖ ନିଜକୁ ଜିତିନଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ । ଦେବତାମାନେ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ମିଳେ । ଭୀଷ୍ମ କହିଥିଲେ: ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ହେଉଛି ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ କ୍ଷେତ୍ରର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା; ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି—ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ । ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ପଦ୍ମାଦି ଉପବାସ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ କହ, ପୁଷ୍କରରେ ବାସ କରୁଥିବା ନାରୀ, ମଲ୍ଲେଚ୍ଛ, ଶୂଦ୍ର, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ମୃଗମାନେ—ଏମାନେ କେମିତି ଫଳ ପାଆନ୍ତି? ହେ ଭୀଷ୍ମ, ପୁଷ୍କରରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀରରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ବିମାନରେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି । ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ପରିକର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜ, ହୀରା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ମାଳା ଓ ଶୋଭାରେ ଶୁଭିତ । ସେମାନେ ସମସ୍ତ କାମନା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, କାମଧେନୁ ଓ ଅନେକ ଯୌବନଶୀଳ ନାରୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି । ମହାତ୍ମାମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାହିଦା ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ପଡ଼ିଲେ ଦ୍ୱୀପମାଳାକୁ ଯାଆନ୍ତି ।