ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଳିଦେଇ ଦେଉଁଥିବା ସେହି ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିଫିରୁଥିଲେ । ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ତାହାମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ—ସ୍ୱର୍ଗ ହାରାଇ ଦେବତାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଭୂଲିଉଠିଥିଲେ । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଆଉ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହେଉନଥିଲେ । ସେମାନେ ନମ୍ରତାରେ ପଚାରିଲେ—"ହେ ମହେଶ୍ୱର, ଅମର ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥା କେମିତି ପୁନଃ ପାଇପାରିବେ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ଉପାୟ କୁହନ୍ତୁ ।" ତେବେ ମହାଦେବ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଉଁଠି ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶରଣ୍ୟ, ବିଶ୍ୱନାଥ, ରକ୍ଷକ ଓ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ତୁମେ ସେଉଁଠାରେ ଯାଅ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ ।" ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚତୁର ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଉଁଠାରେ ଗଲେ । ସେଠାରେ, ଜଳର ମଧ୍ୟରେ, ଗଦାଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶୁଅଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କରିବାରେ ଲାଗିଲେ— "ଓଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଆଦର କରନ୍ତି, ଦାଇତ୍ୟଶତ୍ରୁ, କମଳନୟନ, ମଧୁସୂଦନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଆମେ ସମସ୍ତେ, ସେହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ, ତୁମର ଶରଣ ପାଇଛୁ । ଦେବେଶ, ଜନାର୍ଦନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ, ତୁମେ ମାନେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ଶରଣ୍ୟ । ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ କର । ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ନାଥ, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କାରଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା ଓ ପିତା । ହେ ଦୟାମୟ, ଶରଣାଗତ ପାଳକ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛନ୍ତି ।" "ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଦାନବ ମୁରା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ହରାଯାଇ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଳିଦିଆଯାଇଛନ୍ତି ।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ହେ ଶକ୍ର, ସେହି ଦାନବ କିପରି, କେଉଁ ରୂପ, କେଉଁ ଶକ୍ତି, କେଉଁଠି ତାଙ୍କ ନିବାସ, କେଉଁ ବଳ, କେଉଁ ବୀର୍ୟ, କେଉଁ ବର ପାଇଛି? ସବୁ ମତେ କୁହ ।" ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାବଂଶର ଏକ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଦାନବ ଥିଲେ ତାଳଜଂଘ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ମୁରା ନାମକ ଦାନବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭୟର କାରଣ । ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ ନାମକ ନଗରରେ ବସେ । ସେ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହରାଇ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଳିଦେଇଛି । ନୂତନ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାତ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ, ବରୁଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି । ସେ ଏହି ସବୁ କାମ କରିଛି, ଦେବଲୋକକୁ ସମସ୍ତ ନ୍ୟାୟସ୍ଥାନରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଛି ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଜନାର୍ଦନ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ—"ମୁଁ ସେହି ଦୁଷ୍ଟ ଦେବଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ ହତ୍ୟା କରିବି ।" ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଭଗବାନ ଚନ୍ଦ୍ରବତୀ ନଗରକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ଘୋର ଡାକରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ । ସେ ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଦଶଦିଗରେ ଦୌଡ଼ାଇଦେଲେ । ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଦାନବ କହିଲା—"ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!" ଭଗବାନ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ନୟନେ କହିଲେ—"ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ମୋ ଭୁଜକୁ ଦେଖ ।" ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ବାଣରେ ବଧ ହେଲେ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ି ଦାନବସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏହାରେ ଶତଶଃ ଦାନବ ବଧ ହେଲେ । ତଥାପି, ଏଠାରେ ଏକ ଦାନବ ଥିଲା, ସେ ପୁନଃପୁନଃ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ହରାଯିଲେ, ଏବଂ ମଧୁସୂଦନ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ । ସେ ଦାନବ ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ହଜାର ବର୍ଷ ଚାଲିଲା । ବିଷ୍ଣୁ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ଧକାର ହେଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ପରାଜିତ ହୋଇ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ସିଂହବତୀ ନାମକ ଗୁହା ଅଛି, ଯାହା ୧୨ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଓ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ଅଛି । ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦନ ଶୁଅଉଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା; ଏହି ବିପୁଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ଥକିବାରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗମାୟାରେ ଶୟନ କଲେ । ଦାନବ ପଛରୁ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ମୋତେ ଶୁଅଥିବା ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା । ଭାବିଲା—"ଏଭଳି ଭାବେ ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ହରାଇଛି, ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଦେବଭୟଙ୍କରକୁ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିବି ।" ଏହି ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରି ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ତେଜର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ କନ୍ୟା ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳି ଓ ପ୍ରତାପଶାଳି ଥିଲେ । ଦାନବରାଜ ମୁରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରତିହତ କଲେ; ସେ ଯୁଦ୍ଧକଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଚିତ୍କାରରେ ଦାନବ ମୁରା ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲା । ଦାନବ ବଧ ହେବା ପରେ, ଭଗବାନ ଉଠିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—"ମୋ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ କିଏ ହତ୍ୟା କଲା?" ସେହି ସମୟରେ କନ୍ୟା କହିଲେ—"ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ରୂର ଦାନବ ବଧ ହେଲା; ଏହି ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଳିଦିଆଯାଇଥିଲେ; ମୁଁ ଶୁଅଥିବା ବେଳେ ମୁରା ପଛରୁ ଆସିଥିଲା ।