ସେ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟଟିକୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦମୟ କରିଦେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପଶୁମାନେ ଏବଂ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଭରା ପକ୍ଷୀମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ଅରଣ୍ୟଟି, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସମାନ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଚିତ୍ତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅରଣ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଆଇନାରେ ଦେଖୁଥିବା ପରି, ସମସ୍ତ ଗଛର ଶାରୀକୁ ଦେଖି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅତିଥିକୁ ଗଛମାନେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନିବେଦନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଫୁଲର ଅର୍ପଣ କଲେ; ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଗଛମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସେଇ ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଏ ଗଛମାନେ, ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦୀତ ହେଉ, ଏବେ ଏକ ବର ଚାହିଁ।" ଏପରି ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ଜୋଡ଼ାହାତରେ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ବର ଦେବେ, ଶରଣାଗତ ପ୍ରେମୀ ପ୍ରଭୁ—" "ଆପଣ ସଦା ସଦା ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତୁ, ଏହି ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା। ପିତାମହ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ।" "ଯଦି ଆପଣ ଏଠି ବାସ କରିବେ, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତେବେ ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେବେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର ଦିଅନ୍ତୁ।" "ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ବର ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ଏଠି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତୀର୍ଥ ହୋଇଯାଉ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଏଠି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳ ହେବ; ସଦା ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିବ।" "ତୁମେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିପାରିବ, ଇଚ୍ଛାର ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବ, ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇପାରିବ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ, ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବ।" "ମୋ ଦୟାରେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବ।" ଏପରି ଭାବେ, ବରଦାତା ବ୍ରହ୍ମା ଗଛମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏଠି ହଜାର ବର୍ଷ ରହି, ତାଙ୍କର ହାତରୁ ପଦ୍ମଟିକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଲେ; ସେଇ ପଦ୍ମ ପଡିବା ସହିତ, ପୃଥିବୀ ନେତ୍ରପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କମ୍ପିତ ହେଲା। ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ତରଙ୍ଗ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କୂଳ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରାଘାତରେ ଆହତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପରି ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ହଜାର-ହଜାର ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମହଲ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହର ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା। ସେମାନେ ଚଳିଗଲେ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କିଛି ଭୂମି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଆକାଶରୁ ପରିଲା କବୁତର ପଞ୍ଜାପରି ମେଘ, ଆଣ୍ଡ ଅଳଗା ଡାନା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ଦଳ ଅନ୍ଧାର ହେଇଯାଇଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ତୀବ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ସେଇ ମହାଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚୁପ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ, ଶୁଣିପାରୁନଥିଲେ। ତିନି ଲୋକ ସମେତ ଚର ଅଚର ସମସ୍ତ ଜୀବ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦେହ ଓ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, "ଏହା କ’ଣ? ଏହା କ’ଣ?" ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ପରେ, ଆତ୍ମବଳ ସଂଗ୍ରହ କରି ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ—"ବ୍ରହ୍ମା କେଉଁଠି ଗଲେ? ପୃଥିବୀ କାହିଁକି କମ୍ପିତ? ଏହି ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ କାହିଁକି?"—ଏପରି ଚିନ୍ତା ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ ସେଠାକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ କହନ୍ତୁ ଏହା କ’ଣ—ଏହି ଅଶୁଭ ସଂକେତ ଏବଂ ଚିହ୍ନ; କେଉଁ ସମୟର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହେଲା?" "ମନେ ହେଉଛି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅନ୍ତ ସମୟ ଆସିଛି, ନୀତିର ସାଗର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି; ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି—କାରଣ କ’ଣ?" "ପୃଥିବୀ କାହିଁକି ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ଆବୃତ? ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଧ୍ୱନିର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ—ଏହାର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ।" "ଏପରି ଧ୍ୱନି, ଯାହା ସ୍ମୃତିରେ ନାହିଁ, ପୂର୍ବେ କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ପରେ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି।" "ଏହି ଶବ୍ଦ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କି ଅଶୁଭ, ଏହି ତିନି ଲୋକର? ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯଦି ଜାଣନ୍ତି, ଦୟାକରି ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପଡ଼ିଲାପରେ, ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ମାନେ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମାରୁତମାନେ; ଏହି ଘଟଣାର କାରଣ ଆମେ ଏବେ କହିବି।" "ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣି, ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି: ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପଦ୍ମଧାରୀ, ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା—" "ସେ ପୃଥିବୀର ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅରଣ୍ୟରେ ପର୍ବତ ପାଦଦେଶରେ, ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ନିଷ୍ଠା କରିଛନ୍ତି।" "ତାଙ୍କର ହାତରୁ ଏକ ପଦ୍ମ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା; ସେଇ ମହାଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଲ।" "ସେଠାରେ, ଗଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ମଧୁର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା ସେଇ ଅରଣ୍ୟ, ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସହ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।" "ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେଠି ବାସ କରିବାକୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି; ସେଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପୁଷ୍କର ଭାବେ ପରିଚିତ, ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ରଟି ଭାବେ ଭି ଉଲ୍ଲେଖିତ।" "ଏହି ସ୍ଥାନ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଜଗତ ଉପକାରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ଚଳ, ଆମ ସହିତ ସେଠାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କର।" "ସେଠାରେ, ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା ପରେ ପରେ ବର ଦେଇବେ।" ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ— ସେଇ ଅଞ୍ଚଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ବସିଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, କୋଇଲିର ମଧୁର ଡାକରେ, ଶୁଭ ଅନୁଭୂତିରେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଫୁଲ ରାଶିରେ ଭର୍ତ୍ତି, ଏହି ଅରଣ୍ୟଟି ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।