ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିବା ସହିତ, ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଉଚ୍ଛ୍ୱାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ—ପର୍ବତମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଖରରେ ରଙ୍ଗିନ ଫୁଲ ର ଭାରରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ, ପବନରେ ଦୋଳିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପବନରେ ଦୋଳିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଲତାମାନେ ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପ୍ରେମିକା ସହିତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଗଛମାନେ ନିଜ ଫୁଲ ଲତାରେ ଆଛାଦିତ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏପରି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ ଥିଲା—ଶରତ ଆକାଶର ତାରାଗୁଚ୍ଛ ପରି, ଗଛର ଶିଖରରେ ମଲିକା ଲତାର ଫୁଲ ମାନେ ଚମକୁଥିଲେ। ସୁନିୟୋଜିତ ଭାବରେ ଏହି ଫୁଲମାନେ ମୁକୁଟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ହରିତ ଗଛମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗରେ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଧାରଣ କରି ଅପୂର୍ବ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ମନେ ହେଉଥିଲା, ଦୟାଳୁ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପରି, ଫୁଲର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେଣୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ କଦମ୍ବ ଫୁଲର ବିଜୟ ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ପରି ଏଠୁ ସେଠୁ ଉଡିଉଡି ଘୁରୁଥିଲେ। ଉଦ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟରେ କୋଇଲା ପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗିନୀମାନେ ସହିତ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟଏଠି ଦୁଇଝଡ଼ି ଟିଆ ଦମ୍ପତିମାନେ ଶିରୀଷ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରଙ୍ଗିନ ପୁଛ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନିରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ମାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଅଟବୀର କୋଣାକୁଣି ମଧ୍ୟ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ୱରରେ ଅଟବୀକୁ ଗୁଞ୍ଜାୟମାନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଅପୂର୍ବ ପଶୁମାନେ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ଏହି ଅଟବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅଟବୀ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଥିଲା ଓ ମନକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଟବୀ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ। ସେ ଏହି ଅଟବୀର ଶ୍ରେଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏକ ଦର୍ପଣରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି ଓ ମନରେ ପିଇଉଛନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାବରେ, ଗଛମାନେ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନେକ ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଫୁଲମାନେର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବେ କହିଲେ, "ଏକ ଵର ଚୟନ କର, ହେ ଗଛମାନେ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗଛମାନେ କିଛି ଅସଙ୍କୋଚରେ, ହାତ ଜୋଡି ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ଆମକୁ ଵର ଦେବେ, ହେ ଶରଣାଗତ ପ୍ରିୟ, ଆମର ଏହି ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା—ଅପଣ ସଦା ଏହି ଅଟବୀରେ ବାସ କରନ୍ତୁ। ଏହା ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶା। ପିତାମହ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ।" "ଯଦି ଆପଣ ଏଠି ବାସ କରିବେ, ହେ ଦେବତାମନ୍ଦିର ନାଥ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତେବେ ଏଠି ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଵର ଦିଅନ୍ତୁ। ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଵର ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ଏଠି ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ କ୍ଷେତ୍ର ହେଉ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଏହି ସ୍ଥାନ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ହେବ; ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଚିରଯୁବା ଶକ୍ତିରେ ଅଚଳ ରହିବ। ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତ ଚଳନ କରିପାରିବ, ଇଚ୍ଛାମତ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦେଇପାରିବ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରିବ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଫଳର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବ। ମୋର କୃପାରେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ୱିତ ହେବ।" ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା ଗଛମାନେକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ରହି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ। ପଦ୍ମ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ଭୂମି ବେଶ ଉପରୁ ତଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କମ୍ପିତ ହେଲା। ସମୁଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ତୀର ଛାଡ଼ି, ତରଙ୍ଗରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିଥିବା ପରି ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ହଜାର ହଜାର ପର୍ବତ ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେର ଆକାଶ ମହଲ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେର ନଗର ମଧ୍ୟ ଉଲଟିଗଲା। ସେଗୁଡ଼ିକ ଘୁରି, ଖସି, ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଆକାଶରୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ପଟିଆ ପରି ମେଘ ଖସିପଡ଼ିଲା। ତାରାମାଳା ଅନ୍ଧାର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ତୀବ୍ର ହେଲେ; ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ଧ, ବିରଳ ଓ ବୋଧ ହୀନ ହେଲେ। ତିନି ଲୋକର ଚର ଅଚର ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ; ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେର ଦେହ ଏବଂ ମନ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ି, "ଏହା କ'ଣ? କ'ଣ ଘଟିଲା?" ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେବେ ସେମାନେ ସାହସ ସଂଗ୍ରହ କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ—ବ୍ରହ୍ମା କେଉଁଠି ଗଲେ? କାହିଁକି ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ଏହି ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ କାହିଁକି? ଏବେ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ଅପୂର୍ବ ଘଟଣା କ'ଣ? କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ତିନି ଲୋକ ଉଲଟିଯାଇଛି?" "ମନେ ହେଉଛି ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତ ସମୟ ଆସିଛି, ନୀତିର ସମୁଦ୍ର ଭଙ୍ଗିଯାଇଛି; ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି—କାରଣ କ'ଣ?" "କାହିଁକି ଭୂମି ସାତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ଆବୃତ ହେଉଛି? ଏହି ଧ୍ୱନିର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ—ଏହାର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ।" "ଏପରି ଶବ୍ଦ, ଯେଉଁଠି ବିସ୍ମୃତି ଅଛି, ପୂର୍ବେ କେବେ ଶୁଣିଯାଇନଥିଲା, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି।" "ଏହି ଶବ୍ଦ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ କି ଅଶୁଭ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଜାଣିଥିଲେ ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।