ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଜାପତି, ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—"ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବି।" ଏହି ଭାବନା ମନରେ ଆସିଲା। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଥିବା ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ-ଲତା, ବହୁ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ରେ ସଜିଥିବା ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକାର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପଶୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛମାନଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ଭୂମି ଏପରି ଫୁଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଯେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଚିନ୍ତାଭାବରେ ଏହାକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରାଯାଇଛି। ଛଉ ଋତୁର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ରୁଚି ଥିବା ପକ୍କା-କଚ୍ଚା ଫଳ ଏଠାରେ ରହିଛି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପର ଫଳ, ଦେଖିବାକୁ ଓ ଘ୍ରାଣ କରିବାକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ଏଠାରେ ପତିତ ପତ୍ର, ଘାସ, ଶୁଖିଲା କାଠ ଓ ଫଳ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଛି। ପବନ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ବାହାରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ଗୁଛର ସୁଗନ୍ଧ ବୋଝି ନିଏ। ଏଠାରେ ଶୀତଳ ସମୀରଣ ବହୁଥିଲା, ଯାହା ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗକୁ ଶିତଳ କରୁଥିଲା, ଶୁଭ୍ର, କୀଟରହିତ ଓ ସବୁଜ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଏଠି ଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ନିଜ ନାମ ଓ ଉଚ୍ଚ ଶାଖା, ସୁସ୍ଥ ଓ ଆକର୍ଷକ ଆକୃତିରେ, କିଛି ତେଜରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ଵଳମାନ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଏପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯେ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ଯଜ୍ଞିକମାନେ ଭରିଥିବା। ଗଛମାନେ ମଣିମାୟ ଅଙ୍କୁରରେ ଢାକାଯାଇ, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭୂଷିତ ନିଷ୍ପାପ ପୁରୁଷମାନେ ଯେପରି, ସେପରି ଗଛମାନଙ୍କ ଶିଖର, ପବନରେ ହଲୁଚୁଆ, ପରସ୍ପରକୁ ଛୁଇଁଥିଲା। ନାଗ ଗଛମାନେ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଶାଖାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ, ପରସ୍ପର ସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରୁଛନ୍ତି। କିଛିଠାରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ବାଣୀର ହଳଦିଆ ରେଶାରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛମାନେ ଅଧିକ ଫୁଲରେ ଜ୍ଵଳମାନ, ତାଙ୍କର ଗାଢ଼ କଳି ହଲୁଚୁଆ, ଚଳିତ କଳା ଚକ୍ଷୁପୁଟି ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଦଳେ ଦଳେ, ଦମ୍ପତିମାନେ ପରି, ନଦୀମୁହାଣିରେ ଗଛର ଶାରୀ ଫୁଲରେ ଭାରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଅରଣ୍ୟଦେବତାମାନେ ଦେହଧାରଣ କରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; କିଛିଠାରେ ଲତାମାନେ ଫୁଲର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଚମକୁଥିଲେ। ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଯୁବ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଁଚ ହୋଇ ଗଛମାନେ ଦାଣ୍ଡାଇଥିଲେ; କିଛିଠାରେ ଫୁଲିଥିବା ସାର୍ଜ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ। ଧୋଇଯାଇଥିବା ପଟବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ପରି, ଏଠି ଗଛମାନେ ଅତିମୁକ୍ତ ଲତାରେ ଢାକାଯାଇଥିଲେ। ଲତାମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଗଛମାନେ ନିଜ ପ୍ରେମିକାମାନେ ସହିତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ; ସାଲ ଓ ଅଶୋକ ଗଛ ତାଙ୍କର ପତ୍ରରେ ଏକାଉଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରସ୍ପର ସହିତ ନୁହେଁ। କଠାଳ, ସାଲ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ତାଙ୍କର ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଭାରରେ ବାକି ଯାଇ, ଶାଖାମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ବନ୍ଧି ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁମାନେ ମିଳିଛନ୍ତି। ପବନରେ ଶାଖାମାନେ ଏମିତି ଗଠିତ ଯେ, ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛନ୍ତି। ଯେପରି ଆସୁଥିବା ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଉଠି ଅଭିବାଦନ କରୁଛନ୍ତି, ସେପରି ଗଛମାନେ ଫୁଲରେ ଘେରାଇ ଅଲଙ୍କୃତ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ତାଙ୍କର ଶିଖର ଫୁଲର ଭାରରେ ଚଳିତ, ପୁରୁଷମାନେ ପରି ଗର୍ବିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଛମାନେ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପବନରେ ଶିଖର ହଲୁଚୁଆ, ଉଲ୍ଲାସରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ଲତାମାନେ ସହ ତାଙ୍କର ନୃତ୍ୟ, ଯେପରି ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନେଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; କିଛିଠାରେ ଗଛମାନେ ନିଜ ଫୁଲ ଲତାରେ ଢାକାଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶିଖରରେ ଫୁଲିଥିବା ଚମ୍ପା ଲତା ଅଶ୍ୱିନ୍ ଆକାଶର ତାରାମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଅନୁଶାସିତ ଭାବରେ ଶାଜିଥିବା ଗଛମାନେ ମୁକୁଟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ; ସବୁଜ ଗଛ ତାଳାମାଳିକା ଧାରଣ କରି, ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମିତ୍ରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ପରି, ଫୁଲର ସୁନାଳି ପରାଗ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପିଯାଉଥିଲା। କଦମ୍ବ ଫୁଲର ବିଜୟ ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ପରି, ମଧୁରେ ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଏଠୁ ସେଠୁ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। କୁଞ୍ଜରେ ମେଳା କୋଇଲିମାନେ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀନୀ ସହିତ ଥିଲେ; କିଛିଠାରେ ଦମ୍ପତି ଶିରୀଷ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଟିଆପାଖି ଦମ୍ପତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରଙ୍ଗିନ ପୁଛ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନିରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଯେପରି ସମ୍ମାନିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି। ଅରଣ୍ୟର ସୀମାରେ ମଧ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଅନ୍ୟ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟ ଅନେକ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀରେ ସଦା ମନୋହର ଓ ଆନନ୍ଦିତ ରହୁଥିଲା। ନନ୍ଦନ କାନନ ସମାନ ଏହି ଅରଣ୍ୟ ମନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟ ରୂପକୁ ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ। ସେ ମନେ ହେଲେ ଆଇନାରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଆଗମନ ଦେଖି ଗଛମାନେ ମନେ ହେଲେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଗଛ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଫୁଲ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଗଛମାନଙ୍କର ଏହି ଫୁଲର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବେ କହିଲେ, "ବର ଚାହଁ, ହେ ଗଛମାନେ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଗଛ ହାତ ଯୋଡ଼ି, ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: "ଯଦି ଆପଣ ବର ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଶରଣାଗତବତ୍ସଳ, ଆମ ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା—ଆପଣ ସଦା ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତୁ। ପିତାମହ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ।" "ଯଦି ଆପଣ ଏଠି ବାସ କରିବେ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଦିଅନ୍ତୁ।