ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉଠେଇ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତ ଓ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜିଛ, ଭକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଆଶା ସହ କେବଳ ମୋ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛ। ଯେମାନେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି— ମଣିଷ ହେଉ କି ଦେବତା। ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି। “ତୁମେ ମନ, ଶବ୍ଦ, କାୟା ଓ ଆତ୍ମା ସହିତ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହି ବ୍ରତ ପାଳନ କରିଛ, ତେଣୁ କହ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ତାହା ଦେବି।” ତାହାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ରୁଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର। ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଓ ବଡ଼ ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାଇଲି। ଏହି ତପସ୍ୟା ଜୀବନଶକ୍ତିକୁ ଶୋଷିଦେଇଛି, ଏ ଦେବ, ଏହି ଖପର ମୋର ହାତରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖସିନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରଥା ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜାର କାରଣ ଓ ନିମ୍ନ ମନାଯାଏ, ତଥାପି ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଖପରବ୍ରତ ସଫଳ ହୋଇଛି। ଏହି ମହାବ୍ରତ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମୋ ପାଇଁ ସଫଳ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ। ଏବେ କହନ୍ତୁ, କେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଏହି ଖପରକୁ ପେଲାଇବି? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହେଇପାରିବି।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ ସୁନି ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— “ଏକ ପୁରାତନ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଅବିମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ‘ଖପରମୋଚନ’ ନାମକ ତୀର୍ଥ ତୁମ ପାଇଁ ହେବ। ମୁଁ, ତୁମେ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସେଠାରେ ବସିବା। ସେଠାରେ ତୁମ ଦର୍ଶନରେ ମହାପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ଓ ମୋ ଲୋକରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦୁଇଟି ନଦୀ— ବରଣା ଓ ଆସୀ— ସେଠାରେ ବହେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ନିମିତ୍ତ ଲିଖିତ, ସେମାନେ କେବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦେହ ପତନ ସମୟରୁ ଲୋକେ ସେଠାରେ ସେବା କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହଂସ ରଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ। ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଆୟତନର ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗା ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦେବନଦୀପତିଙ୍କୁ ଯିବ, ସେତେବେଳେ, ହେ ରୁଦ୍ର, ସେଇ ସହର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ର ହେବ। ଉତ୍ତରମୁଖୀ ଶୁଭ୍ର ଗଙ୍ଗା, ପୂର୍ବମୁଖୀ ସରସ୍ୱତୀ, ଓ ଜାହ୍ନବୀ ଦୁଇ ଯୋଜନା ଉତ୍ତରକୁ ବହେ। ସେଠାରେ ମୁଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବସିବା। ସେଠାରେ ତୁମେ ଖପରକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ପିତୃପକ୍ଷେ ତର୍ପଣ ଓ ପିଣ୍ଡଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଅବିନାଶୀ। ଯେଉଁମାନେ ବାରାଣସୀରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାତ ଜନ୍ମର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି; କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ରୁଦ୍ରପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ ତୁମ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତି ସହ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେଥିରେ ବଡ଼ ଫଳ ମିଳେ। ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ କୃତ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକ ପ୍ରଚୁର ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ସେଠାରେ ନିଜ କୃତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍ତମ ଭାବେ କରିଥିବା ଲୋକେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି। ପୂଜା, ପାଠ, ଓ ଯଜ୍ଞ ସେଠାରେ ସଫଳ ହୁଏ। ରୁଦ୍ରଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମଳ, ଯୁବ, ମୃଦୁ ଓ ଶୋଭନ ବଛାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ପିତୃମାନେ ସହିତ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିଏ କେତେ କହିବ? ଯେଉଁ କୃତ୍ୟ ସେଠାରେ ଲୋକେ କରନ୍ତି, ତାହାର ଫଳ ଅନନ୍ତ। ଏହି ତୀର୍ଥ ମାନବ ଲୋକରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର କାରଣ। ସ୍ନାନ, ପାଠ, ଯଜ୍ଞ ଏଠାରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ରୁଦ୍ରଭକ୍ତି ସହ ବାରାଣସୀରେ ଯିବା ଲୋକ ମହାଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ ସେଠାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ବସୁ, ପିତୃ, ରୁଦ୍ର, ପ୍ରପିତାମହ ଭାବେ ଜଣାଯାନ୍ତି। ପ୍ରପ୍ରପିତାମହ ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି— ଏହି ପିତୃତର୍ପଣର ତ୍ରିବିଧ ବିଧିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ମଣିଷମାନେ ସେଠାରେ ଯାଇ ସଦା ପିତୃତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ତର୍ପଣ ନିଜ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ ସହ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଭଲ ପୁଅ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଜନ୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ମିଟିଯାଏ, ହେ ରୁଦ୍ର। ମୁଁ ଅବିମୁକ୍ତ ଦେଇଛି; ତୁମେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସେଠାରେ ବସ। ରୁଦ୍ର କହିଲେ— “ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ସେଠାରେ ବସିବି। ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛି। ମୁଁ ମହାଦେବ, ସଦା ତୁମେ ମୋତେ ପୂଜିବା। ମୁଁ ମନରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଆତ୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏକା ଦାତା ଓ ଆଶ୍ରୟ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି।” ତାହାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— “ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ତାହା କରିବି; ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।” ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହାପରେ ମହାଦେବ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାପନ କଲେ।