ଦେବତାମାନେ ବିଷଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “ଆମର ଶକ୍ତି, ତେଜ, ପ୍ରଭା, ଓ ପରାକ୍ରମ—ଏ ସବୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଖର ତେଜରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ପୁନର୍ବାର ଏହି ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ, ଆମେ ପୂର୍ବବତ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଚାହାଁଉଛୁ। ଏହି ଦୟା ଆମ ପ୍ରତି କରନ୍ତୁ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ।” ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ ମୁହଁରେ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ, ଯିଏ ଅହଂକାର ଓ କାମରେ ମନ ମୁହଁ ହୋଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ଆସି, ଏକାଠି ହୋଇ ଦେବଦେବେଶ୍ବରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; କିନ୍ତୁ କାମାବୃତ ଚିତ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା ଆସୁଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଶତ-ସହସ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପାଳକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସହ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ରୁଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ମୁଖ ଏବେ ଆଉ ଅଧିକ ତେଜସ୍ବୀ ହେଉଛି।” ଏହା କହି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଦେବ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ହସିଲେ। ତାଙ୍କ ବାମ ଅଙ୍ଗୁଳିର ନଖର ଟିପରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି କଦଳୀ ଚାରାକୁ ନଖରେ ଚିରି ନେଇଥାଏ। ମୁଣ୍ଡଟି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହିଗଲା, ଏହା ଗ୍ରହମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଧରି, ମହାଦେବ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି କୈଳାସ ପର୍ବତ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଲୋକିତ ହୁଏ। ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଜଟାଧର ଦେବଙ୍କୁ ଅନେକ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ସଦା କପାଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ମହାକାଳ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଦେୟର ଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ଯିଏ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାର, କଳିଯୁଗରେ ତୁମେ ବିନାଶକ, ମହାକାଳ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରିଥିବାରୁ ତୁମେ ଦୁଃଖାନ୍ତକ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବାରୁ ତୁମେ ଶଙ୍କର ଭାବରେ ସ୍ମୃତ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରି କପାଳ ଧାରଣ କରିଥିବାରୁ ଆଜି ତୁମେ କପାଲୀ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ; ଆମେ ଉପରେ କୃପା କର।" ଏହିପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଶଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖାଇ ଦେଲେ, ନିଜ ଆସନରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ, ବୀରର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଓ ମୁଣ୍ଡହୀନଙ୍କ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ସେ ମୁଣ୍ଡଟି ଜୋଡିଥିବା ହାତରେ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ପ୍ରଶଂସା କଲେ—ଏହି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ସେ ଗୁପ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ନିରୁକ୍ତ, ସୂକ୍ତ, ଋକ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି କହିଲେ, “ଅପାର ସ୍ୱରୂପ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନ୍ତର୍ୟାମୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଅଦ୍ଭୁତର ଉତ୍ସ, ଅଶେଷ ଶକ୍ତିର ଭଣ୍ଡାର, ତୁମର ବିଜୟରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଉର୍ଧ୍ୱମୁଖ, ଭୂତତ୍ୱ ଓ ଭୂମିର ଆଧାର, ଜଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା, ଜଳରୁ ଜନ୍ମିତ, ଜଳରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପଦ୍ମନୟନ, ଖିଲିଥିବା ନୟନ, ହେ ପିତାମହ, ବିଜୟ ହେଉ। ତୁମେ ମୋତେ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ନିତ୍ୟ ହୋମାହୁତୀ, ବିକ୍ଷେପ ଓ ଦେହ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ହେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ପଦ୍ମସମ୍ଭବ, ଦିବ୍ୟଯୋନି ପ୍ରଜାପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଯଜ୍ଞ, ତୁମେ ଵଷଟ୍କାର, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ହେ ପଦ୍ମସମ୍ଭବ; ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଛି। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ପାପରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ; ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଦେବ ନାରାୟଣ ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରିବେ; ସେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବେ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବେ, ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ। ତୁମେ ସେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଧ୍ୟାନ କରାଯାଉଛ; ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ତୁମେ ଅନୁଭବ କର, ଏବଂ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସିବା ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ କର। ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଥିବାରୁ ତୁମେ କପାଳୀ ହେଲ; ସୋମ ଯଜ୍ଞର ସମାପନ କରିଥିଲ। ଏହି ଅପରାଧ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟ, କ୍ରୂର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟାୟରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁଲେ, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ପାଣିକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ଏହିପରି ପୂର୍ବରୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷରେ ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧି ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର; ନିୟମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଆଉ ଅନେକ ଵର ପାଇବ।" ଏହିପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲିଗଲେ। ରୁଦ୍ର, ଏହି କଥା ଅନୁସୂତି କରିବାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ, ଵରଦାତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ସନାତନ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ନିକଟେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଦେବ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଣାମ କରି, ସଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ରୁଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅମୃତ, ପ୍ରାଚୀନ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ମୁଁ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଅନୁପମ, ପ୍ରାଚୀନ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉପର, ଅଗ୍ରଜ, ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ଗଭୀର ଧୀର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ। ହେ ହରି, ଦେବଦେବ, ପରମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ବିଶାଳ ପୁରୁଷ, ପରାପର ଓ ଅପରର ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପବିତ୍ର, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠୁ ଉପର, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସ୍ଥିର, ପୁରୁଷୋत्तମ, ଶାନ୍ତ, ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ନିର୍ମଳ, ପ୍ରାଚୀନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅପାର, ଅନନ୍ତ, ଧର୍ମର ଆଦିପତି, ଧୃତି, କ୍ଷମା ଓ ଶାନ୍ତିର ଶିରୋମଣି, ଭୂମିର ନାଥ, ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା।