ଏହି କଥାରେ, କାବ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ୱାମୀତ୍ଵ, ଧନର ଉପରେ ସ୍ୱାମୀତ୍ଵ ଓ ଅଜୟତା ଦେଇ ଦେଲେ। ଏହି ଦାନ ପାଇଁ କାବ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ନୀଳ-ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ବ୍ୟକ୍ତି, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି ଉଭୟ ଦଣ୍ଡବତ୍ ରେ ଦଉଡି ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଓ କାବ୍ୟ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଭାଗ୍ୟବତୀ? ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ?" ତାଙ୍କୁ ଆଉ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ ଏତେ ତପସ୍ୟା କରି, କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋତେ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତୁମେ ଭକ୍ତି, ନମ୍ରତା ଓ ନିଗ୍ରହରେ ଦୃଢ ହେଇ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରୁଛ।" "ତୁମର ଶୋଭାମୟ କଟି, ମୋତେ ମମତା ଦେଉଛ। ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। କଣ ଚାହୁଁଛ, ଶୋଭାବତୀ? କଣ ଇଚ୍ଛା ରଖିଛ?" "ମୁଁ ଆଜି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଯଦି ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେଉଥିବା ସହିତ।" ଏଭଳି କହିଲେ, ଜୟନ୍ତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜାଣିପାରିବ।" "ମୁଁ ଏକ କାମନା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ। ତୁମେ ମୋତେ ସତ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ।" ଏଭଳି କହିଲାପରେ, କାବ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ତୁମେ ମୋ ସହ ଏଠାରେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଏକତା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।" "ଓ ଦେବୀ, ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି ଶ୍ୟାମା, ଦାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଶୋଭାମୟ ଚକ୍ଷୁ, ଏହି ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ଚୟନ କରିଛ। ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ମଧୁର କଥାବତୀ।" "ତଥାସ୍ତୁ। ଚଲ, ମୋ ଘରକୁ ଯିବା।" ଏଭଳି କହି, କାବ୍ୟ ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଉଶନାସଙ୍କୁ ନେଇ ଘରକୁ ଗଲେ। ଭାର୍ଗବ ଦେବୀ ସହ ଏକଶତ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ବ୍ରତ ଓ ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା। ଶୁକ୍ର ନିଜ କାମନା ପୂରଣ କରି ଫେରିଆସିଥିବା ଜାଣି, ଦିତିର ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ଖୁସିରେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଆସିଯିବା ପରେ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷକକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଶିକ୍ଷକ ମାୟାରେ ଲୁଚି ଥିଲେ। ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ କହିଲେ: "ଆଜି ଆମର ଶିକ୍ଷକ ଆସିନାହାନ୍ତି।" ଏଭଳି, ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଭ୍ରମିତ କର, ଏହା ତୁରନ୍ତ କର।" ଧିଷଣା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏଭଳି ମୁଁ ଯିବି।" ଯିବା ପରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆଣିଲେ। ଶୁକ୍ରର ରୂପ ଧରି, ସେ ଉଠି ଶିକ୍ଷକର କାମ କରିଲେ; ଏକଶତ ବର୍ଷ ଉଶନାସ ରହିଲେ, ଯାଏଁଫେରିଲେ। ସଭାରେ, ଦାନୁର ପୁତ୍ରମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ଏଠାରେ ଉଶନାସ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି କିଏ? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି?" ଏଠାରେ ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏବଂ ଦୃଢ ସଂଘର୍ଷ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲା। "ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଲୋକ କଣ କହିବେ?" "ସଭାରେ ବସିଥିବା ଏହି ଗୁରୁ—ସେ ଆମକୁ କଣ କହିବେ?" ଦାନବମାନେ ଏଭଳି ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ମୁନି ଆସିଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନିଜ ରୂପରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଶୁକ୍ର କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ: "ତୁମେ କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାରେ ଆସିଛ?" "ତୁମେ ମୋ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରୁଛ; ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁ ନିମିତ୍ତ ଯଥାଯଥ। ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ।" "ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ୟର ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଅସନ୍ତୋଷ କରିବା। ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଉ; ଏଠାରେ ରହିବା ଅନୁଚିତ।" "ପୂର୍ବରୁ, ମୋ ଶିଷ୍ୟ କଚା ଦାନବମାନେ ମାରିଥିଲେ। ସେ ଜ୍ଞାନ ଚାହୁଁଥିଲା, ତୁମ ପୁତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମଣ; ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ଏଠାରେ ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତି ହସି କହିଲେ: "ପୃଥିବୀରେ ଚୋରମାନେ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରନ୍ତି।" "ଏହିପରି, ରୂପ ଓ ଦେହ ଚୋରି କରୁଥିବା ଲୋକ ଅଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଥିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କରିଥିଲେ।" "ତୁମର ପ୍ରକୃତିବାଦରେ, ସେ (ପାପ) ଲୁଚିଗଲା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି, ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ଦେବତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ।" "ସେ ମୋ ରୂପ ଧରି ଏଠାରେ ଆସିଛ—ଦାନବମାନେ ଦେଖ, ସେ ଏକମାତ୍ର ତୁମେ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଆସିଛ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୋଜନାରେ।" "ତେଣୁ, ସେକୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ଲୁଣ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଅ।" ଆଉଥରେ ଶୁକ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ପୁଜାରିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ, ଓ ଦାନବମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହେଉଛ। ଦାନବମାନେ, ଏଠାରେ ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛି।" "କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡି ଅନ୍ୟକୁ ପୁଜାରି କରିଛ? ଏହା ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ଦେବତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ।" "ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ଉପକୃତି ପାଇଁ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ, ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ବିଜୟ ଆଣିବା।" "ଶିକ୍ଷା ଭୟରେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏଭଳି ଚାଲିଥିଲି; ମୁଁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ ଦ୍ୱାରା ପିଇଯିବି।" "ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉଦରରେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ରହିଥିଲି; ପରେ, ଶୁକ୍ର ରୂପରେ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି।" "ବର ଦେଇଥିବା ଦେବତା ମୋତେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୁକ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀତ ଇଚ୍ଛା ଚୟନ କର, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା, ଧନୁଧର, ତୁମେ ବର ଦେଲା।'" "ମନରେ ଉପଜିଥିବା ଇଚ୍ଛା, ହୃଦୟରେ ଥିବା ବର—ଏସବୁ ମୋତେ ଦେବା; ଶଙ୍କରଙ୍କ କୃପାରେ।" "‘ତଥାସ୍ତୁ,’ ଦେବତା କହିଲେ, ଓ ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବୃହସ୍ପତି ତୁମର ପରିବାର ପୁଜାରି ହେଲେ।" "ମୁଁ ଏହା ଦେଖିଛି, ଦାନବମାନେ, ଏବଂ ସତ୍ୟ କହିଛି—ଶୁଣ; ପରେ ବୃହସ୍ପତି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।" "ମୁଁ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିନାହିଁ—ଦେବ, ଦାନବ କିମ୍ବା ମାନବ—ଏଠାରେ ମୋ ରୂପରେ ଆସିଛି, ରାଜା, ତୁମେ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ।" ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ କହିଲେ: "ଭଲ କହିଛ, ଭଲ କହିଛ! ପୂର୍ବ ପୁଜାରିକୁ ହଟାଯିବ, ସେ କିଏ ହେଉ।