ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, "ଯାଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଛି; ମୋ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।" ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଗୃହଣ କରି, ଜୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କାଭି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, କାଭି କେବଳ ଧୂଆଁ ପିଇବାରେ ଲଗ୍ନ ଅଟୁଟ ଚିତ୍ତରେ ତଳକୁ ମୁହଁ କରିଥିଲେ। ଏକ ଯକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଜଳଧାରା ଦେଇ ପବିତ୍ର କରୁଥିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଜୟନ୍ତୀ ଦେଖିଲେ କାଭି ଏକାଗ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନିଶ୍ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, କାଭି ଦୁଃସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଜୟନ୍ତୀ କାଭିଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ମୃଦୁ ଏବଂ ସୁମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କାଭିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସମୟ ଅନୁସାରେ ସେ ମସାଜ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି, ଜୟନ୍ତୀ କାଭିଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେବା କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷର ଧୂଆଁ ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ଶିବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବର ଦେଲେ: "ଏହି ତପସ୍ୟା କେବଳ ତୁମେ କରିଛ; ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।" "ତୁମର ତପ, ବୁଦ୍ଧି, ପାଠ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ତେଜସ୍ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ। ମୋର ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ମୁଁ ସେସବୁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି; ଏହା କେହିଁକୁ ଜଣାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଧିକ କଥା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ଅଜେୟ ହେବ।" ଏପରି ବର ଦେଇ, ଶିବ ଭାରଗବ କାଭିଙ୍କୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଧନର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଏବଂ ଅଜେୟତା ଦେଲେ। ଏହି ବର ପାଇଁ, କାଭି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ବିଦ୍ୟା, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ, ଭାରଗବ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶିବ ଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, କାଭି ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି? ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ?" "ବଡ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, କିଏ ମାନେ ମୋତେ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଭକ୍ତି, ବିନୟ ଓ ସଂୟମରେ ଦୃଢ ହୋଇ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ।" "ସ୍ନେହରେ, ଶୁଭା ନିତମ୍ବା, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? କଣ ଇଚ୍ଛା ଦେଖାଇଛ?" "ମୁଁ ଏହା ପୂରଣ କରିଦେବି, ଯଦିଓ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଜୟନ୍ତୀ କହିଲେ: "ତପସ୍ୟାରେ, ତୁମେ ଜାଣିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଏକ କାମ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତୁମେ ଏହା ସତ୍ୟ କହ।" ତପସ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ, କାଭି ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଏଠାରେ ଶତ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ।" "ଏ ନୀଳ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ, ଦେବୀ, ବରଯୋଗ୍ୟ, ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ତୁମେ ଏହି ଇଚ୍ଛା କରିଛ। ମୁଁ ଏହି ବର ପୂରଣ କରିଦେଉଛି, ସୁମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କଥା କରୁଥିବା ଦେବୀ।" "ଏହି ଭଲ, ଚଲ ମୋ ଘରକୁ, ମଦିରାମତ ଦେବୀ।" ଏପରି କହି, କାଭି ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଉଶନାସଙ୍କ ସହିତ ଘରକୁ ଗଲେ। ଭାରଗବ ଏହି ଦେବୀ ସହିତ ଶତ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ନିଜ ଘରେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ନିୟମ ଓ ମାୟାରେ। ଶୁକ୍ର ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି ଫେରିଲେ ବୋଲି ଜାଣି, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଗଲେ, ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆଜି ଆମର ଶିକ୍ଷକ ଆସିନାହାନ୍ତି।" ଏପରି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଆଁ, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନୁଗତ କର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କର।" ଧିଷଣା ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହିପରି ମୁଁ ଯିବି।" ତାଙ୍କୁ ଯିବାପରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଲେ। ଶୁକ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ରହି ପୂଜାରୀର କାମ କଲେ; ଶତ ବର୍ଷ ଉଶନା ରହିଲେ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଫେରିଲେ। ସଭାରେ, ଦାନୁପୁତ୍ରମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ଏଠାରେ ଉଶନା, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ କିଏ? କାହିଁକି ଆସିଛି?" ଏଠାରେ ବଡ ଉତ୍ସୁକତା ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏକ ଦୃଢ ଦ୍ୱନ୍ଦ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲା। "ଏଠାରେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷୟରେ ଲୋକ ଏବେ କଣ କହିବେ?" "ଏହି ଗୁରୁ ସଭାରେ ବସିଛନ୍ତି—ସେ ଆମକୁ କଣ କହିବେ?" ଦାନବମାନେ ଏପରି କଥା କରୁଥିଲେ, ଋଷି ଆସିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ନିଜ ରୂପରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଉଶନା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ: "ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଆସିଛ?" "ତୁମେ ମୋ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରୁଛ; ଏହା ଦେବମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ହିସାବରେ ଉଚିତ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତୁମ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ।" "ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ଏକ ମହାନ ଭ୍ରମ। ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଅ, ଏଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଲାଭ କରିବ।" "ପୂର୍ବରୁ, ମୋ ଶିଷ୍ୟ କଚ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିଲେ, ତୁମ ପୁତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମଣ; ତୁମର ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତି ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଗୁରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ହସି କହିଲେ: "ପୃଥିବୀରେ ଚୋରମାନେ ଅନ୍ୟର ଦ୍ରବ୍ୟ ଚୋରି କରନ୍ତି।" "ଏହିପରି, ରୂପ ଓ ଦେହ ଚୋରି କରୁଥିବା କିଛି ଅଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ହତ କରିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗିଥିଲା।" "ତୁମର ଲୋକାୟତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ସେ (ପାପ) ଲୁଚିଥିଲା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି, ଅଙ୍ଗିରସ ପୁତ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ଦେବମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ।" "ସେ ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏଠାରେ ଆସିଛ—ଦାନବମାନେ ଦେଖ, ସେ ତୁମକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୋଜନା ଦ୍ୱାରା।" "ଏହିପରି, ସେକୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ଲୁଣ ଦିଆ ସମୁଦ୍ରରେ ଫେଙ୍ଗି ଦିଅ।" ଉଶନା ଦେବମାନଙ୍କ ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲେ: "ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭ୍ରମିତ; ଦାନବମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେବ। ଦାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛି।