ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଆମ ଶସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିଛୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମର ଗୁରୁ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି। ଆମେ ତୁମ ନିକଟରୁ ନିରାପତ୍ତିର ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛ।" ସେମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି, ବାର୍କ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଓ ନିର୍ଧନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ସେମାନେ ମନେ କଲେ, "ଆମେ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ଏବେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି କବିଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେବା।" ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଆମ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ଉଚିତ, ଯାଏଁ ଆମର ଗୁରୁ ଶୁକ୍ର ଫେରି ଆସନ୍ତି, ତା ପରେ ଆମେ ପୁଣି ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।" ଏପରି ଭାବି ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ କବିଙ୍କ ମାତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଗଲେ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ଦେଲେ। ସେ ଦେବୀ କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼, ହେ ଦାନବମାନେ। ମୋ ସମ୍ନିଧାନରେ ରୁହ, ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ।" ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଚିନ୍ତା କରି ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେକୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଦ୍ରାରେ ଅବୁଦ୍ଧ କରିଦେବି।" ସେ ନିଜ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି ନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ିଲେ; ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅସାର କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଅଚଳ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତିର ହେଲେ; ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଦମିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି ସେମାନେ ପଳାଇଗଲେ। ଦେବମଣ୍ଡଳ ପଳାଇଯିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ କହିଲେ, "ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଶୁଭ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ହେ ଦେବମୁଖ୍ୟ।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶରେ ପୁରନ୍ଦର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବିଷ୍ଣୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଜଳାଇଦେବି, ହେ ମଘବନ୍, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ; ମୋ ତପୋବଳ ଦେଖ।" ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଇଁଜଣ ଦମିତ ହେଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ପଚାରିଲେ, "କିପରି ଆମେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇପାରିବୁ?" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ସେ ଆମକୁ ଜଳାଇଦେବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କର; ମୁଁ ବିଶେଷ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି—ବିଳମ୍ବ ନ କର, ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କର।" ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖିଲେ ଯେ ଏକ ନାରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା କଠିନ, କିନ୍ତୁ ଭୟ ଓ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି ବିଷ୍ଣୁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଧରି ଭୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ନାରୀହତ୍ୟା ଦେଖି, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବାରେ, ଭୃଗୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ଧର୍ମ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଯେ ଅହନୀୟା ନାରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲ, ଏହି ଦୋଷରେ ତୁମେ ସାତ ଥର ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ। ଧର୍ମ ହରାଯିବା ସମୟରେ ତୁମେ ପୁଣି ପୁଣି ଆସିବ।" "ପୃଥିବୀର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ।" ଏହିପରି କହି, ଭୃଗୁ ଦେବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇଲେ, ଶରୀରକୁ ଏକାଠି କରି ହାତରେ ଧରି କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦେବି।" "ଯଦି ମୁଁ ଧର୍ମକୁ ଏକାନ୍ତରେ ଜାଣିଛି କିମ୍ବା ଚରଣ କରିଛି, ତେବେ ଏହି ସତ୍ୟବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୁଣି ବଞ୍ଚ; ଯଦି ମୋ କଥା ସତ୍ୟ।" ତାପରେ, ଠଣ୍ଡା ପାଣି ଛିଟି ଦେଇ "ବଞ୍ଚ" ବୋଲି କହିଲେ। ସେହି କ୍ଷଣରେ ଦେବୀ ପୁଣି ଜୀବନ ପାଇଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗି ଉଠିଥିବା ପରି ଦେଖି, ଚାରିପଟେ "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭୃଗୁ ପୁଣି ସଞ୍ଜୀବନ କଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା। ଭୃଗୁ କୌଣସି ଅସ୍ଥିରତା ବିନା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦେଲେ; ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ପୁଣି କବିଙ୍କୁ ଭୟ କରିଲେ। ତାପରେ, ଜାଗ୍ରତ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ର ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। "ଏହି କବି ମୋତେ ପତିତ କରିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରତ କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ।" "ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମନୋରଞ୍ଜନ ଓ ସେବା କର, ମୋ ଝିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିବ।" "ଚାଲ, ତୁମକୁ ତାଙ୍କୁ ଦିଅଯାଉଛି; ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କର।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଜୟନ୍ତୀ ପିତାଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଯେଉଁଠାରେ କବି ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଧୂଆଁ ପିଇଥିବା, ମୁହଁ ନମାଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏବଂ ଏକ ଯକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଧାରା ଦେଇ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ କବିଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଦେଖିଲେ। ଶତ୍ରୁ ନାଶରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ସେ ଦୁର୍ବଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ; ତାପରେ ଝିଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ କବିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେବା ଓ ମସାଜ କଲେ। ବର୍ଷକ୍ରମେ ତାଙ୍କ ବ୍ରତ ଅନୁଯାୟୀ ସେବା କରି, ଶେଷରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଧୂଆଁ ବ୍ରତ ସହସ୍ର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ସେତେବେଳେ ଶିବ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦାନ ଦେଲେ, "ଏହି ବ୍ରତ କେବଳ ତୁମେ କରିଛ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।" "ତୁମର ତପସ୍ୟା, ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ।" "ମୋ ଭିତରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ହେ ଭୃଗୁପୁତ୍ର, ମୁଁ ସବୁ ଦେଉଛି; କିନ୍ତୁ ଏହି ଶକ୍ତି କାହାକୁ ଖୋଲିବା ନାହିଁ।" "ଅଧିକ କଥା ଦରକାର ନାହିଁ, ତୁମେ ଅଜୟ୍ୟ ହେବ।" ଏହିପରି ଭାବେ ଶିବ ପୁନିପୁନି ଭାର୍ଗବ କବିଙ୍କୁ ଅନେକ ବର ଦେଲେ।