ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରମାନେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ମହେନ୍ଦ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ତିନି ଲୋକ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲା, ଏବଂ ପରେ ପୁଣି ତିନି ଲୋକ ପାକ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ଶାସନ ଅଧୀନକୁ ଆସିଲା। ତାପରେ, ଅସୁରମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯଜ୍ଞ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା। ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଦେବତାଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଦିତିର ସନ୍ତାନମାନେ କବିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମାଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଆମର ରାଜ୍ୟ ହରିନେଇଛି, ଯଜ୍ଞ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚାଲିଗଲା; ଆମେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବୁ ନାହିଁ, ଚଳ ତଳପାତାଳକୁ ଚଳିଯିବା।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି କବି ଦୁଃଖିତ ଅସୁରମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, “ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତୁମମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ଯେଉଁମାନ୍ତ୍ର, ଔଷଧି ଓ ପୃଥିବୀର ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ ମୋ ଭିତରେ ଅଛି; ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ କେବଳ ଏକ ଅଂଶ ଅଛି। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଧାରଣ କରିଥିଲି, ସେସବୁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।” ଜ୍ଞାନୀ କବିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅସୁରମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତଥାପି, ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା କଲେ, “ଏହି କବି ଆମରୁ ଶକ୍ତି ବଳେ ଏସବୁ ଅପହରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଚଳ, ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯାଉ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଶେଷ ଅସୁରମାନେକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଜିତି, ତଳପାତାଳକୁ ପଠାଇଦେବା।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାରୁଥିବାବେଳେ, ଅସୁରମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କବିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। କବି ଦେଖିଲେ ଦେବତାମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଅସୁରମାନେକୁ ଧାଉଛନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ପୀଡ଼ିତ ଅସୁରମାନେକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେରୁ ଦୂରେ ନେଲେ। କବିଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ତା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ଏବେ କବି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ଅସୁରମାନେକୁ କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବାମନଙ୍କ ତିନି ପଦରେ ତୁମମାନେରୁ ନିଆଯାଇଛି। ବଳି ବନ୍ଧିତ, ଜମ୍ଭ ହତ, ବିରୋଚନ ମୃତ; ବଡ଼ ଦ୍ୱାଦଶ ଅସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ହରାଇଛନ୍ତି। ଅନେକ ନେତା ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, କେବଳ କିଛି ଅସୁର ଅଛନ୍ତି। ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଏଠାରେ ଆଉ ଯୁଦ୍ଧ ନାହିଁ। ଏବେ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରି, ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର। ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ବିଜୟଦାୟକ ମନ୍ତ୍ର ଆଣିବି। ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରୁ ଅବିଫଳ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଲେ, ଆମେ ପୁନି ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା; ତେବେ ଅବଶ୍ୟ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେବା।” ଏପରି ସମ୍ମତି ହେବା ପରେ, ଅସୁରମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ କହିଲେ, “ଆମେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଇଛୁ, ଥକିଗଲୁ ଏବଂ ରଥ ବିନା ଅଛୁ। ଆମେ ବର୍କ ଚିର ମାନି ତପସ୍ୟା କରିବା।" ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ମାନିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲେ, ଦେବତାମାନେ ବି ହଟିଗଲେ। ତାପରେ କାବ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରୁହ, ଅବିଚଳିତ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହୁଅ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ସମୟ ଆସିନାହିଁ। ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅପେକ୍ଷା କର।" ଏହିପରି ଅନୁଶାସନ ଦେଇ କାବ୍ୟ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଶୁକ୍ର କହିଲେ— “ହେ ଦେବ, ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଥିବା ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଚାହେଁ, ଯାହା ଦେବତାମାନେଙ୍କ ହାନି ଓ ଅସୁରମାନେଙ୍କ ବିଜୟ ଆଣିଦେବ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଦେବତା କହିଲେ, “ହେ ଭାର୍ଗବ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଟା ମୁଣ୍ଡ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରୁହ, କେବଳ ଧୂଆଁ ଶ୍ୱାସ ନିଅ। ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ସହିପାରିଲେ, ମନ୍ତ୍ର ପାଇବୁ।” ଭୃଗୁପୁତ୍ର ଶୁକ୍ର ଏହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, “ଯଥାସ୍ତୁ, ଆଜିଠାରୁ ଆପଣ ଯେଉଁ ଉପବାସ ଆଜ୍ଞା କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେଇ ଉପବାସ ନିଷ୍ଠାରେ କରିବି।” ଏହିପରି ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କରି, ମହାମୁନି ଭାର୍ଗବ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶୁକ୍ର ଅସୁରମାନେଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, କାବ୍ୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ନିଜ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ରାଜାମାନେ ନୀତି ଅନୁସାରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଲେ। ଏହି ଦୁର୍ବଳ ସମୟରେ, କ୍ରୋଧିତ ଦେବତାମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଅସୁରମାନେଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଅସୁର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଉଠିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେକୁ କହିଲେ— “ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଇଛୁ, ଆମର ଗୁରୁ ଉପବାସରେ ଲିନ। ଆପଣମାନେ ଆମକୁ ନିରାପତ୍ତି ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ଏବେ ଆମକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମେ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଆପଣମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବୁ ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧ ବିନା, ଆମେ କବିଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେବୁ। ଗୁରୁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆମ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଦେବା; ଶୁକ୍ର ଫେରିଲେ, ଆମେ ପୁଣି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବୁ।” ଏପରି କହି ସମସ୍ତେ କବିଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ, ତାଙ୍କ ମାଆ ସେମାନେକୁ ରକ୍ଷା ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଭୟ କରନି, ଭୟ କରନି; ତୁମର ଭୟ ଛାଡ଼, ହେ ଦାନବମାନେ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ରୁହ, ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ।” ଏପରି ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ରେ ରହୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବି ଦ୍ରୁତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ବନ୍ଧିବାକୁ ଆଗ୍ରସର ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମମାନେକୁ ନିଦ୍ରାରେ ମୁଗ୍ଧ କରିଦେବି।” ସେ ନିଜ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି, ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନିଦ୍ରାରେ ଅବସ୍ଥିତ କଲେ।