ଜାମ୍ବବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, “ମୋ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ—ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। ଏବଂ ମୋ ଝିଅ ଆପଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଉ।” ସେଉଁଠି ଥିବା ମଣିଟିକୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ଏହି ମଣିଟି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ବଧ କରି ପାଇଥିଲି, ଏହାକୁ ଆପଣ ନିଅନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମଣିଟି ଏଠି ଅଛି।” ଏମିତି କହିବା ପରେ, କେଶବ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜାମ୍ବବାନ୍ଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଏହି ପରି ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାହାପରେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପରେ, ସେ ମଣିଟିକୁ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ଭାଲୁରାଜାଙ୍କଠାରୁ ମିଳିଥିବା ଏହି ମଣି ଶତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତ ଅଭିଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ତେବେ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ମନରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଭାବିଥିଲୁ ଯେ, ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ଆପଣ ବଧ କରିଛନ୍ତି। ଶତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଦଶଟି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି।” “ସତ୍ୟାଙ୍କ ଜନ୍ମରୁ ତାଙ୍କର ଶତାଧିକ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୂରବୀର ଏବଂ ଏଠିରେ ଭଙ୍ଗକାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼। ସତ୍ୟା, ନିୟମନିଷ୍ଠା, ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶିନୀବାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅଭଙ୍ଗ ଏବଂ ଯୁୟୁଧାନ, ଏଉଁଠି ଶିନୀଙ୍କ ପୁଅ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଯୁଗନ୍ଧର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଶତାଧିକ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି।” “ଯିଏ ଅନମିତ୍ର ନାମରେ ପରିଚିତ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ଖ୍ୟାତି ରଖିଛନ୍ତି; ଅନମିତ୍ରଠାରୁ ଶିନୀ ଜନ୍ମିଲେ, ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଶେଷ ସନ୍ତାନ। ଅନମିତ୍ରଠାରୁ ଶୂରବୀର ବୃଷ୍ଣି, ଯୁଧାଜିତ ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର ପୁଅ—ବୃଷଭ ଏବଂ ଚିତ୍ର। ବୃଷଭ କାଶୀରାଜଙ୍କ ନିର୍ମଳ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ; ଜୟନ୍ତ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପାଇଲେ। ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ସେ ସଦା ଯଜ୍ଞନିଷ୍ଠ, ଦୃଢ଼, ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଓ ଅତିଥିସେବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଅକୃର, ସୁଦକ୍ଷ, ଭୂରିଦକ୍ଷିଣ ଜନ୍ମିଲେ; ଅକୃର ରତ୍ନକନ୍ୟା ଓ ଶୈବ୍ୟାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏଗାରୋଟି ଶୂରବୀର ପୁଅ ହେଲେ: ଉପଲମ୍ଭ, ସଦାଲମ୍ଭ, ଉତ୍କଳ, ଆର୍ୟଶୈଶବ, ସୁଧୀର, ସଦାୟକ୍ଷ, ଶତୃଘ୍ନ, ବାରିମେଜୟ, ଧର୍ମଦୃଷ୍ଟି, ଧର୍ମ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିମୌଳି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧନରକ୍ଷକ ହେଲେ। ଅକୃରଙ୍କୁ ଦୁଇ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ପୁଅ ଶୂରସେନାବଂଶରେ ଜନ୍ମିଲେ—ଦେୱବାନ୍ ଓ ଉପଦେୱ। ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କଠାରୁ ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ପୁଅ—ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ। ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ, ଶ୍ୱବାହୁ, ସୁପାର୍ଶ୍ୱକ, ଗବେଷଣ, ରିଷ୍ଟନେମି, ସୁବର୍ଚ୍ଚା, ସୁଧର୍ମା, ମୃଦୁ ଏବଂ ଅଭୂମି, ବହୁଭୂମି ଜନ୍ମିଲେ। ଦୁଇ ଝିଅ—ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରବଣା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ। ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତ ଶାପକୁ ଜାଣେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ। କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତ ଶାପରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ—ଶୂରବୀର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ମିଢୁଷ। ମିଢୁଷଠାରୁ ଦଶ ଶୂରବୀର ଭୋଜବଂଶୀ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ—ବାସୁଦେବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି ନାମରେ ପରିଚିତ। ଦେବଭାଗ, ଦେବଶ୍ରବା, ଅନାବୃଷ୍ଟି, କୁନି, ନନ୍ଦି, ସକୃଦ୍ୟଶା, ଶ୍ୟାମ, ଶମୀକ, ସପ୍ତାଖ୍ୟ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ମହିଳା—ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତି, ପୃଥା, ଶ୍ରୁତଦେବୀ, ଶ୍ରୁତଶ୍ରବା, ରାଜାଧିଦେବୀ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ମହିଳା ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ମାଆ ହେଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବୀ, ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପତ୍ନୀ, କାରୂଷ ରାଜାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। କୈକେୟୀ ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତି ରାଜା ସନ୍ତର୍ଦନଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଲେ; ଶ୍ରୁତଶ୍ରବାଙ୍କୁ ଚେଦିରାଜାଙ୍କୁ ସୁନୀଥ ଜନ୍ମିଲେ। ରାଜାଧିଦେବୀଠାରୁ ଧର୍ମାଦ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଭୟରହିତ। ଶୂର, ମିତ୍ରତାରେ ବନ୍ଧି, ପୃଥାକୁ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି, କୁନ୍ତି, ଯାହାକୁ ପୃଥା କୁହାଯାଏ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ପୁଅ ଆଶାରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ମହାରଥୀ—ଧର୍ମରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ବାୟୁରୁ ଭୀମ, ଇନ୍ଦ୍ରରୁ ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ। ତିନିଭାଗ ଶକ୍ତି ଥିବା ଏହି ମହାବୀର, ତିନିପୁରୁଷ ଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ସେ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କ ବିନାଶକାରୀ ହେଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ, ସେ ଶ୍ରୀରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଲେ। କୁହାଯାଏ, ମାଦ୍ରାବତୀଠାରୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ—ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଜନ୍ମିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ରୂପ, ବଳ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ରୋହିଣୀ, ଯାହାକୁ ପୌରବୀ କୁହାଯାଏ, ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ। ସେ ଚେଷ୍ଟା, ରାମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ସାରଣ, ଦୁର୍ଧର, ଦମନ, ପିଣ୍ଡାରକ ଓ ମହାହନୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାପରେ, ମାୟା ଯିଏ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଦେବକୀ ହେବେ, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପୂର୍ବତନ ସୃଷ୍ଟିପତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମିଲେ। ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭଉଣୀ କୃଷ୍ଣା, ଯାହାକୁ ସୁଭଦ୍ରା କୁହାଯାଏ, ଶୁଭ କଥା କହୁଥିଲେ; ଏହିପରି ଉପଦେବୀଠାରୁ ବଡ଼ ଆତ୍ମା ବିଜୟ, ରୋଚମାନ, ବର୍ଧମାନ, ଦେବଳ ଜନ୍ମିଲେ। ବୃହଦ୍ଦେବୀଠାରୁ ମହାଆତ୍ମା ଅଗାବହ ଓ ମଣ୍ଡକ ଜନ୍ମିଲେ। ଦେବକୀ ତାଙ୍କ ସପ୍ତମ ପୁଅ ରେମନ୍ତଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଗବେଷଣ, ଅତି ଧନ୍ୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, ଏକଦିନ ଅରଣ୍ୟରେ ଶ୍ରୁତଦେବୀ ସହିତ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି, ଏକ ବୈଶ୍ୟା ମହିଳାଠାରୁ ଶୌରି ଏକ ପୁଅ କୌଶିକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ପ୍ରଥମ। ଏବଂ ରାଣୀ ଶ୍ରୁତଂଧରା ସୌରଗନ୍ଧଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରି ଦେବତା, ରାଜା, ରାଣୀ, ବିରାଟ ବଂଶ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା ପୁରାଣରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।