ଏହି ବଂଶାବଳୀରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ରହିଛି । ଏଠାରେ ଅଜାତଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଇଜଣ ଥିଲେ—ଏମାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅସମୌଜା ଓ ସମୌଜା । ଏହି ସମୌଜାଙ୍କୁ ତିନିଜଣ ପୁଅ ହେଲେ, ସେମାନେ ନାମୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ସୁଦଂଶ, ସୁବଂଶ ଓ କୃଷ୍ଣ । ଯେଉଁଠି ଏହି ଆନ୍ଧକ ବଂଶର ଏହି ଗାଥା ନିତ୍ୟ ପଢ଼େ, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ବିଶାଳ ବଂଶ ଓ ସନ୍ତାନ ପାଇଥାଏ । କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣ ଜଣାଣୀ ମିଳିଥିଲେ—ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ । ଗାନ୍ଧାରୀ ଜଣେ ପୁଅ ସୁନିତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ବନ୍ଧୁମାନେ ପ୍ରତି ଅତି ସ୍ନେହଶୀଳ । ମାଦ୍ରୀଙ୍କର ପୁଅ ଯୁଧାଜିତ, ତାପରେ ଦେବମୀଢୁଷ, ଏହାପରେ ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିନି—ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ବିଶିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ । ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ନିଘ୍ନ, ନିଘ୍ନଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ ପ୍ରସେନ ଓ ଶକ୍ତିସେନ । ପ୍ରସେନଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା ଅପୂର୍ବ ରତ୍ନ ସ୍ୟାମନ୍ତକ, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ସେ ଏହି ରତ୍ନକୁ ହୃଦୟରେ ପିନ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏହି ରତ୍ନ ରାଜ୍ୟ ହିତାର୍ଥରେ ଶୌରି ଚାହିଁଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗୋବିନ୍ଦ ଏହା ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ନ ଛିନିପାରିଲେ । ଏକ ଦିନ ପ୍ରସେନ ଏହି ରତ୍ନ ପିନ୍ଧି ଶିକାରକୁ ଗଲେ । ଏକ ଗୁହାରେ ପ୍ରସେନ କିଛି ପ୍ରାଣୀର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ । ସେ ଗୁହାଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଏଠାରେ ଏକ ଭାଲୁ ସହ ପ୍ରସେନ ଏବଂ ପ୍ରସେନଜିତ ମିଶି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ଦୁହେଁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଅନ୍ତେ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ମାରି ଭାଲୁ ସେଇ ରତ୍ନ ନେଇଗଲା । ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ସନ୍ଦେହ କଲେ । ସତ୍ରାଜିତ, ପ୍ରସେନଙ୍କ ଭାଇ, ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଏହି ଅଭିଯୋଗ କଲେ—"ନିଶ୍ଚୟ ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ରତ୍ନ ପାଇଁ ପ୍ରସେନକୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି।" ପ୍ରସେନ ଏହି ରତ୍ନ ପିନ୍ଧି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଏହା ଦେବାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରିବାରୁ ହତ୍ୟା ହେଲେ । ଏହି ଅଭିଯୋଗରୁ କେଶବ ଶତ୍ରୁ ହେଇଗଲେ । ସତ୍ରାଜିତ ଏହି ଗପ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରଚାର କଲେ । ବହୁଦିନ ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶିକାର ଅଭିଯାନରେ ଗୁହା ଦ୍ୱାରପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ପୂର୍ବବତ୍ ଭାଲୁ ରାଜା ଶବ୍ଦ କଲେ, ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦ ତଳୱାର ନେଇ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଲୁ ରାଜା ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ । ହୃଷୀକେଶ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖିରେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ଭାଲୁ ରାଜା ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ । ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ । ଜାମ୍ବବାନ୍ କହିଲେ, "ମୋର ଇଚ୍ଛା, ତୁମର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ ମୃତ୍ୟୁ । ଏବଂ ମୋ ଝିଅ ତୁମକୁ ବର କରୁନ୍ତୁ ।" ତାପରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ କହିଲେ, "ଏହି ରତ୍ନ, ଯାହା ପ୍ରସେନକୁ ମାରି ପାଇଥିଲି, ଏହା ଆପଣ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ ।" ଏପରେ କେଶବ ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଝିଅକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ଏହି ରତ୍ନ ଯାଦବମାନେ ସାମ୍ନାରେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ । ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗରୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ଯାଦବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମେ ଭାବୁଥିଲୁ, ପ୍ରସେନକୁ ଆପଣ ମାରିଛନ୍ତି । ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଦଶଜଣ ଅତି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି ।" "ସତ୍ୟାଙ୍କର ଶତଜଣ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବଳଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଙ୍ଗକାର ପ୍ରଥମ । ସତ୍ୟା, ବ୍ରତପରାୟଣା, ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କ ଭଉଣୀ । ସେ ଅନେକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଶିନୀବାଳ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟେ ସବୁଠୁ ବଳଶାଳୀ ।" "ଅଭଙ୍ଗ ଓ ଯୁୟୁଧାନ, ଏବଂ ଶିନୀଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ଯୁଗନ୍ଧର, ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଶତଜଣ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି । ଯିଏ ଅନମିତ୍ର ଭାବରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ବୃଷ୍ଣି ଵଂଶର ଅନୁସରଣ କରେ । ଅନମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶିନୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ବୃଷ୍ଣିମାନେର ଶେଷ ସଉଖ୍ୟ ।" "ଅନମିତ୍ରଙ୍କୁ ବୃଷ୍ଣି ନାୟକ ଯୁଧାଜିତ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଅନ୍ୟ ପୁଅ ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ ଓ ଚିତ୍ର । ବୃଷଭ କାଶୀ ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ମଳ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ଜୟନ୍ତ ଶୁଭ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ।" "ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଜଣେ ପୁଅ ହେଲେ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ନିଯୁକ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧୃଢ଼, ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଅତିଥିସେବାରେ ପ୍ରଶସ୍ତ । ତାଙ୍କୁ ଅକୃର, ସୁଦକ୍ଷ ଓ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣ ଜନ୍ମିଲେ । ଅକୃର ରତ୍ନକନ୍ୟା ଓ ଶୈବ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ।" "ସେ ଏଗାରଜଣ ବଳଶାଳୀ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ଉପଲମ୍ଭ, ସଦାଲମ୍ଭ, ଉତ୍କଳ, ଆର୍ୟଶୈଶବ, ସୁଧୀର, ସଦାୟକ୍ଷ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ବାରିମେଜୟ, ଧର୍ମଦୃଷ୍ଟି, ଧର୍ମ, ଓ ସୃଷ୍ଟିମୌଳି । ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଧନର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହେଲେ । ଅକୃରଙ୍କୁ ଶୂରସେନ ବଂଶର ଦୁଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁଅ—ଦେବବାନ୍ ଓ ଉପଦେବ ଜନ୍ମିଲେ । ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ପୁଅ ହେଲେ—ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ, ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ, ଶ୍ୱବାହୁ । ଏହାପରେ ସୁପାର୍ଶ୍ୱକ, ଗବେଷଣ, ରିଷ୍ଟନେମି, ସୁବର୍ଚ୍ଚା, ସୁଧର୍ମା, ମୃଦୁ ଜନ୍ମିଲେ । ଅଭୂମି ଓ ବହୁଭୂମି, ଦୁଇ ଝିଅ—ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରବଣା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ । ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମିଥ୍ୟା ଶାପକୁ ଯିଏ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନୀ ।