ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍କଳ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିବା ସମୟରେ। ଏହା ଦେଖି ଏକ ନଦୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ହେଲା, ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଭରି ଏକ ନିଷ୍ପତି ନେଲା—“ମୁଁ ଏକ ନାରୀ ହେବି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି, ଯେପରି ଏପରି ଏକ ସୁତ ପ୍ରକଟ ହେବ; ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସୁତ ଦେବାର ଦାତା ହେବି।” ଏପରି ଭାବେ, ନଦୀ ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାର ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲା, ଏବଂ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷ କଲେ। ଏହି ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କନ୍ୟା ଏକ ଗୁଣଗୁଣିତ ପୁତ୍ର, ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଦେବାବୃଦ୍ଧାଠୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ବଂଶରେ, ପୁରାଣ କଥା ଜଣା ଲୋକମାନେ ଦେବାବୃଦ୍ଧଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଉପଖ୍ୟାନ କରି ଖ୍ୟାତି ଲଭନ୍ତି। ବଭ୍ରୁ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦେବାବୃଦ୍ଧ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ; ତାଙ୍କର ଏକ ଶତ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ଏହି ପୁତ୍ରମାନେ, ବଭ୍ରୁ ଓ ଦେବାବୃଦ୍ଧ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଅମରତ୍ୱ ଲଭିଲେ; ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ଜ୍ଞାନ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଥିଲା। ଏହି ବଂଶର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଭୋଜ, ଶରକାନ୍ତଙ୍କ ଝିଅ ମୃତକାବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯେଉଁଠୁ ଚାରି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲେ—କୁକୁର, ଭଜମାନ, ଶ୍ୟାମ ଓ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। କୁକୁରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୃଷ୍ଟି, ବୃଷ୍ଟିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧୃତି, ଧୃତିଙ୍କ ପୁତ୍ର କପୋତରୋମା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତିତିରି; ତିତିରିଙ୍କ ଅନେକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ପୁତ୍ର ନରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନାମ—ଚନ୍ଦନ, ଉଦକ, ଡୁନ୍ଦୁଭି। ଅଭିଜିତଙ୍କର ଏକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯେଉଁଠୁ ପୁନର୍ବସୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅଭିଜିତ, ଯେଉଁଠି ଆଗରୁ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ, ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୁସିରେ ପ୍ରେରିତ କଲେ; ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସମାବେଶରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ, ମଝିରୁ ପୁନର୍ବସୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—ଅନ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଯଜ୍ଞ ଦେବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପୁନର୍ବସୁଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ—ବସୁ ଓ ଅରିଜିତ; ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ; ତଥା ଆହୁକ ଓ ଆହୁକି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ, ସେମାନେ ଦଳପତି ଓ ବିନ୍ୟାସ ରକ୍ଷକ ବିଷୟରେ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରନ୍ତି। ଭୋଜମାନେ ଦସ ହଜାର ରଥ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ମେଘର ଗୁଡ଼ିକୁ ନିଆଁ ଦେଉଥିଲା; ତେବେ ଭୋଜମାନେ କଦାପି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନଥିଲେ, ଯଜ୍ଞ କରିନଥିଲେ, ଦାନ ଦେଇନଥିଲେ। ସେମାନେ ଅଶୁଚି ନଥିଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ, କେହି ଭୋଜମାନେ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଥିଲେ; ଏପରି ଆହୁକା ବଂଶ ବିବରଣ କରାଯାଏ। ଆହୁକା ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଆହୁକିଙ୍କୁ ଅବନ୍ତି ଦେଶରେ ବିବାହ କଲେ; ଆହୁକାଙ୍କ ଝିଅ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ଦେବକା ଓ ଉଗ୍ରସେନ, ଦୁଃଖିନି ଦେବୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଦେବକାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ। ଦେବବନ, ଉପଦେବ, ସୁଦେବ, ଦେବରକ୍ଷିତ; ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ସାତ ଭଉଣୀମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲେ। ଦେବକୀ, ଶ୍ରୁତଦେବା, ଯଶୋଦା, ଶ୍ରୁତିଶ୍ରବା, ଶ୍ରିଦେବା, ଉପଦେବା, ଏବଂ ସୁରୂପା—ଏହି ସାତି ଝିଅ। ଉଗ୍ରସେନଙ୍କର ନଉ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, କଂସ ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ; ନ୍ୟଗ୍ରୋଧା, ସୁନାମା, କଙ୍କା, ଶଂକୁ, ସୁଭୁ, ରାଷ୍ଟ୍ରପାଳ, ବଦ୍ଧମୁଷ୍ଟି, ସମୁଷ୍ଟିକା; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚ ଭଉଣୀ—କଂସା, କଂସାବତୀ, ସୁରଭି, ରାଷ୍ଟ୍ରପାଳି, କଙ୍କା—ଏହି ସବୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀ। ଉଗ୍ରସେନ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ କୁକୁର ବଂଶର ଉତ୍ସ ଭାବରେ ବିବରଣ କରାଯାଇଥିଲେ। ଭଜମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ରଥୀପତି ବିଦୁରଥ; ରାଜାଧିଦେବ ଏବଂ ଶୂର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବିଦୁରଥ ତାଙ୍କ ପିତା। ରାଜାଧିଦେବଙ୍କର ଦୁଇ ପୁତ୍ର—ଶୋନଶ୍ୱ ଓ ଶ୍ୱେତବାହନ, ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷତ୍ରୀୟ ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠ। ଶୋନଶ୍ୱଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର—ଶାମି, ରାଜଶର୍ମା, ନିମୃତ୍ତ, ଶତ୍ରୁଜିତ, ଶୁଚି; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶାମିଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ର, ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୋଜ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୃଦିକା, ହୃଦିକାଙ୍କର ଦଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃତବର୍ମା ପ୍ରଥମ, ଶତଧାନ୍ବନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ଦେବାର୍ହ, ସୁଭାନୁ, ଭୀଷଣ, ଅଜାତ, ବିଜାତ, କରକ, କରଂଧମ; ଦେବାର୍ହଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ପୁତ୍ର କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। ଆସମୌଜା ଓ ସମୌଜା ଦୁଇ ଝିଅ; ଅଜାତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁଇ ପୁତ୍ର, ଦୁଇଁଟି ନାମ ହେଉଛି ସମୌଜା। ସମୌଜାଙ୍କର ତିନି ପୁତ୍ର—ସୁଦଂଶ, ସୁବଂଶ, କୃଷ୍ଣ; ସମୌଜାଙ୍କ ନାମ ଏହି। ଯିଏ ଏହି ଅନ୍ଧକା ବଂଶର ବିବରଣ ସଦା ପାଠ କରେ, ସେ ନିଜେ ବି ଏକ ବିଶାଳ ବଂଶ ଓ ସନ୍ତାନ ଲଭିଥାଏ। ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେଲେ; ଗାନ୍ଧାରୀ ଦୟାଳୁ ସୁନିତ୍ରାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ମାଦ୍ରୀ ଏକ ପୁତ୍ର ଯୁଧାଜିତ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାପରେ ଦେବମୀଢୁଷ, ଅନମିତ୍ର, ଶିନି—ଏହି ପାଞ୍ଚିଜଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ନିଘ୍ନ; ନିଘ୍ନଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର—ପ୍ରସେନ ଓ ଶକ୍ତିସେନ, ଦୁଃଖିନି ଦେବୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସ୍ୟାମନ୍ତକ ପ୍ରସେନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ମଣି, ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଣି ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ମଣିକୁ ହୃଦୟରେ ପିନ୍ଧି ଚମକୁଥିଲେ; ଶୌରି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ମଣି ଚାହିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ମଣି ଲଭିଲେ ନାହିଁ, ନ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏକଦିନ ପ୍ରସେନ ମଣି ପିନ୍ଧି ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ସେ କିଛି ପ୍ରାଣୀର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ; ତାପରେ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପ୍ରସେନ ଏକ ଭାଲୁ ଦେଖିଲେ।