ଏହି ଉତ୍କୁଟ ଦୈବୀ କଥାରେ, ଏକଥିରେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ପୁରୁରବା ଦେଖିଲେ ଯେ କେଶିନ୍, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରଭୁ, ଉର୍ବଶୀ ଏବଂ ଚିତ୍ରଲେଖାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ପୁରୁରବା ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରର ବୃଷ୍ଟି କରି କେଶିନ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ—ସେଇ କେଶିନ୍, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପରେ, ପୁରୁରବାଙ୍କ ସହିତ ମୈତ୍ରୀ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା ଏବଂ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ; ଏହିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା। ଏହା ପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, "ଉର୍ବଶୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।" ପୁରୁରବାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଉର୍ବଶୀ ଏକ ମହା କଥା ଗାଇଲେ—ସେ ଥିଲା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ଵୟଂବର ଗାଥା, ଯାହା ଭାରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା। ପୁରୁରବାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମେନକା, ଉର୍ବଶୀ ଓ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ; ଏଠାରେ, ଉର୍ବଶୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ରୂପେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୃଚ୍ଛିତ ଭାବେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ, ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଦେଖି ଉର୍ବଶୀ ଆସକ୍ତିରେ ଭାସିଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ମୁଦ୍ରା ଏବଂ ଚାଳ ଭୁଲିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଭାରତ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ: "ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଲତା ରୂପେ ଥିବ।" ଏହି ଶାପ ପରେ, ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଯାଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ; ଶାପ ଭୋଗ କରି, ଉର୍ବଶୀ ବୁଧପୁତ୍ର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଠ ପୁଅ ଦେଲେ: ଆୟୁ, ଦୃଢାୟୁ, ବଶ୍ୟାୟୁ, ବଳାୟୁ, ଧୃତିମତ୍, ବସୁ, ଦିବ୍ୟଜୟୁ ଏବଂ ଶତାୟୁ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଉର୍ଜାର ଧାରକ। ଆୟୁଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ନହୁଷ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧଶର୍ମା। ରାଜି, ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ବିଶାଖ ଏହି ପାଞ୍ଚ ମହାବଳୀ ଥିଲେ; ରାଜିଙ୍କୁ ଶତପୁତ୍ର ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜେୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ରାଜି ନିଷ୍ପାପ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ; ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଦେବ, ଅସୁର ଏବଂ ମାନବମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଲେ; ଏହିପରି ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ତିନିଶ ଅବଦି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ବିଜୟୀ ହେଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଅଲଗା ଭାବେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ବିଜୟୀ ହେବେ, ଯେଉଁଠି ରାଜି ଅଛନ୍ତି?" ବିଜୟ ପାଇଁ ରାଜିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା। ସେ ଦାନବମାନୋକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯଦି ତୁମର ନାୟକ ହେବି, ତେବେ ଠିକ୍।" କିନ୍ତୁ ଅସୁରମାନେ ମନ୍ତ୍ରଣାକୁ ମନିଲେ ନାହିଁ, ଦେବମାନେ ସେତେବେଳେ ମନିଲେ। "ଆମ ନାୟକ ହେଉ ଏବଂ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ନାଶ କର," ବୋଲି ଦେବମାନେ କହିଲେ; ତାପରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁମାନେ ନିହତ ହେବାକୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ରାଜିଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜି ତପସ୍ୟାକୁ ଗଲେ। ଏହା ପରେ, ରାଜିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଦାନ୍ତିଗଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଓ ଗୁଣରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାଜ୍ୟହୀନ ଓ ରାଜିପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବୃହସ୍ପତି, ମୋ ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ; ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋତେ ମୋର ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ଉପାୟ କର।" ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି ଗ୍ରହଶାନ୍ତି ଓ ପୌଷ୍ଟିକ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ। ପରେ ବୃହସ୍ପତି ଯାଇ ରାଜିପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମୂହ ଘୁରାଇଦେଲେ, ବେଦ ବାହ୍ୟ ଜିନ ଶାସନ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଶିଖାଇ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ବେଦ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଏବଂ ତର୍କରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହିପରି ଧର୍ମ ବାହ୍ୟ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ନିହତ କଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନହୁଷଙ୍କ ସତ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁଅଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି: ଯତି, ଯୟାତି, ଶର୍ୟାତି, ଉତ୍ତାନ, ପର, ଆୟତି, ଓ ବିୟତି—ଏହି ସପ୍ତ ପୁଅ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଵଂଶବୃଦ୍ଧି କଲେ। ଯତି ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ବୈଖାନସ ଯୋଗୀ ହେଲେ; ଯୟାତି ସଦା ଧର୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ଏଠିଏ, ଭୃଶପର୍ବଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଲେ; ଭାର୍ଗବ ଦୁହିତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଦେଵୟାନୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୟାତିଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କ ନାମ କହିବି: ଦେଵୟାନୀ ଦେଲେ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ। ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦେଲେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ପୁରୁ। ଯଦୁ ଓ ପୁରୁ, ହେ ଭାରତ, ତାଙ୍କ ଵଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ଏବେ ମୁଁ ପୁରୁଙ୍କ ବଂଶ କଥା କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ଯଦୁଙ୍କ ଵଂଶରୁ ଯାଦବମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଳରାମ ଓ କେଶବ ଅଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଯଦୁଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ। ସହସ୍ରଜିତ ବଡ଼, ତାପରେ କ୍ରୋଷ୍ଟା, ନୀଳ, ଅଞ୍ଜିକ, ଏବଂ ରଘୁ; ସହସ୍ରଜିତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଜିତ ନାମକ ରାଜା। ଶତଜିତଙ୍କ ତିନି ପୁଅ ଥିଲେ—ହୈହୟ, ହୟ ଓ ତାଳହୟ, ଏମାନେ ଅତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ହୈହୟଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଧର୍ମନେତ୍ର, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଧର୍ମନେତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ କୁଣ୍ଟି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ସଂହତ। ସଂହତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ମହିଷ୍ମାନ ନାମକ ରାଜା; ମହିଷ୍ମାନଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବଳଶାଳୀ ଭଦ୍ରସେନ। ପୂର୍ବରୁ କଥାଯାଇଥିବା ଭଳି, ବାରାଣସୀରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ; ଭଦ୍ରସେନଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ। ଦୁର୍ଦ୍ଦମଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମ, ଯିଏ ଧନକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ; ଧନକଙ୍କ ଚାରି ପୁଅ ଥିଲେ—କୃତାଗ୍ନି, କୃତବୀର୍ୟ, କୃତଧର୍ମା, ଏବଂ କୃତଉଜା।