ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ସେଇ ସହରରେ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଜଣେ ବୟସ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ—ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ, ଧୀର, ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ନାମରେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେମାନେ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜ ହୋଇ ସେମାନେ ନିଜ ମନକୁ ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟାକୁ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହିପରି କହିଲେ: “ଆମେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବା।” ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁଦରିଦ୍ର ନାମକ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ତପସ୍ବୀ ପିତା, ଦୁଃଖିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅମାନେ, ଏହା ଅଧର୍ମ; ତୁମେ ତୁମ ପୁରୁଣା, ଦରିଦ୍ର, ଅରଣ୍ୟବାସୀ ପିତାକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବା—ଏହିଥିରେ କ’ଣ ଧର୍ମ ଅଛି? ତୁମେ ଯିବା ପରେ ମୋର କ’ଣ ହେବ?” ତେବେ, ପୁଅମାନେ କହିଲେ, “ପିତାଜୀ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବିକାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି; ଆମର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ବ୍ରତ ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ଥିଲା; ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେବେ। ସକାଳେ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ହଜାର ଗ୍ରାମ ଦେବେ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦଶାପୁରର ବଣାର୍ଦ୍ଧ, କାଳଞ୍ଜରର ପଶୁ, ଓ ମାନସର ଚକ୍ରବାକମାନେ—ଏହି ସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଲାଭ ଦେବେ।” ଏପରି କହି ସେମାନେ ପୁଣି ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି, ଏହି ବୟସ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ଅନୁହ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ପଞ୍ଚାଳମଣ୍ଡଳର ଶାସକ। ସେ, ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ବ୍ରତରେ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, “ବର ମାଗ, ରାଜନ୍, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ,” ବୋଲି କହିଲେ। ଅନୁହ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ, ପ୍ରତାପୀ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧାର୍ମିକ ଓ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭାଷା ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ଶିରୋମଣି ଯୋଗୀ ଥିବା ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିରାଟ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ପୁଅ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ, ବଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭାଷା ବୁଝିପାରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ। ଏହି ଯୋଗୀମନ୍ଦିର ଆତ୍ମା ଧର୍ମରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଜେଉଁଠି ଦୁଇଟି ପିପିଳିକା ମିଳି କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ, ସେଠିକୁ ଗଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ହସୁଥିବା ଦେଖି, ସେଠି ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ସନ୍ଦେହ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ହଠାତ୍ କାହିଁକି ହସିଲେ? ଏହି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଏହି ହାସ୍ୟର କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେନି।” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ରାଜପୁତ୍ର କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ହସ୍ୟ ପିପିଳିକାଙ୍କ ଭାଷାରୁ ଆସିଛି, ଯାହା ରତି ଓ ରସହୀନତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ହସ୍ୟ ପଛରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ରାଣୀ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ମିଥ୍ୟା କହିନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠି ଏକା ହସିଛି; ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସହ ବସିବିନାହିଁ। ଏକ ମାନବ ଦେବତା ନୁହେଲେ ପିପିଳିକାଙ୍କ ଭାଷା କିପରି ବୁଝିପାରିବ?” ସେଉଁଠି, ରାଜା ଚୁପ୍ଚାପ ରହି, ଏହି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ସପ୍ତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମା ସେଠି ଦେଖାଦେଲେ, “ତୁମ ପ୍ରିୟା ଜଣେ ବୟସ୍କ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ସବୁ କିଛି ଶିଖିବେ।” ଏହିପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତେ ରାଜା ନଗର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ରାଣୀ ସହ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଆଗରେ ଏକ ବୟସ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “କୁରୁଜାଙ୍ଗଳର ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦାଶାପୁରର ଦାଶମାନେ, କାଳଞ୍ଜରର ମୃଗ, ସେଠିରେ ସାତି ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ, ଓ ମାନସ ସରସର ସିଦ୍ଧମାନେ—ଏହି ସବୁ ହେଉଛନ୍ତି।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଲାଭ କଲେ। ବାଭ୍ରବ୍ୟ, ଯିଏ କାମଶାସ୍ତ୍ରର ରଚନା କରିଥିଲେ, ସେ ପଞ୍ଚାଳ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଧାର୍ମିକ ଓ ବେଦବିଦ୍ୟା ପ୍ରଚାରକ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଲାଭ କରି, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। “ହାୟ, ଆମେ କାମନାବଶତଃ କର୍ମରେ ବନ୍ଧି ନିଜ ଧର୍ମରୁ ପତିତ ହେଲୁ!” ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଲାଗିଲା। ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ପୁନିପୁନି ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ରାଜା ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଓ ଗ୍ରାମ ଦାନ କଲେ। ପରେ ରାଜା, ସେ ବୟସ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ପାଶେ ରଖି, ନିଜ ପୁଅ, ରାଜଲକ୍ଷଣ ଥିବା ବିଶ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି କଲେ। ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନେ, ମାନସ ସରସର ଜଳରେ, ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଦ୍ୱେଷଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ନମ୍ରତାରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ରାଜା ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ରାଜଧର୍ମ ଓ ଯୋଗର ସମସ୍ତ ଫଳ ଆପଣମାନେ କହିଥିବାପରି ମୋ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲା।” “ଏହି ସବୁ ଫଳ ଆପଣମାନଙ୍କ କୃପାରେ ମୋତେ ମିଳିଛି।” ଏପରି, ସେଠି ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ର ମାର୍ଗେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଏହିପରି, ପ୍ରପିତାମହମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ—ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱର୍ଗସୁଖ, ମୋକ୍ଷ, ପୁଅ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି। ହେ ରାଜନ୍, ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଏହି ମହିମା ଯଦି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ପଢ଼ିଶୁଣାନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରନ୍ତି।