ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସରବଣ ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏକ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ—ଯେଉଁଠି ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନାରୀ ହେବ। ଏହି ନିୟମର ଫଳରେ ଏକ ଘୋଡା ଏବଂ ରାଜା ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ନାରୀ ହେଇଗଲେ; ଏଲା ପୁନର୍ବାର ପୁରୁଷତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ, ଯେପରି କୁବେର ଥିଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଉଚ୍ଚ୍ୟ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ପିନାକୀନ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର; ଏହାପରେ ସେଇ ପୁରୁଷମାନେ ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ। ସେମାନେ ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଦୁଇଜଣେ କହିଲେ, "ବସ, ଏହି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଛି—ଏବେ କଣ?" ଘୋଡାଯଜ୍ଞର ଫଳ ଯେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ପାଇଥାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ପାଇବେ; ଏହି ଫଳ ଦେଇ ଏଲା ନିଶ୍ଚୟ କିମ୍ପୁରୁଷ ହେବେ କି? ଏହିପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି "ତଥାସ୍ତୁ" କହି ସେମାନେ, ଭୈବସ୍ୱତ ପୁତ୍ରମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ; ଏହାପରେ ଘୋଡାଯଜ୍ଞ କରି ଏଲା କିମ୍ପୁରୁଷ ହେଲେ। ଏଲା ଏକ ମାସ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଆଉ ଏକ ମାସ ନାରୀ ହେଲେ; ବୁଧଙ୍କ ଘରରେ ରହିବା ସମୟରେ ଏଲା ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଏଲା ଏକ ଗୁଣବତ୍ତାପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ବୁଧ ଏହି ପୁରୁକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ପୁନର୍ବାର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏଲାଙ୍କ ନାମରୁ ଏହି ଭୂମି ଏଲାବୃତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା; ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଏହି ରାଜା ଏଲା ବଂଶକୁ ବୃଦ୍ଧି କଲେ। ଏପରି, ପୁରୁରବ, ପୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବଂଶବୃଦ୍ଧି କରିଲେ; ଏହିପରି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ରାଜା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖିତ। କିମ୍ପୁରୁଷ ଅବସ୍ଥାରେ ଏଲାକୁ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ତିନିଜଣ ଅଜୟ ପୁତ୍ର ଥିଲେ—ଉତ୍କଳ, ଗୟା ଓ ପ୍ରବଳ ହରିତାଶ୍ୱ। ଉତ୍କଳଙ୍କ ଭୂମିକୁ ଉତ୍କଳା, ଗୟାଙ୍କ ସହରକୁ ଗୟାପୁରୀ କୁହାଯାଏ। ହରିତାଶ୍ୱଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ଭୂମି କୁରୁମାନେ ସହିତ ପରିଚିତ; ସେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁରୁରବକୁ ସହରରେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରି ଏଲାବୃତ ଦିବ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଫଳ ଖାଇ ବାସ କଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ବଡ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟଦେଶ ଲାଭ କଲେ। ନରିଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶୁକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଧୃଷ୍ଟଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ନାଭାଗ ଓ ଅମ୍ବରୀଷ; ତିନି ପୁତ୍ର ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ରଣଧୃଷ୍ଟ, ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆନର୍ତ୍ତ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ସୁକନ୍ୟା। ଆନର୍ତ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୋଚମାନ, ଚମତ୍କାରିତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହି ଭୂମି ଆନର୍ତ୍ତ ଓ ସହର କୁଶସ୍ଥଳୀ। ରୋଚମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ରେବା, ରେବାଠାରୁ ରେବତ; ଏକ ଶତ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ବଡ କକୁଦ୍ମୀ। ତାଙ୍କ ଝିଅ ରେବତୀ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ; କରୂଷରୁ ଅନେକ କାରୂଷ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପୃଷଧ୍ର ଗୋ ହତ୍ୟା କରି ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ଶୂଦ୍ର ହେଲେ; ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ବିକୁକ୍ଷି, ନିମି ଓ ଦଣ୍ଡକ। ଶତ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ପଚାଶଜଣ ଉତ୍ତମ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ମେରୁର ଉତ୍ତରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ। ଅନ୍ୟ ଅଠାଉଁଚାଳିଶଜଣ ଦକ୍ଷିଣ ମେରୁରେ ରାଜା ହେଲେ। ବଡ ପୁତ୍ର ଠାରୁ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁୟୋଧନ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରିଥୁ, ବିଶ୍ୱସ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରିଥୁ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆର୍ଦ୍ରସ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ଯୁବନଶ୍ୱ; ଯୁବନଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶାବସ୍ତ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ମନୁଷ୍ୟମହାପତି ଅଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ଶ୍ରାବସ୍ତୀ ନିର୍ମାଣ କଲେ; ଶ୍ରାବସ୍ତୀରୁ ବୃହଦଶ୍ୱ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ କୁଭଳଶ୍ୱ। ଏହି କୁଭଳଶ୍ୱ ଧୁନ୍ଧୁ ଦାନବକୁ ବଧ କରି ଧୁନ୍ଧୁମାର ନାମ ପାଇଲେ; ତିନି ପୁତ୍ର—ଦୃଢଶ୍ୱ, ଘ୍ରିଣି, ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କପିଳଶ୍ୱ। ଦୃଢଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରମୋଦ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ହରିଅଶ୍ୱ। ହରିଅଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ନିକୁମ୍ଭ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ସମ୍ହତଶ୍ୱ; ସମ୍ହତଶ୍ୱଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଅକୃତଶ୍ୱ ଓ ରଣଶ୍ୱ। ରଣଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୁବନଶ୍ୱ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ମନ୍ଧାତା; ମନ୍ଧାତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁରୁକୁତ୍ସ ଓ ଧର୍ମସେତୁ, ରାଜା। ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁଚୁକୁନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାସ୍ନେହୀ; ପୁରୁକୁତ୍ସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁଷ୍ସହ, ନର୍ମଦାର ନାଥ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମ୍ଭୁତି, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ତ୍ରିଧାନ୍ବନ; ତ୍ରିଧାନ୍ବନଙ୍କ ପୁତ୍ର ତ୍ରୟ୍ୟାରୁଣ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସତ୍ୟବ୍ରତ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ସତ୍ୟରଥ; ତାଙ୍କୁଠାରୁ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁଠାରୁ ରୋହିତ। ରୋହିତଙ୍କୁଠାରୁ ବୃକ, ବୃକଠାରୁ ବାହୁ; ବାହୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ସଗର, ଅତିଧର୍ମିକ ରାଜା। ସଗରଙ୍କ ଦୁଇ ପତ୍ନୀ ପ୍ରଭା ଓ ଭାନୁମତୀ; ଦୁଇଜଣେ ମୁନି ଔର୍ବଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପୂଜା କଲେ। ଔର୍ବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦୁଇଜଣକୁ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵର ଦେଲେ: ଏକଜଣେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପୁତ୍ର, ଅନ୍ୟଜଣେ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଲେ। ପ୍ରଭା ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତା ପୁତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଭାନୁମତୀ ଅନେକ ପୁତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଅସମଞ୍ଜସା ନାମକ ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପ୍ରଭା, ଯଦୁବଂଶୀ, ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏମାନେ ଘୋଡା ଖୋଜି ଭୂମି ଖନନ କରିବା ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ଅସମଞ୍ଜସାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଂଶୁମାନ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦିଲୀପ, ଦିଲୀପଠାରୁ ଭାଗୀରଥ। ଭାଗୀରଥଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଭାଗୀରଥୀ ଗଙ୍ଗା ଭୂମିରେ ଆଣିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାଭାଗ। ନାଭାଗଠାରୁ ଅମ୍ବରୀଷ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆୟୁତାୟୁ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ରିତୁପର୍ଣ୍ଣ। ଏପରି ଏହି ତିର୍ଥ, ରାଜା ଓ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ବୃଦ୍ଧିର ଉତ୍କଳ, ଗୟା, ଏଲାବୃତ, ମଧ୍ୟଦେଶ, କୁଶସ୍ଥଳୀ, ଗୟାପୁରୀ, ଶ୍ରାବସ୍ତୀ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂମିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କ ବଂଶଧାରା ଏହିପରି ଉଲ୍ଲେଖିତ।