ଦେବତାମାନେ ଖୁସିରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ, ଅସୁରମାନେ ହତାଶ ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଦିତି ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ତାପରେ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ କଥା କହିଲେ—"ତୁମର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ସ୍ତନ ଦୁଇଟି ବେଲ୍ଵ ଫଳ ପରି, ତୁମର ଓଠ କୋରାଲ ପରି ଲାଲ, ଏବଂ ତୁମର ଚର୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର। ହେ ଚକ୍ଷୁଶ୍ରୀ, ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ମୁଁ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଭୁଲିଯାଏ। ଏହିପରି ହେଲାବେଳେ, ମୋ ହାତରେ ତୁମ ସ୍ତନରେ ଗର୍ଭ ରଖାଯାଇଛି।" "ଏ ଉତ୍ତମ-ମୁଖୀ, ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଏହି ତପୋବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସାବଧାନରେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ।" କଶ୍ୟପ କହିଲେ, "ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନ ଦାଣ୍ଡି ହେବା, ନ ଗଛର ମୂଳକୁ ଯିବା। ତାଁକୁ ଉଖଳ, ମୁସଳ ଓ ଏପରି ଉପକରଣରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଓ ଖାଲି ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ତାଁକୁ ପିଲାମାନଙ୍କ ଗୁହା, ପିଲାମାନଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା ରଖିବା, ନଖରେ ମାଟି କୁଚିବା, କୋଇଲା କିମ୍ବା ଛାର ଉପରେ ମାଟି କୁଚିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସବୁବେଳେ ଶୋଇ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅତିରିକ୍ତ ଶ୍ରମ ନ କରିବା, ଚାଉଳ ଛିଲକ, କୋଇଲା, ଛାର, ହାଡ଼, କିମ୍ବା ଖପର ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ସଂସାରରେ ବିବାଦ ଏଡ଼ିବା, ଦେହରେ ତେଲ ମାସିବା ଏଡ଼ିବା, ଖୋଲା କେଶ ରଖିବା ଏବଂ ଅପବିତ୍ର ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଣ୍ଡ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ କିମ୍ବା ତଳକୁ ଦେଇ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅବସ୍ତ୍ର ରହିବା, ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେବା, କିମ୍ବା ଭିଜା ପାଦରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଅଶୁଭ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅତିରିକ୍ତ ହସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିବା ଓ ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତନରେ ଲିନ ରହିବା ଉଚିତ୍।" "ସମସ୍ତ ଔଷଧୀ ମିଶା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଚେହେରା ହସୁଥିବା ରଖିବା, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା, ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏଠାରେ ଦିତି କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଷୀଣ, ବୟସ ଆସିଗଲା, ମୋ ସ୍ତନ ଝୁଲିଗଲା, ମୋ ମୁହଁ କ୍ରୁକ୍କି ଓ ନରମ। କେବେ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—'ତୁମେ ଏପରି କରିଛ'। ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଉଛି, ମୁଁ ଚାଲିଯିବି।" ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, କଶ୍ୟପ କହିଲେ—"ଯେପରି ତୁମ ଇଚ୍ଛା।" ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସାମ୍ନାରେ ଦିତି ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏ ସବୁ ଜାଣି, ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ି ଦିତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଦିତିର କୌଣସି ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ବାହ୍ୟରେ ମଧୁର କଥା କହୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ବିପରୀତ ଚିନ୍ତା ରଖିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଲୁଚାଇ ଧର୍ମମୟ ଆଚରଣ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ ମାତ୍ର ତିନି ଦିନ ବାକି ଥିଲା। ଦିତି ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବି, ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ; ତିନି ଅସ୍ନାନ କରି ଅନ୍ୟମାନ୍ୟ ଖୋଲା କେଶରେ ଶୋଇ ରହିଥିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ ଘୁମରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦେଇ ଶୋଇଥିଲେ; ଏହି ସୁଯୋଗରେ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏବଂ ତାଳ ଧାରଣ କରି ସେ ଗର୍ଭକୁ ସାତଟି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି ସାତଟି ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଦାନବଶତ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏମିତି କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ ହରି ପୁନି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ସାତ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ। ତାଳ ଧାରଣ କରି ସେ ଗର୍ଭରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଚେରିଦେଲେ, ଏହିପରି ସେମାନେ ଉନଚାଳିଶି ହେଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନିବାରଣ କଲେ—"ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ତାପରେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—"କେଉଁ କାରଣରେ, କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଲେ?" ସେ ବୁଝିଲେ, ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ବ୍ରତର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ। ନିଶ୍ଚିତ ଏହା ପକ୍କା ହୋଇଯାଇଛି, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାର ପୂଜା ଫଳ; ତଳ ଦେଇ ମାରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ। ଏଉଁ ଯେ, ଗର୍ଭରେ ଏକ ଅନେକ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ରକ୍ଷିତ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଏମାନେ ଅଭେଦ୍ୟ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଦେବତା ହେଉନ୍ତୁ। ଯେହেতୁ ସେମାନେ 'କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ତଥାପି ଜନ୍ମ ସମୟରେ କାନ୍ଦିଲେ, ସେମାନେ 'ମାରୁତ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ସୁଖରେ ବସନ୍ତୁ। ତାପରେ ଦିତି ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, କହିଲେ—"ମୋ ଦୋଷକୁ ଖ୍ଷମା କର। ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ମୁଁ ଏହି କ୍ରିୟା କରିଛି।" ଅମରପତି ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ କରି, ଦିତି ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବଯାନରେ ବସାଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ହବିର ଅଂଶ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମାରୁତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଅସୁରଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଲେ ନାହିଁ, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ—"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ମୋତେ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି ବିସ୍ତାରରେ କହିଲେ; ଏବେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକର ଅଧିପତି ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ।" ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—"ପୃଥୁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜା ହେବା ପରେ, ସେ ସୋମଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭିଦ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ତପସ୍ୟାର ଅଧିପତି କଲେ। ଜଳର ଅଧିପତି ଭାବେ ବରୁଣ, ଧନ ଓ ରାଜାଙ୍କର ଅଧିପତି ଭାବେ ବୈଶ୍ରବଣ, ତାରା, ପୁରୋହିତ, ଗଛ, ଝାଡ଼ ଓ ଲତାର ଅଧିପତି ଭାବେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।" "ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ, ବସୁ ଓ ଲୋକମାନେଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଜାପତିମାନେଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ଦକ୍ଷ, ଓ ମାରୁତମାନେଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।" "ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ପିତୃମାନେଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ଯମ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ, ପଶୁ, ପ୍ରେତ, ଯକ୍ଷ ଓ ବେତାଳଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ଶୂଳପାଣିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।