ଏକ ଦିନ ନାରଦ ମୁନି ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମର ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ, ଦାନ, ତପ, କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଅଧ୍ୟୟନ କରାଯାଏ—ଯଦି କେହି ଅତିକ୍ରମ କରି ଅଧା ଆଙ୍ଗୁଳ ମାତ୍ର ଭୂମି ଦଳାଇ ନିଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଗାଁର ଗୋଉଘାଟ, ରାସ୍ତା, ଶ୍ମଶାନ, କିମ୍ବା ଗାଁକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଯଦି କେହି ମିଥ୍ୟା କଥା କହି ଫଳେ ପଞ୍ଚ କନ୍ୟା ପାଇଁ, ସେ ଦଶ ଜଣକୁ ମାରିଦେଇଛି; ଗାଏ ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ, ସେ ଶତ ଜଣକୁ; ଘୋଡା ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ, ହଜାର ଜଣକୁ; ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ, ହଜାର ଜଣକୁ ମାରିଦେଇଛି। ସୋନା ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଲେ, ଜନ୍ମିତ ଓ ଅଜନ୍ମିତ ଦୁଇ ଜଣକୁ ମାରିଦେଇଛି; ଭୂମି ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି—ଭୂମି ବିଷୟରେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଧନ ପାଇଁ ଆସ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦି ଜୀବନ ଗଳାରେ ଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ। ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ବସ୍ତୁ ପୁନଃ ଉଗୁରିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଶାପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତୁ ପୁନଃ ଉଗୁରିନାହିଁ। ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ବସ୍ତୁ ଔର ଧୂପରେ ତାପିଥିବା ବସ୍ତୁ ପୁନଃ ଉଗୁରିଯାଏ; ରାଜାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ଲୋକ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଶାପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ସତ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନରେ ପୋଷିତ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଯଥାସମୟରେ ଅନେକ ଥର ବିନାଶ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଗରମ ରେତ ଚାଲିଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ନିଅନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ବିଷକୁ ବିଷ କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନକୁ ପ୍ରକୃତ ବିଷ କୁହାଯାଏ। ବିଷ ଏକ ଲୋକକୁ ମାରିଦେଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ପୁତ୍ର ଓ ପୁତ୍ରପୁତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ; ଏକ ଲୋକ ଲୋହା କିମ୍ବା ପାଥର ଗୁଡିକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଷକୁ ନୁହେଁ। ତିନି ଲୋକରେ କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିପାରିବେ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନର ଆନନ୍ଦ, ଦିବ୍ୟ ଧନର ସୁଖ—ଏହି ଧନ ପରିବାର ନଷ୍ଟ ଓ ନିଜକୁ ବିନାଶ କରିଦେଇଥାଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ଓ ଗରିବଙ୍କ ଧନ—ଏମାନେ ଦୁଃଖର କାରଣ। ଶିକ୍ଷକ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁଙ୍କର ସୋନା, ସେଉଁଠି ଏହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କ୍ଷତି କରେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକ ଶିକ୍ଷିତ, ଉତ୍ତମ, କିମ୍ବା ଗରିବ ଲୋକ ପାଇଁ—ଏକ ତୃପ୍ତ, ନମ୍ର, ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନର ମାଲିକ, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ତପ, ଜ୍ଞାନ ଓ ନିଜ ନିୟମରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ—ଏହା ଅବିନାଶୀ ଦାନ ହେଉଛି। ଯେପରି ଦୂର୍ବଳ ଭାଣ୍ଡରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦୁଧ, ଦହି, ଘିଅ, କିମ୍ବା ମଧୁ ଭାଣ୍ଡକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଭାଣ୍ଡକୁ ନଷ୍ଟ କରିନଥାଏ; ଏହିପରି ଭୂମି, ସୋନା, କପଡ଼ା, ଖାଦ୍ୟ, ମାଟି, ଓ ତିଳ ଅଶିକ୍ଷିତ ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ ଖାଲି କାଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ନୂତନ ପୋଖରୀ ତିଆରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପୁରୁଣା ପୋଖରୀ ଖନନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଉତ୍ତର ପିଢିକୁ ଉତ୍କର୍ଷ କରନ୍ତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ପୋଖରୀ, କୁଆଁ, ଜଳାଶୟ, ଓ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ନବୀକରଣ କରି ରକ୍ଷା କଲେ, ମୁକ୍ତା ପରି ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ଜଳ ଉପଲବ୍ଧ କରାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ଲୋକ କେବେ କଷ୍ଟ, ବିପଦ, କିମ୍ବା ଅସୁବିଧା ଭୋଗିନାହିଁ। ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର ଭୂମିରେ ରହିଥିବା ଜଳ ସପ୍ତ ପିଢି ଓ ଅନ୍ୟ ସପ୍ତ ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ଦୀପ ଦାନ କରିଲେ, ଲୋକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଯାଏ। ଦାନ କରିଲେ ସ୍ମୃତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ମିଳିଥାଏ; ଯଦି କେହି ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାବନା ସହିତ ଦାନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଦେଇଲେ, ସେ ପାପରେ ଦୂଷିତ ହୋଇନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଜମି, ଗାଏ, କିମ୍ବା ଧନ ଜବରଦସ୍ତି ନିଅନ୍ତି, ଏହି ଅପରାଧ ଜଣାଇନାହିଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଅପରାଧୀ ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଶେଷ କରି ବିବାହ, ଯଜ୍ଞ, କିମ୍ବା ଦାନ ସମୟରେ। ମୂଢ଼ତାରେ କିଏ ଅବରୋଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କୀଟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଦାନରେ ଧନ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ଜୀବ ରକ୍ଷାରେ ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଅହିଂସାର ଫଳରେ ଲୋକ ରୂପ, ଶ୍ରୀ, ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇଲେ ପୂଜା ହୁଏ; ସତ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅନ୍ତେ ଲୋକ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରାଜା ପରି ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରେ; ଘାସ ଖାଇ ଉପବାସ କରିଲେ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରତରେ ସୁବିଧା ଲାଭ ହୁଏ। ଦିନକୁ ତିନିଥର ଗସ୍ତନ କରି, ପବନ ପିଇଲେ ଯଜ୍ଞ ଲାଭ କରେ; ଯେଉଁ ଲୋକ ସଦା ଗସ୍ତନ କରନ୍ତି, ସେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଅହିଂସା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଭିରାଜ ଲୋକ, ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ନିଶ୍ଚୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ରସ ଛାଡ଼ିଲେ ଗାଏ ଓ ପୁତ୍ର ଲାଭ କରେ; ଉପବାସ କରିଥିବା ଲୋକ ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱର୍ଗ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ସଦା ଭୂମିରେ ଶୁଅନ୍ତି, ସେ ଚାହିଥିବା ଫଳ ପାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଲୋକ ଶୂର ଭାବରେ ବସନ୍ତି, ଶୂର ଭାବରେ ଶୁଅନ୍ତି, ଶୂର ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଲୋକ ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଉପବାସ, ଦୀକ୍ଷା, ଅଭିଷେକ କରିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ର। ଏହି ସବୁ ଦୀକ୍ଷା ବା ଉପବାସ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ କରିଥିଲେ, ସେ ଶୂର ଭାବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ; ପବିତ୍ର ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥାଏ। ଦ୍ୱିଜାତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ପାଠ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଆୟୁ, ଜ୍ଞାନ, କୀର୍ତି, ଓ ବଳ ଚାରି ଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ନାରଦ କହିଲେ, “ଏପରି ରାଜା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଲିଖିତ ଏହି ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ମହେଶ୍ୱର ମୋତେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଥିଲେ।