ପୁନି ଏହି ଭାବରେ, ଚିରନ୍ତନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଖ୍ୟାତିଙ୍କ ପରିବାରରେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ମହାମୁନି ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ସେ ଜନ୍ମିତ ହେଲେ । ପୂର୍ବକାଳରେ ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ ହୋଇଥିଲା, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନାମରେ ଏକ ସ୍ୱନାମଧନ୍ୟ ସହର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ଏକଥିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜ ସହର ଏବଂ ତାହାର ଚାବି ନିଏଇ ନିଜ ବାପାଙ୍କଠାରେ ନେଇଗଲେ । ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସି ସେ ଏହି ସହର ଚାହିଲେ । କିନ୍ତୁ ଲୋଭବଶତଃ ଯେତେବେଳେ ସେ ପୁନି ସହର ଚାହିଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଏହା ଦିଆଯିବା ହେଲା ନାହିଁ । ତାପରେ ସେ ଭୃଗୁଙ୍କଠାରୁ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୋ ବାପା ମୋ ସହର ନେଇ ମୋତେ ଅବହେଳା କରିଛନ୍ତି । ତୁମେ ନିଜେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ସହର ନେଇ ଆଣ ।” ଏହାପରେ ପଦ୍ମନାଭ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ଭୃଗୁଙ୍କଠାରେ ଯାଇ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ସହର ଦିଅ । ଦୟାବଶତଃ ସହର ଏବଂ ଚାବି ଚାବିଧାରୀକୁ ଦେଉଛି ଉଚିତ ।” କିନ୍ତୁ ଭୃଗୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ସହର ଦେବିନାହିଁ । ଏହି ସହର ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନୁହେଁ, ମୁଁ ନିଜେ ଏହା ତିଆରି କରିଛି । ମୁଁ ଦେବିନାହିଁ, ଏହି ଅନୁରୋଧ ରଖିବା ଛାଡ, କେଶବ ।” ଭଗବାନ୍ ପୁନି କହିଲେ, “ସେଇ ସହର ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଦିଅ । ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହା ତ୍ୟାଗ କର ।” ତାହାପରେ ଭୃଗୁ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ଧର୍ମନ୍ନ୍ୟ, ତୁମେ ଏବେ ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପକ୍ଷ ନେଇ ମୋତେ ଅସୁବିଧା ଦେଉଛ ।” “ମଧୁସୂଦନ, ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ତୁମେ ଦଶଜନ୍ମ ନେବ । ତୁମେ ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବ ।” ଏଭଳି କ୍ରୋଧାନ୍ନ୍ୟ ଭୃଗୁ ଏହି ଶାପ ଦେଲେ । ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ମହାପୁରୁଷ, ଭୃଗୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଶାପ ଦେଲେ: “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସନ୍ତାନରେ ଆନନ୍ଦ ଲଭିବ ନାହିଁ ।” ଏହିପରି ଶାପ ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କେଶବ କମଳ-ଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ପୁତ୍ର ଭୃଗୁ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି । କାରଣ ବିନା ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି—‘ତୁମେ ଦଶବାର ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମିବ ଏବଂ ଏହାରୁ ବହୁ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବ ।’ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ । ଏହିଠାରୁ ମୁଁ ବିଶ୍ୱ ଛାଡି ମହାସାଗରରେ ଶୟନ କରିବି । ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ହେବ, ତୁମେ ପୁନି ମୋତେ ଡାକିବୁ ।” ଏମିତି କହିଥିବାବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶମିତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ: “ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ପଦ୍ମନାଭ, ତୁମର ନାଭିରୁ ମୁଁ ଜନ୍ମିଛି, ମୁଁ ତୁମପାଇଁ ଅନୁଗତ । ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା । ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଛାଡି ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହା ମୋର ଏକମାତ୍ର ଅନୁରୋଧ ।” “ଜଗତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଦଶବାର ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର, କାରଣ କୌଣସି ଶାପର ଫଳ ନିବାରଣ କରିପାରିବ ନାହିଁ । ଏହି ଭୃଗୁ କିଏ, ସେ କିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇପାରିବ ? ସର୍ବଦା ଋଷିମାନେ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମର ନିଜ ରୂପ ।” “ଏବେ ଯୋଗନିଦ୍ରା କର, ପ୍ରଭୁ, ଖୀରସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କର । କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟ ଆସିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜଗାଇବି । ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ତୁମର ଅଂଶରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ କରିବେ । ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ସମୟରେ ସେ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ।” ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯାହା କହିବେ, ମୁଁ ସେଇ କରିବି ।” ଏହାପରେ ଦେବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ । ବିଷ୍ଣୁ ଚାଲିଯିବାପରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ବ୍ରହ୍ମା ପୁନର୍ବାର ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ତୋତ୍ରମୁଖ୍ୟ ନାରଦ କହିଲେ: “ସହସ୍ରଶିରା ପୁରୁଷ, ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ସହସ୍ର ପଦ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ପୃଥିବୀଠାରୁ ଦଶ ଅଙ୍ଗୁଳ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ । ଯାହା ଥିଲା ଏବଂ ଯାହା ହେବ, ସବୁ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ । ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଠାରୁ ଉପଜିଛି ଏବଂ ଆପଣଠାରୁ ଉପଜିବ ।” “ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, ଘୃତ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞପଶୁ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଋକ୍ ଏବଂ ସାମ ମନ୍ତ୍ର ଆପଣଠାରୁ ଜନ୍ମିଛି । ଯଜ୍ଞ, ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗାଈ, ଧାତୁ, ମୃଗ—ସବୁ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ । ଆପଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବାହୁରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଉରୁଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ, ପାଦରୁ ଶୂଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ।” “ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, କାନରୁ ଚନ୍ଦ୍ର, ମନରୁ ବାୟୁ, ମୁଖରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ । ନାଭିରୁ ଆକାଶ, ମଣ୍ଡଳରୁ ସ୍ୱର୍ଗ, କାନରୁ ଦିଗ, ପାଦରୁ ପୃଥିବୀ; ଆପଣଠାରୁ ସବୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ।” “ଯେପରି ଏକ ଅତିସୂକ୍ଷ୍ମ ବଟବୃକ୍ଷ ବିଜରେ ରହିଥାଏ, ଏହିପରି ଆପଣ, ବିଜରୂପୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । ବଟବୃକ୍ଷ ବିଜର ଅଙ୍କୁରରୁ ବିକାଶ ପାଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେପରି ଆପଣଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିରୁ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ ।” “କଦଳୀ ଚାମ୍ପା ଓ ପତ୍ର ବିନା ଦେଖିଯାଏ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆପଣ ବିନା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ । ଆନନ୍ଦମୟ ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ ବିଷାଦରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଗୁଣରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ।” “ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅଲଗା ଓ ଏକ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସାର; ଆପଣ ପ୍ରକଟ, ଆଦି ପ୍ରକୃତି, ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱପତି । ଆପଣ ସମସ୍ତରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସମସ୍ତ ଆପଣ, ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଧାରୀ; ସମସ୍ତ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ—ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ।” “ଆପଣ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତର ନାଥ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ; ଏହିପରି, ମୋତେ ଆଉ କଣ କହିବା ଆବଶ୍ୟକ? ଆପଣ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସବୁ ଜାଣନ୍ତି ।