ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ ହରିଙ୍କ ଛାତିକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବ, ମୁଁ କେବେ ବି ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ସଦା ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିବି; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରିୟ ତୁମ ଛାତିରେ ବସିବି।" ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦାନବମାନେ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଏବେ ଦାନବମାନେ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଅମୃତକୁ ହଡ଼ପ କଲେ; ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଅମୃତ ନେଇଗଲେ। ତାହାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ମାୟାବଳରେ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦାନବମାନେକୁ ମୋହିତ କଲେ; ସେ ଆସି ଦାନବମାନେକୁ କହିଲେ, "ମତେ ଏହି କୁମ୍ଭ ଦିଅ।" "ମୁଁ ତୁମମାନେର ଅଧୀନ ହୋଇ ଘରେ ରହିବି," ବୋଲି ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଦେଖି, ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଦାନବମାନେ ଅମୃତ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରହିଲେ। ସେ ଦାନବମାନେ ପାଖରୁ ଅମୃତ ନେଇ, ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଲେ; ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ସେହି ଅମୃତ ପିଇଲେ। ଦାନବମାନେ ତଳୱାର ଉଠାଇ ସେ ନାରୀ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପିଇ ସାରିବା ପରେ, ଦାନବମାନେର ସେନା ପରାଜିତ ହେଲା। ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଚାଲିଗଲେ; ତେବେ ଦେବମାନେ ଖୁସିରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ପୂର୍ବବତ୍ ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ବର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ; ଏହି ସମୟରୁ ଦାନବମାନେ ନାରୀମାନେରେ ମୋହିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶାପରେ ସେମାନେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ; ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ। ଅଗ୍ନି ମହାତ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳିଲେ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଲେ। ତିନି ଲୋକ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ରହିଲେ; ଏବେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ପାଳକ, ଦେବମାନେକୁ କହିଲେ, "ତୁମମାନେର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି; ଦେବତାମାନେର ସ୍ୱାମୀ ଓ ଉମାଙ୍କ ପତି ଶିବ ତୁମମାନେର ମଙ୍ଗଳ କରିବେ।" "ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଦେବତା ସଦା ପୂଜିତ ହୋଇ, ତୁମମାନେର ସୁରକ୍ଷା ଦେଇବେ, ଶୁଭ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବେ।" ଏଭଳି କହି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ବର୍ଗକୁ ଗଲେ, ହରି ଓ ଶଂକର ତାଙ୍କ-ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ କୈଳାସ ଆଦି ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହାପରେ ଦେବତାମାନେ ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା କଲେ; ଏଭଳି ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପୁଣି, ସେ ଖ୍ୟାତିଙ୍କ କୁଳରେ ଅବିନାଶିନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ମହାମୁନି ବୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ନାମରେ ଏକ ସହର ପୂର୍ବରୁ ନର୍ମଦା ତଟରେ ବନାଯାଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁମୋଦନ ମିଳିଥିଲା। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏକଥର ତାଙ୍କ ସହର ଓ ତାହାର ଚାବି ନେଇ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଦେଲେ; ସେ ଦେବଲୋକକୁ ଗଲେ ଓ ପୁଣି ଫେରି ଆସି, ସେହି ସହର ଆବଶ୍ୟକ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଲୋଭରେ ପୁଣି ଚାହିଲେ ବେଳେ, ସେହି ସହର ଦିଆଯିବା ନାହିଁ; ତେବେ ବୃଗୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ସେ ପୁଣି ସହର ପାଇଲେ ଓ ସେ ସମୟରେ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ବାପା ମୋ ସହର ନେଇ ମତେ ଅବମାନିତ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ସହର ତାଙ୍କ ହାତରୁ ନେଇ ତୁମେ ଆଣ।" ତାହାପରେ ପଦ୍ମନାଭ, ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ ବୃଗୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ସହର ତୁମ ଝିଅକୁ ଦିଅ।" ଦୟାବଶତଃ ସହର ଓ ଚାବି ଚାବିଧାରୀକୁ ଦେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ବୃଗୁ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ସହର ଦେବିନାହିଁ।" "ଏହି ସହର ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନୁହଁଁ, ମୁଁ ନିଜେ ତିଆରି କରିଛି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଦେବିନାହିଁ—ତୁମେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ବନ୍ଦ କର, କେଶବ।" ପୁଣି ଭଗବାନ କହିଲେ, "ଏହି ସହର ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦିଅ; ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହା ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ, ହେ ମହାମୁନି।" ତେବେ ବୃଗୁ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ତୁମେ ତୁମ ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କ ପକ୍ଷ ନେଇ ମୋତେ ବିପଦେ ପକାଇଲା।" "ମାନବ ଲୋକରେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ଦଶ ଜନ୍ମ ନେବା; ତୁମେ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବ।" ଏଭଳି ବୃଗୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ; ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସନ୍ତାନରେ ସୁଖ ନପାଇବ।" ଏହା କହି ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କେଶବ କମଳ-ଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପୁଅ ବୃଗୁ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଲେ।" "କୌଣସି ଦୋଷ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ; ତୁମେ ଦଶ ଜନ୍ମ ନେବା ଓ ଏହିଠାରୁ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବା।" "ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖ ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ନଷ୍ଟ କରିଦେବ; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏହି ଜଗତ ଛାଡ଼ି ମହାସାଗରରେ ଶୟନ କରିବି।" "ଯେତେବେଳେ ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ହେବ, ତୁମେ ମୋତେ ପୁଣି ଡାକିବା ଉଚିତ।" ଏଭଳି କହୁଥିବା ବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା, ଲୋକଗୁରୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଏମିତି ସ୍ତୁତି କଲେ: "ଏହି ଜଗତ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ହେ ପଦ୍ମନାଭ, ତୁମ ନାଭିରୁ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଓ ତୁମେ ମୋର ଅଧୀନ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ; ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମେ ଏହି ତିନି ଲୋକ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ—ଏହି ମୋର ଏକମାତ୍ର ଅନୁରୋଧ।" "ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ତୁମେ ଦଶ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇ ସ୍ୱୟଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; କାହାରି ଶାପ ଫଳ ବିଲୋପ କରିପାରିବ ନାହିଁ।