ଏହି ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି, ତିନିଟି ଦାନକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଇଛି—ଗଂ, ଭୂମି ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ। ଏହି ଦାନ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ, ମାଟି ଚାଷ ଏବଂ ଦୁହାର ମାଧ୍ୟମରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନରକ ରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଦାନ ଦୁଃଖ ରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାନ୍ତି, ଯେପରିକି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଛନ୍ତି। ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଉପରେ ବସ୍ତ୍ର ହୋଇ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିନାହାନ୍ତି ସେମାନେ ନଙ୍ଗା ହୋଇ ଯାନ୍ତି। ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରିନାହାନ୍ତି ସେମାନେ ଭୁକ୍ତ ହୋଇ ଯାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ, ନରକ ଭୟରେ, ଏହି ଦାନ ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି। ଏଠି କୁହାଯାଇଛି, ଯେଉଁପୁତ୍ର ଗୟାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେ ପିତୃମାନଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହୋଇଯାନ୍ତି; ଅନେକ ପୁତ୍ର ଆବଶ୍ୟକ, ଯଦି ଏକପୁତ୍ର ଗୟାକୁ ଯାଇଥାଏ। ଏଠି ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବା, କିମ୍ବା ଏକ ନୀଳ ବୃଷଭକୁ ଛାଡିପାରିବା; ବୃଷଭ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ହୋଇପାରିବା, କିମ୍ବା ତାର ଲାଗି ଶୁଭ୍ର ହୋଇପାରିବା। ଏକ ଶୁଭ୍ର ବୃଷଭ, ଯାହାର ଖୁର ଓ ଶିଙ୍ଗ ଅଛି, ସେଉଁଠି ନୀଳ ବୃଷଭ ଭାବରେ ଗଣାଯାଇଥାଏ; ଏହି ବୃଷଭ, ଯାହାର ଲାଗି ଶୁଭ୍ର ଅଛି, ଜଳ ଉଠାଇଥାଏ। ଏହି ବୃଷଭ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଏବଂ ଶିଙ୍ଗରେ ଯେଉଁ ମାଟି ରହିଥାଏ, ସେଇ ପରିବାର ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥାଏ। ଏହି ବୃଷଭ ଦାନକୁ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ପିତୃମାନେ ସୋମ ଲୋକର ଦୀପ୍ତିମୟ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଏହି ଫଳ ରାଜା ଦିଲୀପ, ନୃଗ ଓ ନହୁଷ ପାଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଏହି ଫଳ ପାଇନଥିଲେ; ଭୂମି ଦାନ ଅନେକ ରାଜା, ସାଗର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଭୂମି ଅଛି, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ମାଳିକ ହୋଇଥାଏ, ସେ ଏହି ଫଳ ପାଇଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରିଥିବା, ଜନାନୀ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ପତିତ ହେଉଥିବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଗଂ ହତ୍ୟାକାରୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପ, ଭୂମି ଅପହରଣକାରୀ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପ ସମାନ; ଏହି ଭୂମି ସେ ନିଜେ ଦେଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେଇଥିବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ଏହି ପାପୀ ପ୍ରକୃତିରେ କିଟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତୃମାନେ ସହିତ ତାଳି ହୋଇ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଭୂମି ଦାନକାରୀ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ଵର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଅପହରଣ କରେ ଓ ଯେଉଁ ଅନୁମତି ଦେଇଥାଏ, ସେମାନେ ଏହି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଦାନକାରୀ ଓ ଗ୍ରହଣକାରୀ ଛଡ଼ା କେହି ମଧ୍ୟ ଫଳ କିମ୍ବା ପାପ ଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି ନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପରେ ଓ ତଳେ ରହନ୍ତି। ଏଠି କୁହାଯାଇଛି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ, ଭୂମି ବିଷ୍ଣୁର, ଓ ଗଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା; ଯେଉଁଠି ଭୂମି, ଗଂ କିମ୍ବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ। ଭୂମି ଦେଇଥିବା ଓ ଭୂମି ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଭୂମି ଅନ୍ୟାୟରେ ନିଆଯାଏ କିମ୍ବା ଅପହରଣ କରାଯାଏ, ତାହାର ନେଇଥିବା ଓ ନେଇବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିବା ଲୋକ ସପ୍ତମ ପିଢି ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଅବିଜ୍ଞ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭୂମି ଅପହରଣ କରିଥାଏ, ସେ ବରୁଣଙ୍କର ରଜୁ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଜନ୍ତୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଏହିପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ଦାନ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ତଳି ପଡ଼ି ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣର କ୍ଷେତ୍ର ଅପହରଣ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ତିନି ପିଢି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏକ ହଜାର କୁଆ କିମ୍ବା ପୋଖରୀ, ଏକ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ, କିମ୍ବା ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଗଂ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଅପହରଣକାରୀ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ କିଛି କରାଯାଏ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ଧର୍ମ ଅଧ୍ୟୟନ—ଏକ ଅଂଗୁଳ ମାତ୍ର ସୀମା ଅପହରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଗଂର ତୀର, ଗ୍ରାମ ରାସ୍ତା, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମ ଦମନ କରେ, ସେ ସୃଷ୍ଟି ନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ଯାଇଥାଏ। ମିଛ କଥା ପାଞ୍ଚ ଅବଳା ପାଇଁ କହିଲେ, ଦଶ ଜନକୁ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ; ଗଂ ପାଇଁ ମିଛ କହିଲେ, ଏକ ଶତ; ଅଶ୍ୱ ପାଇଁ ମିଛ କହିଲେ, ଏକ ହଜାର; ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ମିଛ କହିଲେ, ଏକ ହଜାର ହତ୍ୟା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ମିଛ କହିଲେ, ଜନ୍ମିତ ଓ ଅଜନ୍ମିତ ଦୁଇକୁ ହତ୍ୟା; ଭୂମି ପାଇଁ ମିଛ କହିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା—ଭୂମି ବିଷୟରେ କଦାପି ମିଛ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଚାହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଜୀବନ ଗଳାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ; ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ବସ୍ତୁ ପୁନଃ ଉଗିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା କିଛି ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଜଳିଥିବା ବସ୍ତୁ ପୁନଃ ଉଗିଯାଏ; ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ସତ୍ୟରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନରେ ପୋଷିତ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ମରିଯାଏ, ଯେପରିକି ବାଲୁକା ଉଷ୍ଣତାରେ ବିକିରଣ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ନେଇଥାଏ, ସେ ଏଠି ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ; ବିଷକୁ ବିଷ କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ପ୍ରକୃତ ବିଷ। ବିଷ ଏକ ଜନକୁ ମାରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ସନ୍ତାନ ଓ ପୌତ୍ରମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥାଏ; ଲୋହା କିମ୍ବା ପଥର ଚୂରାକୁ ବିପରୀତ କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଷକୁ ନୁହେଁ। ତିନି ଲୋକରେ କିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନର ବିଷକୁ ବିପରୀତ କରିପାରିବ?