ଏଠି ଏକ ଦଣ୍ଡର ଲମ୍ବ 10 ହାତ ହୁଏ, ଏବଂ 30 ଦଣ୍ଡ ମିଶି ଏକ ମାପ ତିଆରି କରେ। ଏପରି 10 ମାପ ମିଶି ଏକ ଗୋମୟା ଚର୍ମ ହୁଏ, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଗୋମୟା ଚିହ୍ନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଏବଂ ବଳଦ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥାଆନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ବଛି ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେଠିକୁ ପ୍ରଥାନୁସାରେ ଗୋମୟା ଚର୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଭୂମିକୁ ଏଭଳି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ଗୁଣୀ, ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛନ୍ତି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ପୃଥିବୀ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଥାଏ, ଦାତାଙ୍କର ଫଳ ଅନନ୍ତ ରହିଥାଏ। ଯେପରି ତେଲର ଏକ ଫୋଟା ପାଣି ଉପରେ ପଡ଼ି ଭଲିଯାଏ, ଏଭଳି ଭୂମି ଦାନର ଫଳ ଫସଲରୁ ଫସଲକୁ ବଢ଼ିଥାଏ। ଯେପରି ମାଟିରେ ବିଆ ଚାଷ କଲେ ଅଙ୍କୁର ଉଠେ, ଏଭଳି ଭୂମି ଦାନ ସହିତ ଯାହାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସଦା ସୁଖୀ; ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ ଭୂମି ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବାଳୁ ହୁଏ। ଏହି ଭୂମି ଦାତାଙ୍କୁ ମାଟି ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ଗାଈ ନିଜ ଛାଣ୍ଡକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ପୋଷଣ କରେ, ସେପରି ପୋଷଣ କରିଥାଏ। ଏହି ଭୂମି ଦାନର ଫଳ ହେଲା ସ୍ଵର୍ଗ—ଶଂଖ, ପବିତ୍ର ଆସନ, ଛତା, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ଉତ୍ତମ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲକ୍ଷିତ। ଭୂମି ଦାତାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମା, ସୋମ, ହୋମାଗ୍ନି ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ପିତୃମାନେ ତାଳି ମାଡ଼ି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ପୂର୍ବଜମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ଭୂମି ଦାତାଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ପୁତ୍ର ଆମେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପାଇବା। ତିନିଟି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଅଛି—ଗାଈ, ଭୂମି ଓ ସରସ୍ୱତୀ; ପାଠ, ଚାଷ ଓ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦାନ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତି, ଏହି ଦାନ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଏ; ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦେଇନାହାନ୍ତି ସେମାନେ ନଗ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଅନ୍ନ ଦାନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ସହିତ ଯାଆନ୍ତି, ଦେଇନାହାନ୍ତି ସେମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଯାଆନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜମାନେ ନରକକୁ ଭୟ କରି ଏହି ଦାନକୁ ଆଶା କରନ୍ତି। ଏହି ପୁତ୍ର, ଯିଏ ଗୟାକୁ ଯିବ, ସେ ଆମର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହେବ; ଅନେକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଭଲ, ଯଦି ଏକ ମାତ୍ର ଗୟାକୁ ଯାଏ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ନୀଳ ବଳଦ ଛାଡ଼ିବା ହେଉ, ସେ ବଳଦ ଲାଲ ହୋଇପାରେ କିମ୍ବା ପୁଛର ଶିରା ଫିକା ହୋଇପାରେ। ସଫେଦ ଖୁର ଓ ସିଂ ଥିବା ବଳଦକୁ ନୀଳ ବୋଲାଯାଏ; ଫିକା ପୁଛ ଥିବା ନୀଳ ବଳଦ ଜଳ ଉଠାଏ। ଏହି ବଳଦ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ଏବଂ ସିଂ ଉପରେ ଯେଉଁ କିଛି କାଦୁ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ବଂଶ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଶୋମ ଲୋକର ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଦିଲୀପ, ନୃଗ ଓ ନହୁଷ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ହୋଇଥିଲା। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା ପାଇଁ ଏହି ଫଳ ନାହିଁ; ସାଗର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜା ଭୂମି ଦାନ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦିନ ଭୂମି ଯାହା ନିକଟରେ ଥାଏ, ସେଇ ଦିନ ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳିଥାଏ, ସେ ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, ନାରୀ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ପତିତ ହେଉନାହିଁ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ହତ୍ୟାକାରୀ ଯେତେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରେ, ଭୂମି ହଡ଼ିଇବା ମଧ୍ୟ ସେତେ ଦୁଷ୍କର୍ମ; ସେ ନିଜ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୂମି ହଡ଼ିଇଲେ ମଧ୍ୟ। ସେ ମଳର କୀଟ ହୁଏ ଏବଂ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ରନ୍ଧାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଭୂମି ଦାତା ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ଵର୍ଗେ ବାସ କରେ। ଯିଏ ଘାତ କରେ ଓ ଯିଏ ଅନୁମତି ଦେଇଥାଏ, ସେମାନେ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଭୂମି ଦାତା ଓ ଗ୍ରାହକ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କେହି ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପ ଭୋଗ କରେନାହିଁ। ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପରେ ଓ ତଳେ ରହନ୍ତି। ସୁନା ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ, ଭୂମି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର, ଗାଈ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା; ଯିଏ ସୁନା, ଗାଈ କିମ୍ବା ଭୂମି ଦାନ କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଏ। ଯିଏ ଭୂମି ନେଉଛି ଓ ଦେଉଛି, ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ଏବଂ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବେ। ଯିଏ ଅନ୍ୟାୟରେ ଭୂମି ନେଉଛି କିମ୍ବା ନେଇଯାଉଛି, ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାରଣ କରାଯାଏ, ସେମାନେ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ଯିଏ ମୂଢ଼ ଚିତ୍ତ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭୂମି ହଡ଼ିଇ ଧାରଣ କରେ, ସେ ବରୁଣଙ୍କ ନାଗପାଶରେ ବନ୍ଧିଯାଏ ଏବଂ ପଶୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ଦାନ ତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ; ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜମି ନେଉଛି, ତିନି ପିଢି ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ହଜାର କୁଆଁ କିମ୍ବା ପୋଖରୀ, ଶତାଶ୍୵ମେଧ, କିମ୍ବା କୋଟି ଗାଈ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଭୂମି ହଡ଼ିଇବାର ପାପ ଶୁଧ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ। ଯେକିଛି କରାଯାଏ, ଦିଆଯାଏ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଅଧ୍ୟୟନ; ଅଧ ଆଙ୍ଗୁଳ ମାପ ଭୂମି ସୀମା ହଡ଼ିଇଲେ, ସବୁ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯିଏ ଗୋଉଠ, ଗାଁ ରାସ୍ତା, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଗାଁ ଦମନ କରେ, ସେ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଏ। ପଞ୍ଚ କନ୍ୟା ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ, ଦଶ ହତ୍ୟା; ଗାଈ ପାଇଁ ଶତ; ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ହଜାର; ମଣିଷ ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ହଜାର ହତ୍ୟା। ସୁନା ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ, ଜନ୍ମାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଜନ୍ମାଞ୍ଚଳ ଦୁଇଁକୁ ହତ୍ୟା; ଭୂମି ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା—ଭୂମି ପାଇଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଉପରେ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଗଳାରେ ଥାଏ ମଧ୍ୟ; ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଥିବା ଜିନିଷ ପୁଣି ଅଙ୍କୁରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ କେବେ ଫେରିନଥାଏ। ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଥିବା କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ତାପିଥିବା ଜିନିଷ ପୁଣି ଫେରିଥାଏ; ରାଜଦଣ୍ଡରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ପୁଣି ଜୀବନ ମିଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ଯେଉଁଥିରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।