ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାରେ, ହେ ରାଜନ୍, ପୁଣିଥରେ ଶୁଣ, ମହାପୁରୁଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ପରମ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଏହି ଆୟୁଷ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ପରାର୍ଧ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ସେହି ପରାର୍ଧର ଶେଷରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ‘ପାଦ୍ମ’ କଳ୍ପ ଆସିଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ଦ୍ୱିତୀୟ ପରାର୍ଧ ଚାଲିଛି। ଏହି ପରାର୍ଧର ଆରମ୍ଭରେ ‘ବରାହ’ କଳ୍ପ ହେଉଛି ପ୍ରଥମ କଳ୍ପ। ଏହି କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରେ, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା-ନାରାୟଣ ଏପରି ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଗୁଣ କଥାକୁ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଋଷି କହିଲେ—ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବ କଳ୍ପ ଶେଷରେ, ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଜାଗିଲେ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ଯେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱ ଶୂନ୍ୟ ଅଟୁଟିଛି। ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଛି। ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନାଥ, ଚିନ୍ତା କରି, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପକୁ ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ବୋହିବା ପାଇଁ, ମାଛ, କୂର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଆବତାର ଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଏକ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ରୂପ ବେଦ ଓ ଯଜ୍ଞର ଗଠିତ, ସ୍ଥିର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନାଥ ଭାବେ ସେ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର ହେଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ପୃଥିବୀକୁ ବୋହିବାକୁ ନେଇ, ସେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଜଳର ଆଧାର। ସେଠାରେ, ଦେବୀ ପୃଥିବୀ, ଅତି ନମ୍ର ଭାବେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ। ପୃଥିବୀ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁ ତୁମେ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ପରମାତ୍ମା, ମୋତେ ଏଠାରୁ ଉଠାଇ ଦିଅ, କାରଣ ଆଗରୁ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲି। ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ବ୍ୟକ୍ତ ରୂପରେ ଯିଏ ପ୍ରାକୃତିକ ତତ୍ତ୍ୱ, ସେହି ତୁମେ, ସମୟ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ ତୁମେ। ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ, ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଆତ୍ମା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଶ୍ୱ ଏକ ମହାସାଗର ହେବାବେଳେ ସମସ୍ତକୁ ଗ୍ରସଣ କରିଥିଲେ। ଶେଷେ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ଏକାକି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମେଠାରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି ତୁମ ପରମ ରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମ ଅବତାରର ଯେଉଁ ରୂପ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି; ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ପୂଜା କରି ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା ବିନା କିଏ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବ? ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ବୁଦ୍ଧି ଯେଉଁ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେ ସବୁ ତୁମର ରୂପ। ମୁଁ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ, ତୁମେ ମୋତେ ଧାରଣ କରିଛ, ତୁମେ ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏହିକାରଣରୁ, ଏହି ବିଶ୍ୱ ମୋତେ ‘ମାଧବୀ’ ବୋଲି ଡାକେ। ଏପରି ସ୍ତୁତି ପାଇ ବରାହ ଭାଗବତ ଭଗବାନ, ମହା ଅତି ମହିମା ଧାରଣ କରି, ସାମବେଦ ଧ୍ୱନି ଓ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଗଜ୍ଜନ କଲେ। ମହା ବରାହ, ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ନୟନ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଦାଢ଼ିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଓ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଉଠିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ମୁଁହର ବାୟୁ ଜଳକୁ ଆଘାତ କଲା, ଓ ଜନଲୋକରେ ଅଟୁଟିଥିବା ପବିତ୍ର ଋଷିମାନେ—ଯଥା ସନନ୍ଦନ—ଅଧିକ ସୁଦ୍ଧ ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଜଳ ବିଚଳିତ ହୋଇ ନିମ୍ନ ଲୋକକୁ ବହିଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ମେଘମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଧ୍ୱନି ସହିତ ବାୟୁ ଚାରିପାଖରେ ବହୁଥିଲା। ବରାହ ଭାଗବତ ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା ଦେହରେ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ବେଦ ମୟ ଦେହର କେଶର ଛିଦ୍ରରେ ବସିଥିବା ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେହ ନଡ଼ୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଇଲା—"ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ହେ କେଶବ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଥ, ଗଦା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଧାରୀ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ; ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ। ତୁମର ପାଦ ହେଉଛି ବେଦ, ଦାଢ଼ି ହେଉଛି ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ, ଦାନ୍ତ ଓ ମୁଁହରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର, ତୁମର ଜିଭ ଉପରେ ଅଗ୍ନି, ଶରୀରର କେଶ ଦର୍ଭ କାଶ୍ତ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଯେଉଁ ବିଶାଳ ଆକାଶ, ତୁମ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପରମ ଆତ୍ମା; ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ। ଏହି ତୁମ ମହିମା ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚଳନ ଓ ଅଚଳନ ସବୁ ବ୍ୟାପ୍ତ; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଜ୍ଞାନମୟ, କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ପ୍ରକୃତିକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ତରି ଉପରେ ଭାସିଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସୁଦ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ରୂପକୁ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା କର, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ, ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ଅପରିମାପ୍ୟ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ଶୁଭମୟ—ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ। ଏହାକୁ ଉଠାଇ ଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର କଲ୍ୟାଣ କର। ଏପରି ସ୍ତୁତି ପାଇ, ପରମାତ୍ମା, ପୃଥିବୀକୁ ବୋହିବାକୁ, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ବଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ରଖିଦେଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଜଳରାଶି ବଡ଼ ଜାହାଜ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାପରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ପୃଥିବୀକୁ ସମତଳ କରି, ପ୍ରାଚୀନ, ପରମ ପୁରୁଷ ପୃଥିବୀରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ଅଂଶୁଅଂଶରେ ବିନ୍ୟାସ କଲେ। ପୃଥିବୀକୁ ବିଭାଜନ କରି, ସେ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ପୂର୍ବବତ୍ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ଚାରି ଲୋକ—ପ୍ରଥମେ ଭୂତାଦି—ପୂର୍ବବତ୍ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ସବୁ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଦେଖାଇଥିଲେ; ତୁମେ ପରମ ଦେବତା। ତୁମେ ଓ ମୁଁ, ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଯଥାପ୍ରକାର ଧାରଣ ଓ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିବ; ଏବେ ମୁଁ ଏକ ଅସୁରମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ବର ଦେଇଛି।