ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚିରକାଳ ନିରଞ୍ଜନ ବ୍ରହ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁର ରୋଗ, ଯାହା ପାପର ଫଳରୂପେ ଆସିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ୱ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ପୀଡ଼ା ଓ ରୋଗ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା, ମୂଢ଼ତା କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ନଥାଏ; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଘରେ ଘରେ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ମହତ୍ତ୍ୱ ଜଣାଇବା ପରେ, ମହାଦେବ କହିଲେ—ଶତକ୍ରତୁ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ତାହା ପରେ ମଘବାନ ନିଜ ନିଶ୍ଚୟ କରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପୂଜ୍ୟ, କେଉଁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ? ମୋତେ ସେଇ ମହାଦାନ ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି ହସି କହିଲେ, “ହେ ବାସବ, ସୁନ, ସୁନା, ଗାଁ, ଜମି—ଏହି ଦାନ ଯେଉଁଠାରେ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଦାତା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଜମି ଦାନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ମଣି, ମୁକ୍ତା—ସମସ୍ତ ଦିଆଯାଏ। ଚାଷ ହୋଇଥିବା, ଚାଷ ହୋଇ ବିଆ ପକା ଜମି ଦାନ କଲେ, ଦାତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ହେଉଅଁତାକୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ। ଜୀବିକାର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, ଗୋର ଚାମ ଯେତେ ଜମି ଦିଆଯାଏ, ତାହାରେ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଦଶ ହାତ ଲମ୍ବା, ତିରିଶି ଦଣ୍ଡ ଏକ ମାପ, ଦଶ ମାପ ଏକ ଗୋର ଚାମ; ଏହା ବ୍ରହ୍ମ ଗୋର ଚିହ୍ନ। ଯେଉଁଠି ହଜାର ଗାଁ ଓ ବୃଷ ଅବାଧ ଥାଏ, ଓ ଛୁଆଁ ହୁଏ, ଏହିଠିକୁ 'ଗୋଚର' କୁହାଯାଏ। ଏହି ଦାନ ଏକ ଗୁଣୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ, ଦାତାଙ୍କ ଫଳ ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନନ୍ତ ଥାଏ। ଏକ ତିଳ ତେଲ ପାଣିରେ ପଡିଲେ ଯେପରି ଭାସିଯାଏ, ଏମିତି ଜମି ଦାନର ଫଳ ଫସଲରେ ଫସଲରେ ବଢ଼େ। ମାଟିରେ ବିଆ ଦିଆଯାଏ ଯେପରି ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ, ଏମିତି ଜମି ଦାନ ସହିତ ଇଚ୍ଛା ଫଳିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ନ ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦ ଥାଏ; ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଶୋଭା ପାଉଥାଏ; ଜମି ଦେଇଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ। ଗାଁ ଯେପରି ନିଜ ଛୁଆଁକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ପୋଷିଥାଏ, ଏମିତି ପୃଥିବୀ ଜମି ଦାତାଙ୍କୁ ପୋଷିଥାଏ। ଶଂଖ, ପୂଜ୍ୟାସନ, ଛତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ—ଏସବୁ ଦାନର ଫଳରେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମା, ସୋମ, ହବନାଗ୍ନି, ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ସମସ୍ତେ ଜମି ଦାତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ପିତୃଦେବତା ତାଙ୍କୁ କହି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ଏମିତି ଦାନୀଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପିଲାମାନେ ଆମ ପାଳକ ହେବେ। ଏଠି ତିନିଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ କୁହାଯାଏ: ଗାଁ, ଜମି, ଓ ସରସ୍ୱତୀ। ଏମାନେ ମନ୍ତ୍ରପାଠ, ବିଆ ଓ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଲୋକଙ୍କୁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଏହି ଦାନ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଶାସ୍ତ୍ରଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତି; ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିବା ଲୋକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥାଏ, ନ ଦେଇଥିବା ନଗ୍ନ ରହିଥାଏ। ଅନ୍ନ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ତୃପ୍ତି ସହିତ ଯାଆନ୍ତି, ନ ଦେଇଥିବା ଭୁଖା ଯାଆନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପିତୃଦେବତା ଏହାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ନରକକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ଯେପୁତ୍ର ଗୟାକୁ ଯାଏ, ସେ ଆମ ପାଳକ ହୁଏ; ଅନେକ ପୁତ୍ର ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଯଦି ଗୟାକୁ ଯାଏ, ତେବେ ହେବ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ନୀଳ ବୃଷ ଛାଡ଼ିଲେ, ସେ ବୃଷ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର କିମ୍ବା ପୁଛ ଶିରା ଶ୍ୱେତ ହୋଇପାରେ। ଶ୍ୱେତ ଗୋର ଖୁର ଓ ଶିଙ୍ଗ ଥିଲେ 'ନୀଳ' କୁହାଯାଏ, ନୀଳ ଗୋ ପୁଛର ଶିରା ଶ୍ୱେତ ହେଉଛି ସେଇ ଜଳ ଉଠାଏ। ଏପରି ବୃଷ ଦ୍ୱାରା ପିତୃଦେବତା ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ହୁଅନ୍ତି; ଶିଙ୍ଗରେ ଯେତେ ମାଟି ରହିଥାଏ, ସେଇ ବଂଶ ଉନ୍ନତ ହୁଏ। ଏପରି ଲୋକଙ୍କର ପିତୃଦେବତା ସୋମ ଲୋକର ଚମତ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଦିଲୀପ, ନୃଗ, ଏବଂ ନହୁଷ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଘଟିଥିଲା। ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଏହି ଫଳ ପାଇନଥିଲେ; ସାଗର ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜମି ଦାନ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଜମି ଥାଏ, ସେ ସମୟର ମାଲିକ ତାହାର ଫଳ ପାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ସ୍ତ୍ରୀ, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ପତିତ ଯେ କିଏ ନହୋଉ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଁ ହନ୍ତା ଯେପରି ଦୁଷ୍କୃତି କରେ, ଅନ୍ୟର ଦିଆ ଜମି ଦାନ ନେଇଥିବା ଲୋକ ତାହା ସମାନ ଅପରାଧ କରେ। ସେ ମଳର କୀଟ ହୁଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ରଣ୍ଧାଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଜମି ଦାତା ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେ ମାରେ ଓ ଯେ ସହମତି ଦେଇଥାଏ, ସେମାନେ ସେଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଦାତା ଓ ଗ୍ରାହକ ଛଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କେହି ଫଳ କିମ୍ବା ଦୋଷ ପାଉନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପରେ ଓ ତଳେ ରହନ୍ତି। ସୁନା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ, ପୃଥିବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ, ଗାଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା; ଯେ କେହି ସୁନା, ଗାଁ କିମ୍ବା ଜମି ଦାନ କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଏ। ଯେ ଜମି ଦେଇଥାଏ ଓ ଯେ ନେଇଥାଏ, ସେମାନେ ଉଭୟ ପୁଣ୍ୟ କରିଥାଏ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେ ଅନ୍ୟାୟରେ ଜମି ନେଇଥାଏ କିମ୍ବା ନେଇବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ସେମାନେ ସପ୍ତମ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ଯେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଜମି ଦଖଲ କରିଥାଏ, ସେ ବରୁଣଙ୍କ ଦୂର୍ବଳନାଳରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ ଓ ପଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ। ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ଦାନ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁରେ ଭାସିଯାଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜମି ନେଲେ ତିନି ପିଢ଼ି ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ହଜାର କୁଆଁ କିମ୍ବା ଝିଅ, ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ, କିମ୍ବା କୋଟି ଗାଁ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଜମି ନେଇଥିବା ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦାନର ମହିମା ଅପାର, ଏହି କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିଲେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।