ସେମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପୁରୋହିତମାନେଙ୍କ ସହିତ ଏକ ବିଶାଳ ପରିବାର ଗଠନ କରି ପହଁଚିଲେ । ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇ, ପିତୃଦେବତା ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଲେ । ସେମାନେ ସେ ସ୍ଥାନରେ, ସୁନ୍ଦର ଦୀପମାଳିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମନ୍ଦିରରେ, କମଳନୟନ, ଅବିନାଶୀ ଦେବଦେବ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ । ମନ୍ଦିର ଭିତରେ ରାଜା ଏକ ବିଲେଇର ଚିତ୍ର ଦେଖିଲେ । ଏହା ଦେଖି ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସାଧାରଣ ଜୀବନକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରୂପସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ କମଳ ସମାନ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ରାଜା ହସିଲେ । ରୂପସୁନ୍ଦରୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଆପଣ ଏମିତି କାହିଁକି ହସିଲେ?” ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରାଜା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଗଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ: “ଦେବୀ, ଏକ ସମୟରେ ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରେ ବିଲେଇ ଥିଲି । ସେଠାରେ ମୁଁ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଉଣ୍ଡୁଲି ଖାଇଥିଲି । କିନ୍ତୁ, ଏକ ଦୀପକୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖରେ ସଂରକ୍ଷଣ କରିଥିଲି, ଯଦିଓ ଏହା ଅଭିନୟ ମାତ୍ର ଥିଲା । ଏହି କାରଣରୁ ମୋତେ ଏହି ଫଳ ମିଳିଛି—ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି ଓ ଏବେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି ।” ତେବେ ରୂପସୁନ୍ଦରୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିପାରୁଛି; ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରରେ ଛୋଟ ଉଣ୍ଡୁଲି ଥିଲି । କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ପ୍ରବୋଧିନୀ ଦିନେ, ଦୀପ ନିର୍ବାଣ ହେବାକୁ ଆସିଥିଲା, ମୁଁ ମୋ ଗୁହାରୁ ବାହାରି ଦୀପର ବତି ଟିପିବାକୁ ଆସିଥିଲି । ସେ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଫୁଲ ଦେଇ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଦ୍ରାରେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ । ମୁଁ ବତିଟି ଟାଣିଲି ।” “ତୁମେ ମୋତେ ଧରିବାକୁ ଯେପରି ଉଠିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖି ତୁରନ୍ତ ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲି । ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ମୋର ପାଦ ଦୀପର ବତିକୁ ଛୁଇଁଗଲା, ବତି ଜ୍ୱାଳି ଉଠିଲା ଓ ତେଲର ପାତ୍ର ଉଲଟିଗଲା—ଏଭଳି ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା । ଏଭଳି ମୋର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ପୁଣି ଜ୍ୱାଳିଗଲା, ଏବଂ ଏହି ଫଳରେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷଣ ପାଇଛି ।” “ତୁମେ ମୋର ପତି, ଏହି ରାଜ୍ୟ, ପୁଅମାନେ, ଏବଂ ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ—ଏସବୁ ଦୀପବ୍ରତ ପାଳନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଏହିଠାରୁ, ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିସହ ଏହି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୀପବ୍ରତ କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ କରିବା ଉଚିତ । ଏହା ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ । ଏହିପରି, ଯଥାବଧି ନିୟମ ଓ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୀପବ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ, ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାମାନେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ।” ଏମିତି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଦୀପବ୍ରତ କଲେ । ପୁଷ୍କର ତୀରେ, ସେମାନେ ଦୀପବ୍ରତ କରି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଅସମର୍ଥ, ସେଇ ପରମ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ଏହି ଦୀପବ୍ରତର ମହିମା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାନ୍ତି । ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ବା ନାରୀ ଏହି ବ୍ରତକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ହୋଇ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । ଚକ୍ଷୁର ରୋଗ, ଯାହା ପାପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହୋଇଯାଏ । ଏଠି କୌଣସି ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଦୁଃଖ, ମୂଢତା ବା ଭ୍ରମ ନାହିଁ; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଘରେ ଘରେ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ବସିଥାନ୍ତି । ଏହି ପରେ, ମହାଦେବ କହିଲେ—ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତାଙ୍କର ଦାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଶେଷ କରି, ମନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ, ବ୍ରିହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ପୂଜ୍ୟ, କେଉଁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବଦା ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅମୂଲ୍ୟ ସୁଖ ପାଇପାରେ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ ।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଦେବଗୁରୁ ବ୍ରିହସ୍ପତି ହସି କହିଲେ: “ସୁନ, ସୁନା, ଗାଈ ଓ ଜମି ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ । ଯେଉଁଠି ଜମି ଦାନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ମଣି, ମୁକ୍ତା ଓ ରତ୍ନ ସବୁ ଦାନ ହୋଇଯାଏ । ଚାଷ ହୋଇଥିବା, ବିଆ ପୋତାଯାଇଥିବା ଜମି ଦାନ କରିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦିଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ ।” “ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବିକା ପାଇଁ କିଛି ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗାଈର ଚର୍ମ ପରି ଅଳ୍ପ ଜମି ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ । ଏଠି ଦଣ୍ଡ ଦଶ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା, ତିରିଶି ଦଣ୍ଡ ଏକ ମାପ, ଦଶ ମାପ ଏକ ଗାଈର ଚର୍ମ ସମାନ; ଏହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମଗାଈର ଚର୍ମ ମାପ । ଯେଉଁଠି ହଜାର ଗାଈ ଓ ବଳଦ ଖୋଲା ଥାଏ ଓ ତାଙ୍କୁ ଛୋଟ ଛୋଟ ବଛି ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେଠିକୁ ଗାଈର ଚର୍ମ କୁହାଯାଏ ।” “ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁଣୀ, ତପସ୍ବୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ସେଠାରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ସମୁଦ୍ରରେ ବନ୍ଧିଥାଏ, ଦାତାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଅନନ୍ତ ରହିଥାଏ । ଯେପରି ତେଲର ବୁନ୍ଦି ପାଣି ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ ଚାରିପଟି ଛଡ଼ାଏ, ସେପରି ଜମି ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଫସଲରୁ ଫସଲକୁ ବଢ଼ିଯାଏ । ବିଆ ପୃଥିବୀରେ ପୋତିଲେ ଯେପରି ଅଙ୍କୁର ହୁଏ, ଜମି ଦାନରେ ଇଚ୍ଛା ସମୃଦ୍ଧି ହୁଏ । ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସର୍ବଦା ଖୁସି ରହନ୍ତି; ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ଜମି ଦାନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ବିଶ୍ୱଦାତା ହୁଅନ୍ତି ।” “ଗାଈ ତାଙ୍କର ବଛିକୁ ଯେପରି ଦୁଧ ଦେଇ ପୋଷେ, ଏପରି ପୃଥିବୀ ଜମି ଦାତାକୁ ପୋଷେ । ଶଙ୍ଖ, ଶୁଭାସନ, ଛତ୍ର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ଉତ୍ତମ ହାତୀ—ଏସବୁ ଜମି ଦାନର ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ । ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମା, ସୋମ, ହବିଷ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ—ସମସ୍ତେ ଜମି ଦାତାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି । ପିତୃମାନେ ତାଲି ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ପୂର୍ବଜମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଗାନ କରନ୍ତି; ଜମି ଦାତାର ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ ।” ଏହିପରି ଦୀପବ୍ରତ ଓ ଜମିଦାନର ମହିମା ଶୁଣିବା ଓ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚିରସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।