ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—ଯେଉଁମାନେ ପାପର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା କ୍ରୁଧ୍ଧ ରହେ। ଯେ ମୂର୍ଖ ନିଜ ପାଳକଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅସହାୟଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ହରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ କ୍ରୋଧର ପାତ୍ର। ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ଗୋମାତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ବା ଚୁତ୍ସିତା ନାରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହୁଅନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ରୋଷର ଅଧିକାରୀ। ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ ଗଛ କାଟନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ବିଭାଜନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କ୍ଷମା କରେ ନାହିଁ। ଅତ୍ୟଧିକ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହ କ୍ରୌର୍ୟ ରଖୁଥିବା, ଲୋଭରେ ଏକାଦଶୀ ଦିନେ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ କ୍ରୋଧର ପାତ୍ର। ଯେଉଁମାନେ ବେଦକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ୍ନ ରହନ୍ତି, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ରୋଷର ଅଧିକାରୀ। ଯେଉଁମାନେ ଧାତ୍ରୀ ଗଛ କାଟନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ଦିନେ ସଂଗମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ରୋଷର ଅଧିକାରୀ। ଯେଉଁମାନେ ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀ ସମୀପକୁ ଯାଆନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯାହା ରଜୋଦର୍ଶନ ହୋଇନାହିଁ, ତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ କ୍ରୋଧର ଅଧିକାରୀ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରତରତ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ସହ ବିରୋଧ ଆଣନ୍ତି। ଅମାବାସ୍ୟା ବା ଅତିଥିଦିନରେ ରାତିରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ କ୍ରୋଧର ଅଧିକାରୀ। ରବିବାରେ ଦୁଇଥର ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ଅମାବାସ୍ୟାରେ ମାଂସ, ସଂଗମ ବା ତେଲ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ କ୍ରୋଧର ଅଧିକାରୀ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅପରାଧ ଛାଡ଼ି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଅଧିକ କିଛି କହିବାକୁ ଅବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଉପରେ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ କ୍ରୋଧର ପାତ୍ର। ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହଠାତ୍ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୟନରୁ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। କେଶବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହରି ଭକ୍ତିରେ ଲିନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିୟମିତ ପୂଜାରେ ଲାଗିଗଲେ। ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ସେବନ କରି, ଏହି ମହାଫଳ ଲାଭ କଲେ। ମୁଁ କି ଫଳ ମିଳେ ଜଣେ ହରିଭକ୍ତଙ୍କୁ, ତାହା ଜାଣିନି। ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି—ଶୁଣ, ମହାମୁନି ଜୈମିନି। ଏକଥର ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦ ଲାଭ ହୁଏ। ଏଇ ଜନ୍ମ ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ, ଏବଂ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପୂଜା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭକ୍ତି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରକୁ ତରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଏକାଦଶୀ ର ଫଳ ଜାଣି, ଜୈମିନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ହାତ ଯୋଡ଼ି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ—"ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା ଶୁଣିଛି, ଏବେ ମୋତେ ତୁଳସୀ ମହିମା କହିବେ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।" ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—"ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁଳସୀ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ତାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି। ସେ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେଉଥିବା ମାଙ୍ଗଳ୍ୟମୟୀ। ସ୍ୱର୍ଗ, ମୃତ୍ୟୁଲୋକ, ପାତାଳରେ ମଧ୍ୟ ତୁଳସୀ ଧର୍ମିକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ। ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବିଲେ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଲାଭ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଏକ ତୁଳସୀ ଗଛ ଅଛି, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ବସନ୍ତି। କେଶବ ତୁଳସୀ ପତ୍ରର ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଜାପତି ପତ୍ରର ଶିରା ଉପରେ, ଶିବ ତୁଳସୀ ମୂଳରେ ବସନ୍ତି। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ଚଣ୍ଡିକା ଓ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ବସନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ନୈରୃତ, ବରୁଣ, ବାୟୁ, କୁବେର ତୁଳସୀ ଶାଖାରେ ବସନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟାଦି ଗ୍ରହ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ବସୁ, ଋଷି ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସଦା ତୁଳସୀ ଉପରେ ବସନ୍ତି। ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ତୁଳସୀକୁ ସେବା କରେ, ସେକୁ ବ୍ରହ୍ମାଦି ଦେବତା ଓ ତୀର୍ଥମାନେ ସେବନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତୁଳସୀର ମୂଳରେ ଘାସ କାଟନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପାପକୁ ହରି ତୁରନ୍ତ ନାଶ କରନ୍ତି। ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ଦୁଗ୍ଧ ଓ ଶୀତଳ ଜଳରେ ତୁଳସୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କରିଥିବା ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ତୁଳସୀକୁ ଚାନ୍ଦନ ଛାୟା ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ବୈଶାଖ ମାସରେ ତୁଳସୀକୁ ଧାରାବାହିକ ଜଳ ସିଞ୍ଚନ କରିଥିବା ଲୋକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଏ। ଅଳ୍ପ ଜଳ ଦେଇ ତୁଳସୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଯଦି କେହି ତୁଳସୀକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ସିଞ୍ଚନ କରେ, ତାଙ୍କ ଘରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ଥିର ହୁଏ। ତୁଳସୀ ମୂଳକୁ ଗୋମୟ ଲେପନ କରି, ପରିସ୍କାର କଲେ, ଯେତେ ଧୂଳି କଣିକା ଦୂର ହୁଏ, ତେତେ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ବିଷ୍ଣୁ ସହ ଉପଭୋଗ କରିଥାଏ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ତୁଳସୀ ମୂଳରେ ଦୀପ ଜଳାଇଥିବା ଲୋକ ଅନେକ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ସହ ବିଷ୍ଣୁଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯିଏ ଗାଈ, କୁକୁର, ଗଧା, ମଣିଷ କିମ୍ବା ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ତୁଳସୀରୁ ରକ୍ଷା କରେ, କେଶବ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ତୁଳସୀ ରୋପଣ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାତେ ତୁଳସୀ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ ବିଷ୍ଣୁଦର୍ଶନର ଫଳ ପାଏ। ଏଭଳି ତୁଳସୀ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ମହିମା ସ୍ମରଣ କଲେ, ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହୁଏ।