ଏକ ଭକ୍ତ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, “ମୋ ହାତ ଦାନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ, ମୋ ମୁଁହ ଏବେଳେ ଅସତ୍ୟ କଥା କହେ, ମୋ କାନ ସଦା ଅପବାଦ ଶୁଣିବାରେ ଉତ୍ସୁକ। ହେ ହରି, ଏହି ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ମୋ ଠାରୁ ଦୂର କର, କାରଣ ତୁମେ ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୋଷ ନାଶ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ।” ସେ ପୁନି କହିଲେ, “ହେ ନରକାସୁଦନ, ଏହି ଭୟାନକ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ତୁମେ ଭକ୍ତିର ଦୃଢ଼ ନୌକା ଦେଇଥିଲେ ବି, ମୁଁ ତଥାପି ଦୁର୍ଦୃଷ୍ଟି, ଦୁଷ୍ଟମନା, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଆବୃତ। ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଏମିତି ଯେ, ସମୟ ସବୁବେଳେ ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟତୀତ ହୁଏ।” “ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ କୌଣସି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମାର୍ଗ ଅଛି କି? ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, କରୁଣା ଓ ଦୟା ରହିଛି? ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ମହା ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି, ଏଠାରେ ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିନାହିଁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ।” “ମୁଁ ପାପୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୋ ମନ ଭ୍ରଷ୍ଟ ଓ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋ ନିଜ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର କାରଣ। ତଥାପି, ହେ କେଶିନାଶନ, ଆଜି ମୁଁ ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ପୂଜା କରନ୍ତି।” ଏପରି ଭାବରେ ଭକ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ସମସ୍ତ ଭାଷାର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ଭଗବାନ୍ ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଏହି ଦୟାରୁ, ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିବ। ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲି, ଏବେ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ; କୌଣସି ଅପମଙ୍ଗଳ ତୁମ ଉପରେ ଆସିବ ନାହିଁ।” ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? କ'ଣ ପାପ କରିଥିଲି? କିପରି ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଲି?” “ଏହି ସଂସାରରେ କିପରି ମୋ ଜନ୍ମ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା? ସବୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି କହ, ହେ ପ୍ରଭୁ, କାରଣ ତୁମେ ସଦା କରୁଣାମୟ।” ଭଗବାନ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହା ଗୁପ୍ତ ଓ ଅପ୍ରକାଶ୍ୟ ବିଷୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହରୁ କହୁଛି, ଶୁଣ। ପୂର୍ବକାଳରେ ତୁମେ ପକ୍ଷୀ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ। ନିଜ କର୍ମ ଫଳରେ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲ। ସଦା ଭୋକ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, କିଟ ଖାଇ, ଉଷ୍ଣ ଝରଣାର ପାଣି ପିଇ, ଏଠାରେ ଘୁରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଥିଲ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ସହି, ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ପୃଥିବୀରେ ରହିଲୁ।” “ଏକଦା, କୁଳଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନଦୀତଟରେ ମୋତେ ଭକ୍ତି ଓ ନୈବେଦ୍ୟରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ମୋତେ ପୂଜା କରି, ମୋର ନୈବେଦ୍ୟ ଭାଗର ଚାଉଳ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ତୁମେ, ଏକ ଗଛରୁ ଆସି, ଭୋକରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ସେଇ ନୈବେଦ୍ୟ ଚାଉଳ ଖାଇଲ। ଏହା ଖାଇବା ସହିତ ସହିତ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲ। ତୁମର ଆୟୁଷ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ମୁଁ ମୋର ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆଣିଲି। ତୁମକୁ ପାପମୁକ୍ତ କରି, ରଥରେ ବସାଇ, ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ତୁମେ ହଜାର-ହଜାର କଳ୍ପ ମୋ ସାନିଧ୍ୟରେ ରହିଲ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ତୁମେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଲ। ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ତୁମର ପୁନଃଜନ୍ମ ହେଲା।” “ସେଠି ମଧ୍ୟ ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦୃଢ଼ ହେଲା। ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି, ମୋତେ ପୂଜା କରୁଥିଲ। ଜୀବନ ସମାପ୍ତିରେ ମୋ ଦୟାରେ ତୁମେ ମୋର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ, ପାପୀ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯଦି କାହାପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ନିଷ୍ପାପ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟ ପାପୀ ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମୋପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ନିୟମିତ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ପରମ ସ୍ଥାନ ଦେବି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ମୋ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କଥା ଶୁଣିଲି। ଏବେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି—ତୁମେ କାହାପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅଛ, କାହାପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ?” “ମହାଦୟାଳୁ, ଏହି ସବୁ ମୋତେ କୃପାକରି କହ। ଭଗବାନ କହିଲେ, ‘ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋ ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ, ଏହି ବିଷୟରେ କହୁଛି। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବପ୍ରତି ସଦା କରୁଣାଶୀଳ, ଏବଂ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମଭାବେ ମୋ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ମୋ ପାଇଁ କଥା କହନ୍ତି, ଏବଂ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସମ୍ମାନ-ଅପମାନରେ ସମଭାବ ରଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ମୋତେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରନ୍ତି, ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି, ନିଜ କଥା ପାଳନ କରନ୍ତି, ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଫେରାଇପାରିବେ ନଥିବାକୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ମନ ସଦା ମୋଉପରେ ଏକାଗ୍ର ରଖନ୍ତି—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ। ଏହି ସଂକ୍ଷେପ ମଧ୍ୟରେ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତାର କାରଣ।” “ଏବେ, ମୋ କ୍ରୋଧ ଉପଜେ କିପରି, ତାହା ଶୁଣ। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ହାନି କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କ୍ରୂର, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବରେ ଦେଖେ। ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, କ୍ରୂର ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅପବାଦ କରନ୍ତି, କବିଙ୍କ କୃତି ନାଶ କରନ୍ତି, କାରଣ ବିନା ମାତା, ପତ୍ନୀ, ଭାଇ, ବୋନକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ମୂଢ଼ତାରେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମାତା ପିତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଉଦ୍ୟାନ କାଟିଦିଅନ୍ତି, ଜଳାଶୟ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ଗାଁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନୀକୁ ଦେଖି ଅସହି ହୁଅନ୍ତି—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବରେ ଦେଖେ।” ଏଭଳି ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର କୃପା, ଦୟା ଓ ନିୟମର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଉପଦେଶ କରିଲେ।