ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଟି ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରି, ନିଜ ନିତ୍ୟ କର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ହିଂସା ରୁ ଦୂର ରହି, ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନଙ୍କ ଆଦର ଓ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନରେ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଘନଶ୍ୟାମ ଦେହ, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମସଦୃଶ ଦୃଷ୍ଟି, ମଧୁର ହସ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଶ୍ରୀହରି। ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହ, ସୁନାର କୁଣ୍ଡଳ, ନୂପୁର ଓ ମୁକୁଟ ଶୋଭିତ, କଉସ୍ତୁଭ ମଣି ଚାମତ୍କାରିକ ଭାବେ ଛାତିରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଓ ଭୂଷା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା। ଚାରିଟି ହସ୍ତ, ସଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ ସହିତ, ସୁନାର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ। ଇ ଦୃଶ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣଟି ହାତ ଜୋଡି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ—“ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ରୋଗ ନାଶକ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଦାତା!” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେତେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛି, ହେ ମୁରାରି, ସେ ସବୁ ମୋର ମଦ ଓ ମୋହରୁ; ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟ କରେ, ଦୟାକରି ଭକ୍ତିର ନୌକା ଦେଇ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ମୁଁ ଜାଣିଛି ଏହି ମଣିଷ ମାନେ ମୋହିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ତ ସଦା ଅନନ୍ଦରେ ପାପ କରେ, ଏପରି ମୂର୍ଖ ଆଉ କିଏ ରହିଛି? ହେ ନରକାସୁର ଦଳନ, ପୁଣ୍ୟର ବୃକ୍ଷ ଶୀଘ୍ର ଶୁଭ ଫଳ ଦିଏ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତ ପାପୀ, ମୋ ପାଖରେ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ମାଳା-ଫୁଲ ଦେବାକୁ କିଛି ନାହିଁ, ଦୟାକରି, ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି?” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମର ଅମୃତମୟ ଚରଣ ଛାଡି, ମୋର ମନ ମକରନ୍ଦ ପିପାସୁ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଭଳି ନାରୀମୁଖରେ ଭମି, ଯାହା କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାଏ। ମୋର ହାତ ଦାନ କରେନାହିଁ, ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କହେ, କାନ ସଦା ଅପବାଦ ଶୁଣେ; ହେ ହରି, ଏହି ଦୋଷ ଦୂର କର, କାରଣ ତୁମେ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୋଷ ନାଶକ। ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତିର ନୌକା ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ; ଏହି ସଂସାର ତାରିବା ପାଇଁ କିଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥ ଅଛି କି? ମୋର ଦୃଷ୍ଟି ମୋହର ଅନ୍ଧକାରରେ ଅନ୍ଧ, ତୁମେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରିପାରିନାହିଁ। ମୁଁ ପାପୀ, ମୋର ମନ ଭ୍ରଷ୍ଟ, ନଶ୍ଟ, ମୋର ଧ୍ୱଂସ ସ୍ୱୟଂ କରିଛି; ତଥାପି, ହେ କେଶିନାଶନ, ଆଜି ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହାର ପଦପଦ୍ମ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।” ଏପରି ଭାବେ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ତାହା ପରେ ୟାସଦେବ କହିଲେ—ସେହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ଜଗତ୍ତାରଣ, ଶବ୍ଦର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଭକ୍ତିରୁ ମୁଁ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ; ଶୀଘ୍ର ଏହି ଜନ୍ମରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ତୁମେ ପାଇବ। ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲି; ଏବେ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ, ତୁମର କିଛି ଅପମଙ୍ଗଳ ହେବ ନାହିଁ।” ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଟି ପଚାରିଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? କ’ଣ ପାପ କରିଥିଲି? କିପରି ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ମୋତେ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ?” ସେ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଜଗତରେ କିପରି ମୋର ଜନ୍ମ ହେଲା, କିପରି ମୋତେ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ? ସମସ୍ତ କଥା କହ, ହେ କୃପାମୟ।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଏହି କଥା ଗୁପ୍ତ, ତଥାପି ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହରୁ କହୁଛି, ଶୁଣ। ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ପକ୍ଷୀ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା; ତୁମର କର୍ମଫଳରୁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲା। ସେଠାରେ ଭୁକ୍ତି ତୃଷ୍ଣାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କୀଟ ଭକ୍ଷଣ କରି, ଉଷ୍ଣ ଝରଣାର ଜଳ ପିଇ, ଚାରିହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଭୂମିରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ କୁଳଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ନଦୀତଟରେ ମୋତେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରି, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ଚାଉଳ ରଖି ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତୁମେ ସେଠି ଗଛରୁ ଆସି, ଭୁକ୍କରେ, ମୋ ନିବେଦିତ ଚାଉଳ ଖାଇଥିଲେ। ଏହା ଖାଇବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ସମୟ ଆସିଲାପରେ ତୁମେ ଯମଲୋକକୁ ଗଲେ। ତୁମକୁ ଆଣିବାକୁ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲି, ତାହାପରେ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମକୁ ରଥରେ ବସାଇ, ସମସ୍ତ ଦୂତ ତୁମକୁ ଶୀଘ୍ର ମୋର ପରମଧାମକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର-ହଜାର କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ରହିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେଉଁ ସୁଖ ଲଭିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ଉପଭୋଗ କଲେ, ଏହା ପରେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ହେଲା; ନିତ୍ୟ କ୍ରିୟା ଓ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଜନ୍ମ ଶେଷେ, ମୋର କୃପାରେ ତୁମେ ମୋ ପରମଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ପାପୀ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଯଦି ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉଛି, ଧର୍ମାତ୍ମା ମଧ୍ୟ ପାପୀ ହୋଇଯାଏ। ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ତୁମେ ଶୁଭ ଲଭିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଉଁଠି ସ୍ଥାନ ଦେବି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।” ତାହାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ କୃପାରେ ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମର କଥା ଶୁଣିଛି। ଏବେ ଆଉ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ତୁମେ କାହାପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, କାହାପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ? ଦୟାକରି ସବୁ କହ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋର ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ, ସେ କଥା କହିବି। କିଏ ଦୟାଳୁ, ମାନ ରହିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟା କରେ—ମୁଁ ସେଉଁଠି ପ୍ରସନ୍ନ। ଯିଏ ଧର୍ମଭକ୍ତି ଓ ମୋ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କଥା କହେ, ଲାଭ ହେଉ କି ଅପମାନ, ସମଭାବରେ ରହେ, ମୋତେ ସମର୍ପିତ କରେ—ମୁଁ ସେଉଁଠି ପ୍ରସନ୍ନ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଦେହରେ ମୋତେ ଦେଖେ, ସେଉଁଠି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।