ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଡାକୁ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଡାକୁମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେଇ ଡାକୁ ପୁନି ସେଇ ପଥରେ ଗୁଡକଣ୍ଡୋଳା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାଇଁଥିଲେ। ସେଠି, ଏକ ଯାତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ଭାର ବୋହି କାକିମଣ୍ଡଳାକୁ ପହଁଚିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ଡାକୁ ନିର୍ଭୟ ଓ ହିଂସ୍ର ଭାବରେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ମଧୁ ବିକ୍ରେତାଙ୍କର ଗୁଡ଼ର ଟୁକୁଡ଼ିଟିକୁ ଛିନିନେଲେ। ଏହି ଡାକୁମାନେ ଏହି ଗୁଡ଼ର ଟୁକୁଡ଼ିଟିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଉର୍ବୀଶୁ ସେଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଗୁଡ଼ର ଗଡ଼ି ଥିଲା ତାହା ଦେଖିଲେ। ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଉର୍ବୀଶୁ ଗୁଡ଼ର ଗଡ଼ି ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ଏହି ନିବେଦନଟି ଆଗରୁ ମୁଁ ନିଜେ ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲି।" ଏହି କଥା ମନେପକାଇ, ଉର୍ବୀଶୁ ଏହି ଜନ୍ମରେ କେବେ ମଧୁର ଦାନ ନେବେ ନାହିଁ ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତେଣୁ, ସେ ଗୁଡ଼ର ତିଆରି ନିବେଦନକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ମହାପାପୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜନାର୍ଦନ ଖୁସି ହୋଇ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଦେଲେ। ସେଇ ଦିନେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ ଉର୍ବୀଶୁ ଉପରେ ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନାର ରଥ ପଠାଇଲେ। ଅନେକ ଭାବରେ ଭୂଷିତ ଦୂତମାନେ ଆସି ଉର୍ବୀଶୁଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ହରିଙ୍କ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଧର୍ମିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ କଲେ। ଏଭଳି ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି କେଶବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ରହି, ଉର୍ବୀଶୁ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ହରିଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏଠି ବ୍ୟାସଦେବ କହିଛନ୍ତି—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ରାଜହଂସ ପରି ସଂସାର ସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ହୃଦୟରେ ଉଦିତ ହେଲେ, ସେ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏକ ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଯାଇପାରେ। ମୁରାରିଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କଲେ, ପରେ ତାହାର ଅଂଶ ନିଜେ ଭୋଗ କରିଲେ ପାପ ଶାନ୍ତି ହୁଏ। ହରିଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଦ୍ୱିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଅବଶିଷ୍ଟ ନିଜେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ଏହି ଉପଦେଶ ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଛି, ଯଦି ତାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରାଯାଏନି, ସେଠାକୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦର ମହିମା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପାପର ନାଶ। ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ପୁଣି ଏକ କଥା ଦ୍ୱାରା କହିବି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ଏକ ପବିତ୍ର କୁଳରେ ସର୍ବଜନୀ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ। ସେ ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା, ଦୟାଶୀଳ, ଗୁରୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଜଣେ ମହାନ ନର ଥିଲେ। ସେ ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଓ ସ୍ମରଣରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିଲେ, ସତ୍ୟ କହୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ, ନିଜ କର୍ମକାଣ୍ଡ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ହିଂସା ରହିତ ଥିଲେ, ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ, ନିଜାତିୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ସେ ସ୍ୱପ୍ନରେ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମନୟନ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା। ସେ ଦେଖିଲେ ସୁନାର କୁଣ୍ଡଳ, ନୂପୁର, ମୁକୁଟ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଛାତି, ଅରଣ୍ୟମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ। ସେ ଚାରିଭୁଜା ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ ଓ ସୁନାର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଲାଭ କରି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହସ୍ତ ଯୋଡି ତାଙ୍କର ଲୋମ ଖଡ଼ା ହୋଇ, ଉଲ୍ଲାସରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ— "ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ରୋଗ ନାଶକ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହୃଦୟର ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ରସ ଦାତା ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।" "ମୁଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ କରିଛି, ହେ ମୁରାରି, ସେଠି ସବୁ ମୋର ମଦ ଓ ମୋହ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି। ଏହି ସଂସାର ସାଗରକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଭୟଭିତ—ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତିର ନୌକା ଦେଇ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।" "ଯଦ୍ୟପି ମୁଁ ଜାଣେ, ହେ ହରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋହରେ ପୃଥିବୀରେ ପାପ କରନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଅପରାଧ କରେ। ଏହିପରି ମୂର୍ଖ ଆଉ କିଏ ଅଛି?" "ପୁଣ୍ୟର ବୃକ୍ଷ ତୁରନ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ନରକାସୁର ବଧକ ପ୍ରଭୁ, କିଛି ଜାଣେ ନାହିଁ। ମୋ ପାଖରେ ଫୁଲ ବୃକ୍ଷ ଦାନ ପାଇଁ ଧନ ନାହିଁ; ଦୟା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?" "ଆପଣଙ୍କ ଅମୃତ ଧାମ ଦୁଇ ଚରଣ ଛାଡ଼ି, ମୋର ମନ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ପରି ସଦା ମହିଳାମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଘୁରୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ, ସଦା ମଳ ଲେପିତ, ମୋହିତ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ପରି।" "ମୋର ହାତ ଦାନ କରେ ନାହିଁ, ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କହେ, ମୋର କାନ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ; ହେ ହରି, ଏହି ଦୋଷ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୋଷ ନାଶକ।" "ନରକାସୁର ବଧକ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରରେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତିର ଦୃଢ଼ ନୌକା ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଦୁର୍ଦ୍ୱିଭାଗ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟମନା, ଦୁଃଖରେ ସମୟ କାଟେ।" "ଏହି ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ କୌଣସି ଦୟାମୟ, ଦୁଃଖ ହୀନ, ପ୍ରଭାମୟ ପଥ ଅଛି କି? ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ମହା ଅନ୍ଧକାର ମୋହରେ ଅନ୍ଧ, ଏଠି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖେ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଅପରାଧୀ, ମୋର ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ, ନଷ୍ଟ, ନିଜ ନାଶର କାରଣ; ତଥାପି, ହେ କେଶିବଧକ, ଆଜି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଛି, ଯାହାଙ୍କ ଚରଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।" ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ଯିଏ ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।