ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଥିବା ଲୋକ ଏକ ନଦୀ ତଟରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଗବାନଙ୍କ ସେବାରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ସଂଗ୍ରହିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆପଣାପଣି ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କେହି କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଦେଇଛି," ଆଉ ଜଣେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୁରାରିଙ୍କୁ ପାନ ଦେଇଛି।" ଅନ୍ୟ ଜଣେ କହିଲେ, "ପାନ କେବେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆଜି ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଦଳୀ ଫଳ ଦେଇଛି।" ଆଉ ଜଣେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବହୁ ଜନ୍ମ ଧରି କଦଳୀ ଫଳ ଭୋଜନ କରିଛି; ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ଦାନିମା ଦେଇଛି।'" ଆଉ କେହି କହିଲେ, "ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆମ୍ବ ଦେଇଛି।" ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲା, "ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କ'ଣ ଦେଇପାରିବି? ଏହି ସଂସାରର ଯେଉଁ କିଛି ଭୋଜ୍ୟ ଜିନିଷ ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ମୋ ପାଖରେ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିଛି ଛାଡିପାରେ ନାହିଁ—ମୁଁ ମୁରାରିଙ୍କୁ କ'ଣ ଦେଇପାରିବି? ମୁଁ ସଦା ଅଟବୀରେ ରହେ, ଚୋରି କରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟ କରେ। ମୋ ଜୀବନରେ ମୁଁ କେବେ ରଥ ଚଢ଼ିବା ଅଧିକାର ମଧ୍ୟ ପାଇନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବି, ସେ କହିଲା, "ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ଏକ ରଥ ଦେଇଛି, ଯିଏ ଚତୁର୍ବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେଇଥାନ୍ତି।" ପରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଚୋର ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳକୁ ଫେରିଗଲା। ପରେ, ସେଇ ପଥେ ଚାଲି, ସେ ଗୁଡକଣ୍ଡୋଳା ପହଞ୍ଚିଲା। ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ଯାତ୍ରୀ ତାଲି ଉଠାଇ ନେଇ କାକିମଣ୍ଡଳାକୁ ଆସିଥିଲେ; ତାପରେ ସେଇ ଚୋର, ଭୟହୀନ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ, ହଠାତ୍ ମଧୁ ବିକ୍ରେତାଙ୍କର ଗୁଡ଼ ଛିନିନେଲା। ଏହି ଚୋରମାନେ ଗୁଡ଼ର ଗଠିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ଉର୍ବୀଶୁ ଗୁଡ଼ର ଯେଉଁ ଅଂଶରେ ରଥ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲେ। ଉର୍ବୀଶୁ ଭିତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ଦାନ ପୂର୍ବେ ମୁଁ ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି। ତେଣୁ ଏହି ଦାନ ମୁଁ ଏଇ ଜନ୍ମରେ କେବେ ଗ୍ରହଣ କରିବିନାହିଁ।" ଏହିପରି ଭାବି ସେ ଏହି ଗୁଡ଼ ରଥକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଧବଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ଦାନ ଦେଖି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଦେଲେ। ସେଇ ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହାପରେ ଉର୍ବୀଶୁକୁ ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହିଠାରେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନାର ରଥ ପଠାଇଲେ। ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦୂତମାନେ ଉର୍ବୀଶୁଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ହରିଙ୍କ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏଠି ସେ ହରିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ତାଳେ କେଶବଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ରହି, ସେ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ଶେଷରେ ହରିଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏଠାରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: ଯେଉଁ ଜଣେ ଯେପରି ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ରାଜହଂସ ପରି ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ମାନସିକ ଭାବେ ଏକ କ୍ଷଣ ମାତ୍ର ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି—ଏକ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଯାଇପାରେ। ମୁରାରିଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜିନିଷ ଦେଲେ, ପରେ ତାହା ସ୍ବୟଂ ଭୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଶାନ୍ତି ପାଏ। ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ଦ୍ୱିଜତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଅବଶିଷ୍ଟ ଜିନିଷ ସ୍ବୟଂ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହି ନୀତିକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ସଦା ଶିଖାଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ମଧୁର ବସ୍ତୁ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏନାହିଁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଦାନ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ। ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣ। ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସର୍ବଜନୀ, ଶୁଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମ; ସନ୍ତ ହୃଦୟ, ନିୟମିତ, ଦୟାଳୁ, ଗୁରୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ। ସେ ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିଲେ, ହରିଙ୍କ ସ୍ମରଣରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ କରି, ନିଜ କର୍ମ କରୁଥିଲେ, ହିଂସାରୁ ଦୂର ରହୁଥିଲେ, ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ନିଜ ପରିଜନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ କେଶବଙ୍କୁ ସ୍ବପ୍ନରେ ଦେଖିଲେ—କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମନୟନ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା। ସେ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ଦେବ ଶୁଭ୍ର କାନ୍ତିମୟ ରୂପରେ, ସୁନା ଦୁଲ, ନୂପୁର, ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଚେଷ୍ଟରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଏବଂ ଅଳଙ୍କୃତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ଚାରିଟି ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏପରି ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ହର୍ଷରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ରୋଗ ନାଶକ, ନାରାୟଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହୃଦୟର ଭାସ୍କର, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। "ମୁଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ କରିଛି, ହେ ମୁରାରି-ଶତ୍ରୁ, ମୁଁ ମଦ ଓ ମୋହରେ କରିଛି; ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟ କରେ—ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତି ତରଣୀ ଦେଇ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ। "ମୁଁ ଜାଣିଛି, ହେ ହରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋହରେ ପୃଥିବୀରେ ପାପ କରନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଅପକର୍ମ କରେ; ଏହିପରି ମୂର୍ଖ ଆଉ କିଏ ଅଛି? "ପୁଣ୍ୟର ବୃକ୍ଷ ସିଘ୍ର ସୁଖ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କ'ଣ ଜାଣିବି, ହେ ନରକାସୁର-ଶତ୍ରୁ? ମୁଁ ଏକ ପାପୀ। ମୋ ପାଖରେ ପୁଷ୍ପଦଳ ଦାନ ପାଇଁ ଧନ ନାହିଁ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ—ମୁଁ କ'ଣ କରିପାରିବି? "ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇଟି ପଦ୍ମପାଦ ଛାଡ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ପରମ ଅମୃତ ଅଛି, ମୋ ମନ ମଖି ପରି ସ୍ତ୍ରୀମୁଖରେ ଭ୍ରମଣ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସଦା ମୂକୁ ଲଗିଥାଏ, ମୋହିତ ମଖି ପରି ମୁଁ ଭ୍ରମିଯାଏ।" ଏଭଳି ନିଷ୍କଳୁଷ ଭାବରେ ଓ ଭକ୍ତି ସହ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।