ଧର୍ମର ପଥକୁ ଛାଡି, ସେ ସଦା ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଏହିପରି ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରୁ ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରଚନା କର୍ତ୍ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଘଟିଛି; ଚନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସାଗରରେ ମଧ୍ୟ ଝାଳ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅର ଶକ୍ତି ଅପରିମିତ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଅନେକଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ସଂଚିତ ସୁଖ-ସମ୍ମାନକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇପାରିଥିଲେ। ଯଦି ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ଲୀଳା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ହେଲେ, ଉତ୍ତମ ଲୀଳା ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ ହୋଇଯାଏ। ଏପରି ଭାବରେ କଥା କହି, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ଭୟରେ, ଏହି ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ହରାଇ, ସେ ଦୁଃଖରେ ଚୋର ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଲେ। ନିର୍ଦୟ ଭାବରେ ଚୋର ଭଳି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ସମସ୍ତ ଲୋକେ ସେକୁ ଧରି ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ନେଇଗଲେ। ରାଜା, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ମାରିଦେଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଶରୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶରଣ ନେଇ, ଅନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ଚୋରମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ, ଯାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଲୁଟିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏକଥର, ଚୋରମାନେ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିବାରୁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ନଦୀ ତଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିସ୍ତାର କରିବା ପାଇଁ ନାହାନେ। ସେଠାରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାରେ ଲିନ ଥିଲେ ଏବଂ ନଦୀ ତଟରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଆପସରେ ଉତ୍ସୁକତାରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ। "ଆଜି ମୁଁ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଦେଇଛି," ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ, "ମୁଁ ମୁରାରିଙ୍କୁ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଇଛି।" "ତାମ୍ବୁଳ କେବେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆଜି ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଦଳୀ ଫଳ ହରିଙ୍କୁ ଦେଇଛି," ଏକ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ। "ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ କଦଳୀ ଫଳ ଖାଇଛି; ଅନ୍ୟ ଜଣେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ଦାନା ଫଳ ଦେଇଛି।'" "ଅନ୍ୟ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆମ୍ବ ଫଳ ଦେଇଛି।'" ଏମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କଣ ଦେଉ? ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ମୋ ପାଖରେ ଅଛି।' 'କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିଛି ଦେଇପାରିବିନାହିଁ—ମୁରାରିଙ୍କୁ କଣ ଦେଉ? ମୁଁ ସଦା ଜଙ୍ଗଲରେ ରହି, ଚୋର ଭଳି ରହି, ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟ କରି।' 'ମୁଁ କେବେ ଗଡି ରେ ଚଢିବା ଅଧିକାର ହାସଲ କରିନାହିଁ।' ଏଭଳି, ସେ ଆପଣ ଆପଣ କହିଲେ, ବ୍ୟାସଜୀ କହିଛନ୍ତି—'ମୁଁ ଗଡି ଦେଇଛି ହରିଙ୍କୁ, ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଥିବା।' ପରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଦାୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ଚୋର, ଅନ୍ୟ ଚୋରମାନେ ସହିତ ନିଜ ଶରଣକୁ ଫେରିଗଲେ; ଏକଥର, ସେ ଏହି ରାସ୍ତା ଦେଇ ଗୁଡକଣ୍ଡୋଳାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ଏକ ଯାତ୍ରୀ ଏକ ଭାର ବୋହି କାକିମଣ୍ଡଳାକୁ ଆସିଲେ; ତେବେ, ଏହି ଚୋର ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ, ହଠାତ୍— ସେ ମଧୁ ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ଗୁଡ଼ ଗଠିକୁ ଚିହ୍ନିଲେ; ତେବେ ଚୋରମାନେ ଏହି ଗୁଡ଼ ଗଠିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ରାଜା ଉର୍ବୀଶୁ ଏହି ଗୁଡ଼ ଗଠି ଉପରେ ପଡିଗଲେ, ଦ୍ୱିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉର୍ବୀଶୁ ଗୁଡ଼ ଗଡିକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ମନେ କରିଲେ—'ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦାନ ମୁଁ ଏକଥର ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି।' ଏହି ଦାନ ଏହି ଜୀବନରେ କେବେ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିବିନାହିଁ; ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଏହି ଗୁଡ଼ ଦାନକୁ ଦେବା ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ। ସେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଧବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନି, ଦ୍ୱିଜଜନ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜନାର୍ଦନ ଏକାବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଏହି ଦିନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପରେ, ଉର୍ବୀଶୁ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ; ତେବେ ପ୍ରଭୁ ଏକ ସୁଯ୍ୟା ରଥ ପଠାଇଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଦୂତମାନେ ଉର୍ବୀଶୁଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ; ଏଠାରେ ସେ ହରିଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ କେଶବଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଅବଧି ରହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ହରିଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବ୍ୟାସଜୀ କହିଛନ୍ତି: ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉନ୍ମାନ କରେ, ସେ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ହଂସ ଭଳି ସଂସାର ମହାସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଥାଏ। ହରିଙ୍କୁ କ୍ଷଣମାତ୍ର ଭକ୍ତି ଜନ୍ମିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଦୁଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଯାଇପାରେ। ମୁରାରିଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ ଦାନ କଲେ, ପରେ ଏହି ଦାନ ନିଜେ ଭୋଗ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଶାନ୍ତି କରିବା ଉଚିତ। ହରିଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ଦ୍ୱିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଅବଶିଷ୍ଟ ନିଜେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହି ନିୟମ ସଦା ପଣ୍ଡିତମାନେ ଶିଖାଇଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାନୀୟ ବସ୍ତୁ ଅଛି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦାନ ନ କରି, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ; ମୁଁ ଏହି କଥା ଆଉ ଏକଥର କହିବି, ଆପଣ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଦ୍ୱିଜଜନ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନାମ ସର୍ବଜନୀ, ଶୁଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, କରୁଣାମୟ, ଗୁରୁ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ସେ ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ; ଶରଣାଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ସତ୍ୟ କଥା କହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ।