ଏକ ସମୟର କଥା, ବ୍ୟାସଦେବ ଜାଇମିନିଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି, ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।" "ବାସୁଦେବଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣି ଭକ୍ତ ଭାଗବତମାନେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନାସ୍ତିକମାନେ ସେଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ସେମାନେ ନରକରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁମହିମା କଦାଚିତ୍ ନାସ୍ତିକମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହି କଥା କେବଳ ଭାଗବତମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ କହିବା ଉଚିତ।" ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଉର୍ବୀଶୁର୍ ନାମକ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯିଏ ସଦା ପାପରେ ଲିନ ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ମନୋନିବେଶ କରୁଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଚୋର, ପରସ୍ତ୍ରୀଗାମୀ, ଗାଁମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହୁଥିଲେ। ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା, ବିଶ୍ୱାସଘାତକ, ବନ୍ଧୁବିନାଶୀ, ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା—ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଥିଲା। ସେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, କ୍ରୁର, ନାସ୍ତିକମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀବିକା ନାଶ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଜମାପଡ଼ି ଚୋର କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଆମ ପବିତ୍ର ବଂଶର ଯେଉଁ ସୁନାମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ସେହି ସୁନାମ ନଷ୍ଟ କରୁଛ। ଧର୍ମର ପଥ ଛାଡ଼ି ସଦା ପାପ କରୁଛ, ଆମ ବଂଶର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ କରିବା ସହ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛ।" "ଏ ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କଳା; ଚନ୍ଦ୍ର ଉଠୁଥିବା ସାଗରରେ ମଧ୍ୟ ଝାଗ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର—ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେମାନେ ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ଅର୍ଜିତ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଅନ୍ତି। ଯଦି ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୁଏ, ବଂଶ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲେ ଉତ୍ତମ ବଂଶ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ ହୁଏ।" ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ ଲୋକ କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାରେ ଉର୍ବୀଶୁର୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନହୀନ ହୋଇ, ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ଚୋରାପଣା ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ନିର୍ମମ ଏବଂ ହିଂସ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ ସେଠାର ଲୋକମାନେ ଧରି ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ନେଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ରାଜା, ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ, ତାଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦେଶରୁ ବହିଷ୍କୃତ କଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚୋରମାନେ ସହ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଲୁଟିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଚୋରମାନେ ସହ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚି ଥକିଯାଇ, ଉର୍ବୀଶୁର୍ ଏକ ନଦୀ କୂଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ, ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ସେବାରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପୂଜା ସମାପ୍ତ କରି, ଆପଣାପଣି ମଧ୍ୟରେ କୁତୁହଳରେ କଥା ହେଉଥିଲେ—"ଆଜି ମୁଁ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଦେଇଛି," ଜଣେ କହିଲେ; ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୁରାରିଙ୍କୁ ପାନ ଦେଇଛି।" ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, "ପାନ କେବେ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଆଜି ହରିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଦଳୀ ଦେଇଛି।" ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବହୁ ଜନ୍ମ ଧରି କଦଳୀ ଖାଇଛି; ଆଉ ଜଣେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ଦାନା ଦେଇଛି।'" କେହି କହିଲେ, "ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆମ୍ବ ଦେଇଛି।" ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଉର୍ବୀଶୁର୍ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କ'ଣ ଦେବି? ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେମାନେ ମୋ ପାଖରେ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିଛି ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ—ମୁଁ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଚୋର, ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟ କରେ ରହେ। ମୋ ପାଖରେ ଗାଡ଼ି ଚଲାଇବା ଅଧିକାର କେବେ ଥିଲା ନାହିଁ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଉର୍ବୀଶୁର୍ ମନେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେଇଥିବା ହରିଙ୍କୁ ଗାଡ଼ି ଦେଇଛି।" ପରେ ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଉର୍ବୀଶୁର୍ ତାଙ୍କ ଚୋର ସାଥୀମାନେ ସହ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଫେରିଲେ। ପରେ ଏକଦିନ ସେ ଗୁଡାକଣ୍ଡୋଳା ରାସ୍ତାରେ ଚଲିଯିବା ବେଳେ, କାକିମଣ୍ଡଳାକୁ ଯାଉଥିବା ଜଣେ ଯାତ୍ରୀ ଝୋଳା ନେଇ ଆସୁଥିଲେ। ଉର୍ବୀଶୁର୍ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ମିଶି ମଧୁ ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ଗୁଡ଼ ଛିନିଲେ ଏବଂ ଗୁଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ରାଜା ଉର୍ବୀଶୁର୍ ଗୁଡ଼ର ଏହି ଭାଗ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୁଡ଼ରେ ଗାଡ଼ି ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଉର୍ବୀଶୁର୍ ଏହି ଗୁଡ଼ ଗାଡ଼ିକୁ ଦେଖି ପୂର୍ବର କଥା ମନେପକାଇଲେ—"ମୁଁ ଏହି ଦାନ ପୂର୍ବରେ ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି। ଏହି ଦାନ ଏ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ନେବିନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବି, ସେ ମଧୁର ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଗୁଡ଼ ଗାଡ଼ି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଯଦ୍ୟପି ସେ ମହାପାପୀ ଥିଲେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଦେଲେ। ସେହି ଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହା ପରେ ଉର୍ବୀଶୁର୍ ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧେ ହତ୍ୟା ହେଲେ। ଏହି ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ପଠାଇଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦୂତମାନେ ଉର୍ବୀଶୁର୍ଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଥିଲେ।