ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ କହିଲେ—“ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ମୋର ସ୍ୱାମୀ, ଏହି ମୋର ପତି, ଏହି ମୋର ନାଥ, ଏହି ମୋର ରକ୍ଷକ।” ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଯୋଗ୍ୟା ନାରୀମାନେ। ସେମାନଙ୍କର ଏମିତି ବିଭିନ୍ନ କଥା ଶୁଣି, ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବିବେକଶୀଳ ନାରୀ କହିଲେ—“ରାଜା ସାକ୍ଷାତ୍ ସୌଦାସ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମେ କାହିଁକି ବିବାଦ କରିବା?” ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ସେହି ବିବାଦକୁ ଛାଡ଼ି, ମନେ ଅନନ୍ଦ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଏଗିଆସିଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ, ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନସମ୍ମାନ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପୁରନ୍ଦର, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, କଥା କହିଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ବସାଇଲେ। ତାଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଡିଣ୍ଡିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧୁର ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଝାଞ୍ଜ, ତାଳି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିଜୟଧ୍ୱନିରେ ଆକାଶ ଭରିଗଲା। ଦେବୀମାନଙ୍କ ନିର୍ମଳ ହାତର ଶିତଳ ଚାମରା ଝଲାଇବାରେ, ସେଇ ରାଜା ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ପଦର ଭୟରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସିଂହାସନର ଅର୍ଧାଂଶ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ସେଇ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ଆସନରେ ବସିଲେ ଏବଂ କେଶବଙ୍କ କୃପାରେ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଅସଂଖ୍ୟ ଯୁଗ ଧରି ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରି, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି ଯେଉଁ ଲୋକ ଜାହ୍ନବୀ ତଟକୁ ଯିବା ବେଳେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି। ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଯିବାରେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟ ନାହିଁ—ନାରଦ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶୀ ଋଷିମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ସମୟରେ କିଏ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେଠି ସେଠି ଅଶେଷ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗଙ୍ଗା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନଃପୁନଃ ପାପ କରେ, ତେବେ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରେନାହିଁ। ଅତଏବ, ମନରେ ପାପ ଭାବ ଛାଡ଼ି, ଗଙ୍ଗା ମାତାରେ ସ୍ନାନ କର; ଯଦି ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛ, ଏ ଲୋକମାନେ। ମାନବମାନେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେପରି ପୁଣ୍ୟ ପାଆନ୍ତି, ତାହା କେବଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମିଳେ। ଏହି ଭୂମିର ଧୂଳି କଣା ବା ବର୍ଷା ଫୋଟା ଗଣନା କରିପାରିବା, କିନ୍ତୁ ଭାଗୀରଥୀ ଗଙ୍ଗାର ଗୁଣ ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ବିଚାର କରି ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି: ଗଙ୍ଗାରେ ଏକଥର ମାତ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯଦି କିଏ କୁଆଁର ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରିବା ସମୟରେ ମନରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ଦୁଃଖ, ଶୋକ ଓ ଭୟ ନାଶକ ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେଉଁଠି ଗୋହାତ୍ୟା ବା ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗାର କୃପାରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହିଠାରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: “ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଯେଉଁମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ କେବେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଆଉ ଏଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ମହିମା କଥା ମୁଁ କହିବି; ଏହା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତେ ପରମ ପଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ବସୁଦେବଙ୍କ ମହିମା ଶୁଣି, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ନାସ୍ତିକମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ମହିମା କେବେ ନାସ୍ତିକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବା ଉଚିତ୍। ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ହେ ଜଇମିନି, ଉର୍ବିଶୁର୍ ନାମକ ଏକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ପାପରେ ଲୀନ ଓ ଧର୍ମକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଧନ ଚୋର, ପରସ୍ତ୍ରୀଗମନରତ, ଗୋମାଂସ ଭୋଜନକାରୀ, ମଦ୍ୟପାନୀ ଓ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଲାଗିଥିବା ଥିଲେ। ସେ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରିବା, ବିଶ୍ୱାସଘାତି, ବନ୍ଧୁବିନାଶୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ଥିଲେ। ସେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, କ୍ରୂର, ନାସ୍ତିକମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଜୀବିକା ନାଶ କରୁଥିବା ଓ ଜମା ଧନ ଚୋରା କରୁଥିବା ଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଏମିତି ପାପରେ ଲୀନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—“ମୋର ପୂତ୍ର, ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ବଂଶରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ମାନ୍ୟତା ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ତାହା ନଷ୍ଟ କରୁଛ।” “ଧର୍ମ ପଥକୁ ଛାଡ଼ି, ସବୁବେଳେ ପାପ କରୁଛ; ତୁମେ ବଂଶର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ନଷ୍ଟ କରିଲା ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଲା। ତୁମେ ଏପରି ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତି ହେବା ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ କୌଶଳ; ଯେଉଁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଫେଣ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର, ସେମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ମାନ୍ୟତା ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି। ଯଦି ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୁଏ, ବଂଶ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ; ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଉତ୍ତମ ବଂଶ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୁଏ।” ଏହିପରି କହି, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଅପମାନଭୟରେ, ସେଇ ପାପୀକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ଓ ଧିକ୍କୃତ ହୋଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଧନ ହରାଇ, ଦୁଃଖରେ ଚୋରାମାରି ଜୀବିକା ନେଲେ। ସେ ନିର୍ଦୟ ଏବଂ ହିଂସ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ, ସେଠାର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ରାଜା, ପିତାଙ୍କ ଭଲପାଉଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଦେଶରୁ ତାଡ଼ିଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ଅନେକ ଅଭିମାନୀ ଚୋରମାନେ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ଯାତ୍ରୀମାନେକୁ ଲୁଟିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଏକ ଦିନ, ଅରଣ୍ୟରେ ଚୋରମାନେ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଜଳ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ନଦୀତଟକୁ ଗଲେ, ହେ ଜଇମିନି।