ଏଠାରେ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ବସି, ଅନେକ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା-ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ପରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଉଥିଲେ; ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅମୃତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହେଲେ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷୀ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି ଭୂମିରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଜୀବନର ଶେଷରେ, ସେ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଶୁଭ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲେ; ତା’ପରେ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଚଢି ସେ ବିଶାଳ ଯଶସ୍ୱୀ ହେଲେ। ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ନଗରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେଠି ଚାରିଟି ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ସେଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ—ଏହିପରି ମାର୍ଗ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଦିବ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ ଜାହ୍ନବୀ ତୀରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯଦି ଯାତ୍ରାରେ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପରମ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏପରି ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ମୃଦୁଭାଷୀ ରାଜା ସତ୍ୟଧର୍ମ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ତ୍ରେତା ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସଂଧିରେ ପୃଥିବୀରେ ବସୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଥିଲେ ବିଜୟା। ସେ ବିଜୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ପତିସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଦୁଇଜଣେ ସାଥିରେ ସାତ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଏକ ସମୟ, ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିଲା, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥିରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତା’ପରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯମଦୂତମାନେ ଭୟଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ଯମର ନିବାସକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ଧର୍ମରାଜା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସମସ୍ତ କର୍ମ ଯାଞ୍ଚ କର।” ତା’ପରେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଗଭୀର ଭାବରେ ବିଚାର କଲେ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସମସ୍ତ କର୍ମ କହିବି। ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଭଲ-ମନ୍ଦ କାମ ଏମାନେ ପୃଥିବୀରେ କରିଛନ୍ତି, ତା’ର ଏକ ଉପାୟ କହିବି—ଶୁଣ। ଏକଥିରେ, ଏକାକୀ ଏକ ହରିଣ, ବାଘ ଭୟରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଛାଡି ଏହି ସଭାକୁ ଆସିଥିଲା ଏବଂ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶରଣ ମାଗିଥିଲା। ଏହାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଏହି ରାଜା ଉତ୍ସୁକତାରେ ତ୍ୱରିତ ଉଠି ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ହରିଣକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଶରଣ ନେଇଥିବା ହରିଣକୁ ହତ୍ୟା କଲେ; ଏହି ଦୋଷରେ ଏହି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ନିରନ୍ତର ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବେ। ହରିଣ ଦେହର ଯେତେଟି ଲୋମ ଥିଲା, ସେତେ ହଜାର ହଜାର ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏମାନେ ଅନେକ କୋଟି ପରିବାର ସହିତ ନରକରେ ଯିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେ ଜଣେ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ନ ରକ୍ଷା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ କିମ୍ବା ଧନ ଦେଇ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏହି ଫଳ ପାଏ। ଅପରପଟେ, ଯେ ଜଣେ ଜୀବନ କିମ୍ବା ଧନ ଦେଇ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ମୁଚିଯାଏ। ଜୀବନ ଶେଷରେ ସେ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ପାଏ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ରାଣୀକୁ ଯମଦୂତମାନେ ଭୟଙ୍କର ତୀଖ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ର ଜଙ୍ଗଲରେ ରଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛର ପତ୍ର ତଳୱାର ପରି ଧାର ଥାଏ। ଏହିକାରଣେ ଏହିକୁ ‘ତଳୱାର ପତ୍ର ଜଙ୍ଗଲ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ଶତ-କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରି, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ‘ବାଘମାନେ ଖାଉଥିବା ନରକ’ କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରି, ସେମାନେ ବାଘମାନଙ୍କର ଆହାର ହେଲେ। ଏହି ନରକରେ ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ରହି, ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଶେଷ ହେବା ପରେ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ଅଣ୍ଡା ମାଛର ଗର୍ଭରେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ନବ ଜନ୍ମରେ ଦୁଇଟି ବେଙ୍ଗ ହେଇ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ଦୁଃଖରେ ଅତିବାହିତ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ତୀରେ ସାଥିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, କୀଟ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେହି ତୀର ପଥରେ କିଛି ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ମଣିଷ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଇ ବେଙ୍ଗ ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ। ବେଙ୍ଗ କହିଲା: “ବର୍ଷା ଋତୁର ମୃଗୀୟତାରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ କରିଥିଲି, ତାହାର କାରଣରେ ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି। ଏଠି ସତ୍ୟ, ଜେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।” “ତଥାପି, ଏତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରି ମଧ୍ୟ ଆମେ ଏଠି ଅଟକିଛୁ କିଏ ଜାଣେ! ଏବେ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ ଯେ, ଏହି ଦେହକୁ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ତ୍ୟାଗ କରିବି।” “କିପରି ଉପାୟ ଅଛି, କୁହ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖ ସମୁଦ୍ର ପାର ହେବାକୁ ଚାହେଁ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେଙ୍ଗର ରାଣୀ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ: “ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆଉ ସହିଯିବା ଯାଏନା, ପ୍ରଭୁ; ଏହି କାମଟି ଶୀଘ୍ର କର।” ଏହାପରେ, ସେମାନେ ମନରେ ଶୁଭ ଗଙ୍ଗା ସ୍ମରଣ କରିଲେ। ଅଚାନକ, ଦୁଇଜଣେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରାରେ ନିକଳିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାଲିବା ପରେ ଭୋକା ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଫୁସ୍ଫୁସ୍ କରୁଥିବା ‘କାଳ’ ସର୍ପ ଆସିଗଲା। ସେ ସର୍ପ କହିଲା: “ଏହି ଦୁଇ ଅପରାଧୀ ବେଙ୍ଗ, ତୁମେ ତୁମର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଆସିଛ। ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖାଇବି, କାରଣ ମୁଁ ଭୋକା।” ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଭୟରେ ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ସର୍ପ ସାମ୍ନାରେ ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ: “ମୃତ୍ୟୁର କିଛି ଭୟ ଆମ ପାଖରେ ନାହିଁ, ହେ ସର୍ପ। ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ସତ୍ୟଧର୍ମ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି; ଏହି ମୋର ରାଣୀ ବିଜୟା, ଯିଏ ସଦା ମୋ ସହିତ ଥିଲେ। ମୁଁ ମୂର୍ଖତାରେ ଏଠି ଶରଣ ନେଇଥିଲି; ଏହି କାରଣରୁ ଯମର ନିବାସରେ ଦୀର୍ଘ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଛି। ମୋ ଶେଷ କର୍ମ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବାକୁ, ମୁଁ ଏବେ ବେଙ୍ଗ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ନିଜ କର୍ମରୁ କେହି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରେ ନାହିଁ। ଆମେ ଏବେ ପରମ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ହେ ସର୍ପ; ଆମକୁ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଯିବା ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଏହି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବା।