ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଦେବତାଙ୍କର ନିବାସରେ ରହୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ—"ତୁମ ସହ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ବିଚ୍ଛେଦ କିପରି ସହିବି? ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ଦୟା ଦେଖାଇଲେ, ମୁଁ ଏହି ବିଚ୍ଛେଦ ଅସହ୍ୟ।" ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ଫୁଲ ଶରୀରବତୀ, କିଛି ଦିନ ମୋ ସହ ରହ; ପରେ ଦେବତା ରାଜାଙ୍କର ମହା ସମୃଦ୍ଧି ବିଷୟରେ କଥା ହେବ।" ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଦେବଲୋକରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ। ତାପରେ ତିନି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦେବତାଙ୍କ ମନୋରଞ୍ଜନ ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଦିନ ରାତି ଖେଳ କରିଲେ। ଏହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋ ଆଶା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।" ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତୁମେ ମୋ ପ୍ରେମର ସମୁଦ୍ର ମହତ୍ତ୍ୱରୁ, ମୋତେ ଛାଡିବା ଅସମ୍ଭବ। କିଛି ଦିନ ରହ, ପରେ ଚାହିଲେ ଯିବ।" ପଦ୍ମଗନ୍ଧା କହିଲେ—"ଯେତେବେଳେ ମୋ ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବି। ତୁମ ସହ ବିଚ୍ଛେଦ ଦୀର୍ଘ ହେବ, ଯଦି ବିଚ୍ଛେଦ ହେବ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ପୁନଃ ଫେରିବାକୁ ଚାହେଁ। ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ପୁନଃ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—"ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିବ, ଚାହିଲେ ଯିବ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବ।" ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଅନିମିଷ ଚକ୍ଷୁ, ଅଶ୍ରୁ ଭରିତ ଦେହ ଭିଜାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୁଜା ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—"ଯିବା, ପ୍ରିୟା!" ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ପୃଥିବୀର କର୍ମଭୂମିକୁ ଗଲେ। ସେ ଏକ ହାତୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦ୍ୱିଜ ହେଲେ, ଆଗର ଜନ୍ମ ଦିନ ମନେ ପକାଇଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଅପନା ଗତ ଜନ୍ମ ମନେ ପକାଇ, ଜାହ୍ନବୀ ତୀରକୁ ଗଲେ। ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଗଙ୍ଗା ମାଟିରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। 'ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗଭୀର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମାଟିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ହାତୀ ରୂପରେ ଥିବା ସେ, ଆପଣ ଜନ୍ମ କୁ ମନେ ପକାଇ, ପୁନଃ ମୃତ୍ୟୁରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହାତୀର ଦୃଢତା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହିପରେ ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଦେବଲୋକକୁ ନେଲେ। ଦୀର୍ଘ ବିଚ୍ଛେଦ ପରେ, ସୁମନା କଳା ପୁଷ୍ପକେତାଙ୍କୁ ଯିଲେ। ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ଦେବରାଜ ନିଜ ଦୁଃଖ କଥା କହି, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଲେ। ପୁଲୋମଜା, ରମ୍ଭା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ଉର୍ବଶୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୁବତୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସୁମନାଙ୍କୁ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଯୁବତୀ ଶକ୍ରଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦେଲେ। ସେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ନଗରରେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ପ୍ରିୟା ହୋଇ ରହିଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ହାଡ ଗଙ୍ଗାରେ ଅଛି, ଏତିକି ଶତ କୋଟି କୁଳ ପାଇଁ ସେ ଦେବଲୋକରେ ରହିଲେ। ତପସ୍ୟାରେ ଦେବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ରାଜାମାନେ ପାଇଁ, ଦେବଯୁବତୀମାନେ ଆକର୍ଷଣର କେନ୍ଦ୍ର ହେଇଯାନ୍ତି। ଏହି ହେଉଛି, ହାଡ ଗଙ୍ଗାରେ ବିମର୍ଜନ କରିବାର ଫଳ। ଗଙ୍ଗାରେ ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାର ଫଳ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅସମ୍ଭବ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାଡ ଗଙ୍ଗାରେ ଅଛି, ଏତିକି ଶତ କୋଟି ଯୁଗ ପାଇଁ, ସେ ଦେବଲୋକରେ ରହିଥାନ୍ତି। ଜାହ୍ନବୀରେ ମୃତଦେହ ପାଣିରେ ଭେସି ଯାଉଥିଲେ, ତାହାର ଫଳ ଶୁଣ। ଦେବଲୋକରେ ଦେବଯୁବତୀମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଚମତ୍କାର ଚୌରୀ ଦେଇ ସେତିକୁ ବିଲେଇଥାନ୍ତି। ସେ ଦେବଲୋକରେ ସୁବৰ্ণ ଶୟା ଉପରେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଇଥାନ୍ତି, ଦେବଯୁବତୀମାନେ ସେତିକୁ ବିଲେଇଥାନ୍ତି। ଯାହାର ମୃତଦେହ ଜାହ୍ନବୀର ବାଳୁକା ଉପରେ ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର କୁଳ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ। ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଲେପନରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ। ସେ ଦେବଲୋକରେ ଦେବଯୁବତୀମାନେ ସହ ଖେଳ କରିଥାନ୍ତି। ଯଦି ଦେହ କାଉ, ଗୃଧ୍ର, ଶ୍ୱାନ, ଭୟଙ୍କର ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୁଏ, ତାହାର ଫଳ ଶୁଣ। ଦେବଲୋକରେ ଦେବଯୁବତୀମାନେ ସହ ସେ ଶୟା ଉପରେ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୁଇଥାନ୍ତି। ଯଦି କିଟ, ପିଲା, ମକୁଡି ଦେହକୁ ଚାଟିବା, ହାଡ ଗଙ୍ଗାରେ ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଶୁଣ। ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଉପାସିତ, ମଣିମୁକୁତା ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ; ତାଙ୍କର ପାଦର ଧୂଳି ଦେବଲୋକରେ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶକ୍ର ପରି ହେଇଯାନ୍ତି। ଦେହ ଅନିଚ୍ଛାରେ ଗଙ୍ଗାରେ ପଡିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନାରାୟଣ ସହ ଏକତା ହୁଏ। ଗଙ୍ଗାରେ ଜ୍ୱାଳା ଦେଖାଯାଏ, ପାଣିରେ ବହିଯାଏ, ଏତିକି ଜ୍ୱାଳା ପାଇଁ ସେ ଶତ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବଲୋକରେ ରହିଥାନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଦେହ ଗଙ୍ଗାରେ ପଡିଲେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଅଧିକ କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ଏଠି ନିଶ୍ଚିତ ତଥ୍ୟ ଘୋଷିତ—ଗଙ୍ଗାରେ ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ମହିମା କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବର୍ଣ୍ଣା ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁଜଣ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ଓ ଭାବରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଛୁଇଯାନ୍ତି, ଯେଉଁ ଜଳ ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ସେ ସଂସାରର ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୃପ୍ତିର ପାରକୁ ଯାନ୍ତି, ଯେପରି ନୌକାରେ ପାରକୁ ଯିବା। ଏପରେ ଜାଇମିନି ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଏକଥର ଆଉ ଗଙ୍ଗାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା କଥା କହିଦିଅ; ଗଙ୍ଗା କଥାର ଅମୃତ ଏତେ ମଧୁର, ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ପୁନଃ ପିଇବାକୁ ଚାହେଁ।