ଏକ ସମୟର କଥା, କ୍ରଉଞ୍ଚୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲା—"ହେ କ୍ରଉଞ୍ଚୀ, ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠି ବସବାସ କରୁଛ? କେମିତି ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ? ଏହି ସବୁ କଥା ମୁଁ ବିସ୍ତାରରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏବଂ ମୋ ପୁଣ୍ୟ କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, କେବେ ଶେଷ ହେବ?" ଶଚୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ପୂର୍ବକାଳରେ ତୁମେ କ୍ରଉଞ୍ଚୀ ନାମକ ଏକ ପକ୍ଷୀ ଥିଲା, ତୁମ ଦେହରୁ ପଦ୍ମଗନ୍ଧ ଝରୁଥିଲା। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସି, ତୁମେ ଅଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଓ କୀଟପତଙ୍ଗ ଭୋଜନ କରୁଥିଲ। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଏକ ମାତ୍ର ବଟବୃକ୍ଷ ଥିଲା, ତାହାରେ ତୁମେ ନିଜ ଘଉଁ ତିଆରି କରିଥିଲ। ଏକ ଦିନ, ଏକ କଳା ସାପ ସେଇ ବଟବୃକ୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସେ ଘଉଁ ଭିତରକୁ ଯାଇ, ହଠାତ୍ ତୁମକୁ ଡ଼ସିଦେଲା ଓ ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ସେଇ ସାପ, କ୍ରୋଧରେ, ତୁମ ସମସ୍ତ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କଲା। ତୁମ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ ମାତ୍ର ଶେଷ ରହିଗଲା। ପରେ, ବଡ଼ ଝଡ଼ ଆସି, ସେ ସାପଟିକୁ ବଟବୃକ୍ଷ ସହିତ ଭୂମିରୁ ଉଖାଡ଼ି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପକିଦେଲା। ବଟବୃକ୍ଷ ଗଙ୍ଗାରେ ଡୁବିଗଲା, ତୁମ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଧୋଇଦେଲା। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ରହିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରହିଲୁ। ଏହି ଭଳି, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ତୁମ ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅଧୀନ ରହିଛନ୍ତି। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅପବିତ୍ର ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହୁଏନାହାଁ, ଏହି ଗୁଣ ମାତ୍ର ଜାହ୍ନବୀ ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାର ଫଳ। ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ପୁଲୋମଜା ଉପେକ୍ଷିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଖର ପଦ୍ମ ଶୋଭା ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ ରହିଗଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅବିରତ ରହିଲା। ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ ଦେବେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରି, ମନେ ଯାହା ଆଛି, ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।" ପଦ୍ମଗନ୍ଧା କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ, ଅନେକ ନାରୀଙ୍କ ଶ୍ୱାମୀ, ତଥାପି ଆପଣ ମୋ ଅଧୀନ ଅଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଆଉ କୌଣସି ବର ଆମକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣ ମତେ ବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ବାଣୀରେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଶପଥ କରନ୍ତୁ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଜୀବନ, ଧନ, ରାଜ୍ୟ, ପରିଚର୍ଯ୍ୟା—ଯାହା ଚାହିଁବ, ମୁଁ ଦେବି। ନିଶ୍ଚୟ, ନିଶ୍ଚୟ, ପୁନି ନିଶ୍ଚୟ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ପଦ୍ମଗନ୍ଧା କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମ ଏକ ହାତୀର ଗର୍ଭରେ ହେଉ, ଏହି ବର ଦିଅନ୍ତୁ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମୁଁ ଶପଥ କରିଛି, ଏହି ବର ନିଶ୍ଚୟ ଦେଉଛି।" ତଥାପି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଃଖ ଭାବରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ନ ଥିଲେ, ମୋ ପାଇଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ। ଏପରି ଦୀର୍ଘ ବିରହ କିପରି ସହିବି? ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋପ୍ରତି ଦୟା କରିବ, ସେତେବେଳେ କିଛିଦିନ ମୋ ସହିତ ରୁହ, ପରେ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହା ସମୃଦ୍ଧିକୁ କଥାହେବ।" ଏଭଳି, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦେବଲୋକରେ ରହିଲେ। ପରେ ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଇଚ୍ଛିତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ କର୍ମଲୋକକୁ ଯିବି, ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ତୁମର ପ୍ରେମ ସାଗରର ମହତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ଅଲ୍ପ କିଛି ଦିନ ରୁହ, ପରେ ଯିବା।" ପରେ, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ହସ୍ତମେଳନ ଗୃହରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତିନି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ପରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବି।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଆଳସ୍ୟ ଛାଡ଼, ମୋ ସହିତ ରୁହ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡିପାରିବି ନାହିଁ।" ପଦ୍ମଗନ୍ଧା କହିଲେ, "ମୋ ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ତେବେ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବି। ଏହି ବିରହ ଦୀର୍ଘ ହେବ, ମୁଁ ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। ପୂଣି ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ ପାଇଁ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। କିପରି ଯିବି, ତାହା ମୁଁ ନିଜେ ଚିନ୍ତା କରିବି, ଯଦି ବିରହ ଆସିଥାଏ, ତାହା ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ହେବ ନାହିଁ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଏକାଗ୍ର ହେବ, ତେବେ ଯିବା, ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସିବ।" ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁପୁର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ଶରୀର ଭିଜାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ନେଇ, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କର୍ମ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେ ଏକ ହାତୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ଗତଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ରଖି, ଦୁଇବାର ଜନ୍ମ ଲାଭ କଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଜାହ୍ନବୀ ତଟକୁ ଗଲେ, ହାତୀ ଶରୀର ନେଇ। ଗଙ୍ଗା ସ୍ନାନ କରି, ଗଙ୍ଗା ମାଟି ଲଗାଇଲେ। "ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗଭୀର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଇ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ହାତୀ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ନିଜ ଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, ପୁଣି ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏସି, ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ବିରହ ପରେ, ସୁମନା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ପୁଷ୍ପକେତା ପାଖକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଦୁଃଖ କଥା କହି, ତାଙ୍କ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ପୁଲୋମଜା, ରମ୍ଭା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଓ ଉର୍ବଶୀ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କରିଥିଲେ।