ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ପୌଳୋମୀ ନିଜେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି ବେଶ ରାଗିଗଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ଭଗବାନ, ତୁମେ କଣ କରୁଛ? ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏକ ସର୍ବନାମା ମହିଳାକୁ ସୁନାର ପାନଦାନ ଦେଉଛ? ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମ ପାଦେ ମୁଣ୍ଡ ନମାନ୍ତି, ତଥାପି ତୁମେ କିପରି ପଦ୍ମଗନ୍ଧା, ଏକ ସର୍ବନାମାର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛ? ମଧୁମକୁ ଚାହିଲେ ମଧୁ ଦେଇପାରିବ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଖ୍ୟାତି ହରାଇଯିବ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶୋଭାର ନାୟକ ଓ ଅନେକ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କର ପତି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, କିପରି ଏପରି ନିଜ୍ଝଟ ଲଜ୍ଜାଜନକ କାମ କରୁଛ? ଗୁଣଶୂନ୍ୟ ପଦ୍ମଗନ୍ଧାକୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଅ। ମୁଁ ରାଣୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଶକ୍ର ମୋର ପାଦେ ଅଛନ୍ତି।” ବ୍ୟାସ ରାଜା କହିଲେ— ପୌଳୋମୀ ଏହିପରି ଭାବରେ ଅନେକ ଉପାଳି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ରାଗରେ କହିଲେ— “ମୋର ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ କେବଳ ନାୟକ ନିଜେ ଜାଣନ୍ତି। ତୁମେ କେଉଁ ଅଧିକାରରେ ମୋତେ ଅପମାନ କରୁଛ? ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଇ ଆଖି ଦେଇ ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ଦେଖନ୍ତି। ଏକ ହଜାର ଆଖି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିଲେ ଗୁଣ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; ଲୋକଙ୍କର ଦୋଷ ବ୍ୟାପିଯାଏ, ଗୁଣ ନୁହେଁ। ପ୍ରଥମେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଦୋଷ ଗୁଣପ୍ରିୟ ଲୋକମାନେ ଦେଖନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟ ମନ, କ୍ଷତିକାରୀ କଥା କୁହୁଥିବା ଏବଂ ଅପବିତ୍ର ଆକୃତି ଥିବା ଲୋକ ଗୁଣଶୂନ୍ୟ। ଯଦି ମୁଁ ଅଗୁଣୀ, ତେବେ ତୁମ ପତି ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତୁ।” ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଏପରି କହି, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ରାଗରେ, ତାଙ୍କ ମନ୍ଦାର ଆଖି ଦେଇ, ସୁନାର ଶୟନ ଉପରୁ ଉଠି ଭୀତି ଦେଖାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— “ପ୍ରିୟେ, ମୋର ଜୀବନର ନାୟିକା, ସ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠା, କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ମୁଁ କେଉଁ ଦୋଷ କରିଛି, ମୋତେ କୁହ, ସୁନ୍ଦରୀ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମର ସେବକ, ତୁମେ ଯେଉଁ କାମ ଦିଅ, ମୁଁ କରିବି। ସେବକର ଜଣେ ପତ୍ନୀ ସେବକ ହୋଇଯାଏ; ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣୁନାହିଁ।” ତାପରେ ଶକ୍ର ଭ୍ରମିତ ମନ ଦେଇ ଉଠି, ପଦ୍ମଗନ୍ଧାକୁ ତାଙ୍କ ଚାପରେ ଆଣିଲେ। ଶଚୀ କହିଲେ— “କ୍ରଉଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀର ଜୀବନ ଧନ୍ୟ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋର ଜୀବନ ଅକାର୍ଯ୍ୟ। ମହିଳା, ତୁମେ ସଦା ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ଅଭାଗି। କ୍ରଉଞ୍ଚର ଉପାର୍ଜିତ ଗୁଣ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏହି ଶୋଭା ଉପଭୋଗ କରିବ। କ୍ରଉଞ୍ଚ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ପୁନି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବ। ତାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାର ନାୟକ ସହ ଆନନ୍ଦ କର। କେତେ ଦିନ ତୁମେ ଅଗୁଣୀ ରହିବ, କ୍ରଉଞ୍ଚ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଭୟଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସଂଘର୍ଷର ଅବସ୍ଥା ଛାଡ଼ି, ସେ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ— “ହେ ପୁଲୋମାର ଝିଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ। କ୍ରଉଞ୍ଚୀ, ମୋତେ କହ—ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠି ବସୁଛ? କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲା? ଏହାର ଖୁବ ଏକାଏକି ବିବରଣୀ ଦିଅ। କେତେ ଦିନରେ ମୋର ଉପାର୍ଜିତ ଫଳ ଶେଷ ହେବ?” ଶଚୀ କହିଲେ— “ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ କ୍ରଉଞ୍ଚୀ, ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା, ତୁମର ଶରୀରରେ ମନ୍ଦାର ଗନ୍ଧ ଥିଲା। ପୃଥିବୀରେ ରହି ଅଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଓ କୀଟ ଖାଇଥିଲା। ଗଙ୍ଗାର ମନୋହର ତୀରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଥିଲା। ଏଠାରେ ତୁମେ ଘର ତିଆରି କରିଥିଲା। ଏକ ଦିନ, ଏକ କଳା ସାପ ଏହି ବଟବୃକ୍ଷକୁ ଆସିଲା, ତୁମର ଘରକୁ ଲୁଚି ତୁମକୁ କାମରେ ଡ଼ସି ଦେଲା, ତୁମେ ମରିଗଲା। ସାପ ରାଗରେ ତୁମର ମାଂସ ଖାଇ ଦେଲା, ତୁମର ହାଡ଼ ଏଠାରେ ରହିଗଲା। ଏକ ଦିନ ବଡ଼ ପବନ ଦେଇ ସାପ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ ଗଙ୍ଗାରେ ଖସିଗଲା। ଏହି ବଟବୃକ୍ଷ ଗଙ୍ଗାରେ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ତୁମର ହାଡ଼ ଜଳରେ ଧୋଇଗଲା। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ହାଡ଼ ଗଙ୍ଗାରେ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରହିବ। ଏହି ଭଳି ତୁମର ଉପାର୍ଜିତ ଫଳ ଦେଇ ଶକ୍ର ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିଛନ୍ତି। ଧନ୍ୟ ଜାହ୍ନବୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଲାନି। ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ ପୁଲୋମଜାକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ୍ଦାର ମୁହଁ ଫିକା ହୋଇଗଲା, ସେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ତାହିଁପରି ଚାଲିଗଲେ। ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହିଲେ, ଏହି କଥା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ଜାଗୃତ ରହିଲା। ଏକ ଦିନ, ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କହିଲେ— “ହେ ଶୁଭା ନିତମ୍ବା, ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ଚୟନ କର।” ପଦ୍ମଗନ୍ଧା କହିଲେ— “ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ଅନେକ ମହିଳାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତଥାପି ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛ। ମୋତେ ଅନ୍ୟ ବରର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ତଥାପି, ଯଦି ତୁମେ ବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଛ, ମୋ ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କର—କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା, ଓ କଥାରେ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— “ଜୀବନ, ଧନ, ରାଜ୍ୟ, ଓ ସେବକମଣ୍ଡଳ—ତୁମେ ଯାହା ଆଞ୍ଚା କରିବ, ମୁଁ ଦେଇଦେବି। ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ପୁନି ସତ୍ୟ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯାହା ଚାହଁ, ମୋର ମୃଗନୟନୀ, ମୁଁ ଦେଇଦେବି।” ପଦ୍ମଗନ୍ଧା କହିଲେ— “ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ମୋର ଜନ୍ମ ହାତୀର ଗର୍ଭରେ ଦିଅ, ଏହି ବର ଦିଅ।” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— “ମୁଁ ଏହି ବାଦା ଦେଇଛି, ଶୁଭା ନିତମ୍ବା, ଏହି ବର ଦେଇଦେବି। ତଥାପି, ମୋର ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଦେଇଛି; ତୁମକୁ ନଦେଖି, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ନୁହେଁ।