ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଯେ କୌଣସି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତା ଛାଡ଼ି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଯେଉଁଠି 'ଗଙ୍ଗା' ନାମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ଯାହା ମୋକ୍ଷ ଦାୟିନୀ, ତାହାରୁ ହରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଙ୍ଗାଜଳର ଚିହ୍ନ ଥାଏ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଚିତା ମଞ୍ଚରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁଠି ଶବ ଅସ୍ଥି ଗଙ୍ଗାରେ ରହିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶରୀର ଅବସ୍ଥିତ ରହେ, ସେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଅସ୍ଥି, ଅସ୍ଥିଧାତୁ, କ୍ଷୁଦ୍ର ରୋମ ଓ ଚୁଲି ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାରେ ବିଲୀନ ହୁଏ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ବାସ କରେ। ଗଙ୍ଗାରେ ଅସ୍ଥି ରହିଥିବା ସମୟରେ, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ତାହାର ସମସ୍ତ ଫଳ ପ୍ରଦାନ ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ ମହୁର୍ତ୍ତରେ, ଏକଥିରେ ଶକ୍ର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଏକ ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଯୁବତୀ ସହିତ ରଙ୍ଗ ଶାଳାକୁ ଗଲେ। ସେ ଯୁବତୀ ନବଯୁବତୀ ଥିଲେ, ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର ଓ ରସରେ ନିପୁଣ, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଦେଇ ଖୁସି କଲେ। ସେ ସମୟରେ ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୟନପୀଠରେ, ମୃଗାକ୍ଷୀ ପଦ୍ମଗନ୍ଧାଙ୍କ ପାଖରେ, ତାଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ ବସିଥିଲେ। ଏହିପରି ଖୁସି ଓ ମୋହରେ, ଶକ୍ର ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବେଟେଲବକ୍ସ ତିଆରି କରି ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ ପୌଳୋମୀ ଏହି ଘରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଖୁବ ରାଗିଲେ ଓ କହିଲେ, "ହେ ଦେବ, ତୁମେ କଣ କରୁଛ? ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମ୍ଭାର ଚରଣ ଧୋଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ କିପରି ମୋର ଦାସୀ ପଦ୍ମଗନ୍ଧାଙ୍କ ଚରଣ ଧରୁଛ?" ସେ କହିଲେ, "ମଧୁମକ୍ଷୀ ମଧୁ ଦେଇଲେ ଗନ୍ଧ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମହିମା ହ୍ରାସ ପାଏ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶୋଭାର ମାଲିକ, ଏପରି ଅପମାନଜନକ କାମ କିପରି କରୁଛ? ଏହି ଦାସୀ ପଦ୍ମଗନ୍ଧାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ।" ଏପରି ଭାବେ ପୌଳୋମୀ ଅନେକ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କଲେ। ଏହି ଉତ୍ତରରେ ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ରାଗରେ କହିଲେ, "ମୋର ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ମାଲିକ ନିଜେ ଜାଣନ୍ତି। ତୁମେ କି ଅଧିକାରରେ ମୋତେ ଉପେକ୍ଷା କରୁଛ? ଦୁଇ ଚକୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ଦୋଷ ଓ ଗୁଣ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିଲେ ହଜାର ଚକୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ। ଚନ୍ଦ୍ରର କଳଙ୍କ ପ୍ରଥମେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୁଏ, ତେବେ ଯେଉଁଠି ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି କେବଳ ଦୋଷ ଦେଖାଯାଏ। ଯଦି ମୁଁ ଅଗୁଣିକି, ତେବେ ତୁମର ପତି ତୁମକୁ ଉପାସନା କରୁନ୍।" ଏପରି କହି, ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ରାଗରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୟନପୀଠରୁ ଉଠି ଦୁଃଖର ସ୍ୱରେ କନ୍ଦିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ପ୍ରିୟେ, ମୋର ପ୍ରାଣର ମାଲିକା, ତୁମେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ମୁଁ କଣ ଦୋଷ କରିଛି? ମୁଁ ତୁମର ସେବକ, ତୁମ ପାଇଁ ସେବା କରୁଛି।" ପୌଳୋମୀ କହିଲେ, "ଦାସୀଙ୍କ ଜନୀ ମଧ୍ୟ ଦାସୀ ହୁଏ, ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣୁନାହାଁ।" ଏପରି ଭାବେ ଶକ୍ର ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ପଦ୍ମଗନ୍ଧାଙ୍କୁ ପୁଣି ତାଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ନେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସଚୀ କହିଲେ, "କ୍ରଉଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀର ଜୀବନ ଧନ୍ୟ, ମୋର ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଶୁଭ, ମୁଁ ଅଶୁଭ। କ୍ରଉଞ୍ଚର ଯେତେଦିନ ଉପାର୍ଜିତ ଯୋଗ୍ୟତା ଅଛି, ସେତେଦିନ ତୁମର ସୁଖ। ପୁଣି କ୍ରଉଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ନେଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବ। ତେବେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସହ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର। କେତେ ଦିନ ତୁମେ ଏହି ଭୋଗରେ ରହିବ, ଏହା ମୋତେ କୁହ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ପଦ୍ମଗନ୍ଧା ଚମକିଯାଇ, ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ଛାଡ଼ି, ସଚୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ହେ ପୁଲୋମାନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ଯେ କଥା କହିଲ, ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ। ହେ କ୍ରଉଞ୍ଚୀ, ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠି ବାସ କର? କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ? ମୋତେ ସବୁ ଖୁଲି କୁହ। ମୋର ଯୋଗ୍ୟତା କେତେଦିନ ଚାଲିବ?" ସଚୀ କହିଲେ, "ପୂର୍ବେ ତୁମେ କ୍ରଉଞ୍ଚୀ ଥିଲ, ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧ ଥିଲ। ଭୂମିରେ ବସି, ଅଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଓ ପୋକା ଖାଉଥିଲ। ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଥିଲା, ସେଠି ତୁମେ ଘଉଁ ତିଆରି କରିଥିଲ। ଏକଦିନ ଏକ କଳା ସାପ୍ ସେଠି ଘଉଁକୁ ଢୁକିଲା ଓ ତୁମକୁ ଡାସି ଦେଲା, ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ଏହି ସାପ୍ ତୁମର ସମସ୍ତ ମାଂସ ଖାଇଦେଲା। ତୁମର ଅସ୍ଥି ଶେଷରେ ଥିଲା। ଏକ ଦିନ ବଡ଼ ପବନରେ ସାପ୍ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ ଗଙ୍ଗାରେ ପଡ଼ିଗଲା। ବଟବୃକ୍ଷ ଗଙ୍ଗାରେ ପଡ଼ିଲା, ତୁମର ଅସ୍ଥି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଶୁଧିତ ହେଲା। ଯେତେଦିନ ତୁମର ଅସ୍ଥି ଗଙ୍ଗାରେ ରହିବ, ସେତେଦିନ ତୁମେ ତୁମର ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେବ। ଏହି ଭଳି ଶୁଭ ଯୋଗ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମର ଅଧୀନ ରହିଛନ୍ତି। ଧନ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଜାହ୍ନବୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳିଛି।