ଏହି ସମୟରେ, ହେ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚ ସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଶୁଣାଗଲା—“ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ; ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହା ପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଗଙ୍ଗା ମହିମା କଥା ଶ୍ରବଣ କରି ଆଗର ଭଳି ଦେହ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଦୁନିଆରେ ଡମ୍ରୁ ରବି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗସୁଖ ଥିଲା; କୈଟଭ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ, ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଗଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ରାଣୀ ସହିତ ଗଙ୍ଗା ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଭାଗୀରଥୀ ସମାନ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; କେବଳ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଏ। ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାରର ମହିମା, ଯେଉଁଥି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏଉଁଠି ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ମନୋନିବେଶରେ ମନ୍ଦିରରେ ପଢ଼ନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନାଶ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ପୁଣିଥରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ଗଙ୍ଗାର ପରମ ମହିମା କହିବି; ଯଦି ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଗଙ୍ଗା କଥାର ଅମୃତ ପାନ କର। ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦାନ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ହୁଏ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଏହା ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ। ଗଙ୍ଗା ତୀରେ କୌଣସି ପାପ କଲେ, ତାହା କେବେ ନାଶ ହୁଏନି; ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରର ପାପ ଗଙ୍ଗାରେ ନାଶ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗାରେ କ୍ରିତ ପାପ କେଉଁଠି ନାଶ ହୁଏନାହିଁ। ଏହିଠାରୁ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ କେବେ ଗଙ୍ଗାରେ କୌଣସି ପାପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଧର୍ମର ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ୍। ଗଙ୍ଗା ଥିବା ସ୍ଥାନରେ କୌଣସି ଦେଶ, ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ। ଗଙ୍ଗା ତୀର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ଶତ ଶତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥାଏ। ଦାନ ଭିକ୍ଷା ଖାଇଲେ ପରେ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ରହିବା ଉଚିତ୍; ରାଜ୍ୟ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କଉଁଠି ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠି ଯଦି କେହି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ଅନ୍ୟ କଉଁଠି ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମୁକ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ମାନେ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ରହି ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜନ୍ତି, ଯଦିଓ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ କେବେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଭିତରେ ଗଙ୍ଗା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହା ମୁଁ ପୁଣିପୁଣି ସମସ୍ତ ମାନବକୁ କୁହୁଛି। ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ପରମ ପଦ ମିଳେ; ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ “ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା” ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦଶ ଦଶ ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରେ। ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା କଥା ଶୁଣାଯାଏ, ସେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଯାଏ। ଯେଉଁ ଜଣେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ 'ଗଙ୍ଗା' ନାମ ସ୍ମରଣ କରେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଙ୍ଗାଜଳ ଚିହ୍ନ ଥାଏ, କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନୀକୁ ଦେଖି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଶ୍ମଶାନରେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ ଗଙ୍ଗା ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥି ଗଙ୍ଗାରେ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଅସ୍ଥି, ଅଙ୍ଗୁଳି, କିମ୍ବା କେଶ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାରେ ବିଲୀନ ହେଲେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ବାସ କରେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥି ଗଙ୍ଗାରେ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ। ଏକଥା ଶୁଣ, ଏକଦା ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ପଦ୍ମଗନ୍ଧି ଏକ ଯୁବତୀ ସହିତ ଖେଳ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି ସେଯୁବତୀ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଦେଇ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସହପତ୍ନୀଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟାରେ, ଶୃଙ୍ଗାର ଭାବରେ, ମୃଗାକ୍ଷୀ ତାର ଚରଣ ତଳେ ଶୟନ କଲେ। ଏହିପରି ମଧୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ, ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପେଟି ତିଆରି କରି, ସେଉଁଠି ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଦେଇ ଖୁସି ହେଲେ।