ଦୀପାନ୍ନା ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜ, ଅଶେଷ ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ପରମ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦୀପ ଦାନର ଫଳରେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅପାର ଜ୍ଞାନ, ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦୀପ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ନାତି, ପ୍ରପୌତ୍ର ଓ ଅଭିନ୍ନ ବଂଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ବୈଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ପଶୁ, ଶୂଦ୍ର ପରମ ସୁଖ ଲାଭ କରନ୍ତି। କୌମାରୀ ମଧ୍ୟ ଦୀପ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ବିଶିଷ୍ଟ ପତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଅନେକ ପୁଅ-ନାତି ପାଆନ୍ତି। ଯୁବତୀ ଜୀବନରେ କଦାଚିତ୍ ବିଧବା ହେବାକୁ ପଡେ ନାହିଁ, ବିୟୋଗ ମଧ୍ୟ ଭୋଗିବାକୁ ପଡେ ନାହିଁ—ଏହା ଦୀପ ଦାନର ଶକ୍ତି। ଦୀପ ଦାନ କଲେ ରୋଗ ଓ କ୍ଲେଶ ଆସେ ନାହିଁ, ଭୟଭୀତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ବନ୍ଧନରେ ପଡିଥିବା ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ଦୀପ ଦାନ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପରି ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା। ଯିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀପ ରଖେ, ସେ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ କ୍ରିଚ୍ଛ୍ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଏମିତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ ରଖନ୍ତି—ସେମାନେ ଜନ୍ମର ସାର୍ଥକତା ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଦୀପର ବତି ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ବୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯେତେଟିକି ଶକ୍ତି ଥାଏ, ତେତେଟି ତେଲ ବତି ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ପାଆନ୍ତି। ଦୀପ ଝାଡିଯାଉଥିବାବେଳେ କେହି ତାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିପାରେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ଲୋକର ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦେଖି ଏହି ଫଳ ଭୋଗନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭିକ୍ଷା କରି କିଛି ତେଲ ଆଣି, ବିଷ୍ଣୁ ପାଇଁ ଦୀପ ଜଳାନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଯଦି ହାତ ଜୋଡି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀପ ଜଳାଯିବାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିମ୍ବା କୌଣସି ଉପାୟରେ ଦୀପ ଜଳାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ପୁରାଣ ଏକ ଉଦାହରଣ କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ, ଯାହା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ସୁନ୍ଦର ସରସ୍ୱତୀ ତଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ନାମ ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମ। ସେଠାରେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣ କପିଳ ବସୁଥିଲେ। ସେ ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ଲିନ, ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ଥିଲେ, ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପରିବାର ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ସଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କରି ସେ ସଦା ଦୀପ ଜଳାଉଥିଲେ। ତେଲ ଆଣି ଘରେ ଆଣି, କେଶବଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ହରିଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦୀପ ଜଳାଉଥିଲେ। ଏଭଳି ମହାତ୍ମା କପିଳ ଏପରି ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ତିକ୍ତ ଦାନ୍ତ ବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ବିଲେଇ ସଦା ମୂଷା ଖାଉଥିଲା। ଖାଦ୍ୟ ଆଶାରେ ଦିନ ରାତି ଘରକୁ ଆସୁଥିଲା, ଖାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାର ମନ ଲଗାଇ, ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଗରେ ବସୁଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ତେଲ ଖାଇବା କିମ୍ବା ବତି ଚୋରି କରିବାକୁ ଆସୁଥିବା ଅନେକ ମୂଷା ତାହା ଖାଉଥିଲା। ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ସଦା ବିଭିନ୍ନ ମୂଷା ଖାଉଥିଲା; ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ସମୟ କଟିଗଲା। ଏକଦାଶୀ ଦିନରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଘରେ ପବିତ୍ର ଭାବରେ, ଜନ୍ମଜାତ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଉପବାସ କରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରି, ସ୍ତୁତି ଗାଇ ଓ ନୃତ୍ୟ କରି, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ନିଦ୍ରା ଓ ମୋହରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଏକ ବିଲେଇ ତିକ୍ତ ଦାନ୍ତ, ତୀବ୍ର ଚାଲି ନେଇ ଘରର କୋଣାରେ ଦାଡ଼ି, ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲା। ଏକ ଛୋଟ ମୂଷା ଯାହା ତେଲ ପିବାକୁ ଆସିଥିଲା, ମନ୍ଦ ଜ୍ୱଳନ ଦୀପରୁ ବତି ଚୋରି କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା, ସେଉଁଠି ଦେଖିଲା। ବିଲେଇ ଲାଫ ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା, ମୂଷା ତାହାର ଗୁହାକୁ ପଳାଇଗଲା; ତାହାର ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ବତି ଘାତ ହେଲା, ଦୀପ ଆଉ ଦେଖା ଲାଗିଲା। ତେଲ ଭାଣ୍ଡ ଢଳିଗଲା, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ି ଜାଗିଉଠିଲେ। ବିଲେଇ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାତି ଜାଗି ରହିଲା, ମୂଷା ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏପରିଭାବରେ, କପିଳ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଏଭଳି ମହାତ୍ମା କପିଳ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେ ପୁଅ ଓ ନାତି, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଓ ଧାନ, ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ପରମ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଭାଗ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଦୀପ ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ କପିଳ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ପୂଣ୍ୟ ମାର୍ଗ ଅତିକ୍ରମ କରିଲେ। ଦୀପର ଆଲୋକ ରୂପେ ପରମାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ସମୟରେ ମୂଷା ମଧ୍ୟ ଗୁହାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ମହାନ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନାଗମାନେ ସମ୍ମାନ କରି, ଶୁଭ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ କରି, ପୃଥିବୀରେ ଏକ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ରାଜା ସୁଧର୍ମା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ—ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୂଜକ, ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ।