ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ସେମାନଙ୍କର କମଳ ସମ ଦେହ ଏକକ୍ଷଣରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁରୁଣା ପାପ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଧୋଇଯାଇଗଲା। ଏହା ପରେ, ସୁନ୍ଦର ନୟନ ଥିବା ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ବିଳାସ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ ମଧ୍ୟ ଆଗମନ କଲା। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁଳସୀ ମାଳାଧାରିତ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନଗରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ହେ ରାଜନ୍, କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କଲେ; ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ସୁଖ ପାଇନଥିବା, ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କଲେ; ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇ ପୃଥିବୀର ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ। ତୁମର ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ତଥାପି, ପୃଥିବୀର ଭୋଗ ପାଇଁ ସେମାନେ ପୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁତ୍ର-ପଉତିମାନେ ଘିରି ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ଏମିତି ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ସେମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କ ସାମ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତିର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏମିତି କହିଛି, ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଉପରେ ଆଧାର କରି। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଗଙ୍ଗା ରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରି ଏହି ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, ଆମକୁ କିଏ ଉଦ୍ଧାର କରିବ? ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିବେ; ମୁଁ ଏହି ଜୀବନରେ ଏହା ଦେଖିଛି। ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଏଠାରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ; ଏଠାରେ ଧନ ହାରାଯାଏ, ପରେ ନରକ ମିଳେ। ମୁଁ ଭାବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପ୍ରଭୃତି ପାପ ମଧ୍ୟ ଏଠାରୁ ଉତ୍ତମ, କାରଣ ତାହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କେବେ କେବେ ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପିତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା ଶାଶ୍ୱତ ଅପରାଧ। ଯେ ପୁଣ୍ୟ ଗଛ ପ୍ରୟାସରେ ଲାଭ କରାଯାଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପିତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ କାଟିଦିଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦାନ ପିତୃମାନେଙ୍କ ମୁଖରେ ଦିଆଯାଏ, ତାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କାରଣ ହରି ପିତୃ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦିନ ରାତି ପିତାମାତାଙ୍କୁ, ଦୃଶ୍ୟ ଦେବତା ଭାବେ, ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବିନା ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏବେ ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି; କେବେ ମୁଁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବି, ମୁଁ ଜାଣିନି। ବ୍ୟାସ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ରାଜା କହିଲେ: ଓ ଗୃଧ୍ର, ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା ଏହି କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ମୋ ଏବଂ ଏଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ଏକାଗ୍ରତା ଅନୁଭବ କରୁନାହାନ୍ତି। ତାପରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା: "ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ; ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ତାପରେ, ଗଙ୍ଗା ମହିମା କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ପୁନର୍ବାର ପୂର୍ବ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ। ଆକାଶରେ ଢୋଲ ବାଜିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ ଏବଂ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ବିଳାସ ସହିତ; କୈଟଭ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ତୁରନ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣି, ରାଜା, ପୁତ୍ର ଏବଂ ପତ୍ନୀ ସହିତ, ଗଙ୍ଗା ସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ହେଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ଭାଗୀରଥୀ ସମାନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ନାମ ମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାର ମହିମା, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି; ଏଠାରେ ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ମନୋୟୋଗରେ ମନ୍ଦିରରେ ପଢ଼ନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଷ୍ଠାରେ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ପୁନି ତୁମକୁ ଗଙ୍ଗା ମହିମା କହିବି; ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ ଗଙ୍ଗା କଥା ଅମୃତ ପାନ କର। ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦାନ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହୁଏ; ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ଯେପରି ବନ୍ଧନୀ ମାତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି। ଯେଉଁ କୌଣସି ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ଗଙ୍ଗାରେ କରାଯାଏ, ତାହା ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ଦେଖି ଭକ୍ତି ସହିତ ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ସମାନ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାହାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ପଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ପାଖରେ ଗଲେ ବି ଭକ୍ତି ସହିତ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ୧ କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ୟକୁ ଗଙ୍ଗା କୂଳକୁ ଯିବାରୁ ବଞ୍ଚିଦିଅନ୍ତି, ସେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରୌରବ ନରକକୁ ଯିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା କୂଳରେ ମୁତ୍ର ବା ମଳ ବିସର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ପାଇବେନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା କୂଳରେ କଫ, ଲାଲ, ମଳ, ଅଶ୍ରୁ ବା ଅପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ ଫିଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନରକବାସୀ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା ଶରୀରରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ବା କଫ ଖସାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ପାଇବେ। ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ମନୁଷ୍ୟ ଗଙ୍ଗା କୂଳରେ ପାପ କରନ୍ତି, ସେହି ପାପ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତୀର୍ଥରେ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।