ହେ ରାଜା, ମୋର ଜନ୍ମଦାତା ପିତାମାତା ଅପରାଧରେ ଲିନ୍ନ, କଠୋର କଥା କହୁଥିବା, କୃପାହୀନ ଏବଂ କୁସଂଗ ରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ପୁରୁଷାର୍ଥ, ଜୀବନ, ଧନ, ପରିବାର, ଶିକ୍ଷା, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଅର୍ଥହୀନ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହି କଥାକୁ ପୁନିପୁନି ମନେ ପକାଇ ମୁଁ ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାକୁ ଅସମ୍ମାନ କରି ଛାଡିଦେଲି, ଯାହା ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି କ୍ରୁର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଓ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନରକକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୁଇ ମହାପାପୀ ମୋର ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ନିତଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଅପରାଧୀ ଓ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ମୁଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ବସିଥିଲି, ଏହା କେତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାଲିଥିଲା, ଶୁଣନ୍ତୁ। ହଜାରେ ହଜାର କୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କଲି। ଏହି ନରକ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଓ ମୋର ପ୍ରିୟା ଗୃଧ୍ର ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ, ମୃତ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲୁ। ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ, ଏହି ନରକ ଛାଡ଼ି ଉତ୍ପତ୍ତି ଆଶା କରି, ପତଙ୍ଗ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ। ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ରାଜା, ସେମାନେ ପତଙ୍ଗ ହେବାବେଳେ କ’ଣ କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ। ଏକଦିନ ଦୃଢ଼ ବାତାସ ଆସି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବହି ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପକାଇଦେଲା। ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ସେମାନଙ୍କର କମଳ ଦେହ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲା ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଧୋଇଗଲା। ତା’ପରେ, ସୁନ୍ଦର ନୟନ ଥିବା ଦୂତମାନେ ଏସି, ସେମାନେକୁ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ସୁବିଧା ଥିଲା। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁନଗର ଦିଗରେ ଯାଇଲେ। କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ରହିଲେ। ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରନଗରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ସୁଖ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଏମିତି ସୁଖ ଭୋଗ କଲେ। ପରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଭୋଗ କଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ତୁମେ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଓ ମହିମାମୟ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଗଙ୍ଗାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେବୋଲି ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀର ସୁଖ ଭୋଗ କରିବାକୁ, ସେମାନେ ଆଉଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତାନ ଓ ପଉତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଏହି ଭୂମିର ସମସ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗ କଲେ। ଏମିତି ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ଗଙ୍ଗାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ମାନନ୍ତି, ସେମାନେ ନାରାୟଣ ସାମ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତିର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କହିଲି, ରାଜା, ଏହି ଦୁଇ ଲୋକଙ୍କ ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଏମିତି ଥିଲା। ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପାଇଲେ, ଆମେ ଯେଉଁ ଅପରାଧୀ ତାଙ୍କୁ କିଏ ଉଦ୍ଧାର କରିବ? ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଅବମାନ କଲେ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରାଯାଏ, ମୁଁ ଏହି କଥା ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଛି। ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନଥିବା ପୁରୁଷ ଏଠାରେ ଧନ ହାରାଏ, ପରଲୋକରେ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ପାପ ମଧ୍ୟ ଏଠାରୁ ଉତ୍ତମ, କାରଣ ତାହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କେବେ କେବେ ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ପିତାଙ୍କ ଅବମାନର ପାପ ଅନନ୍ତ ରହିଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକେ ପିତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପୁଣ୍ୟ ଚୟନ ଗଛକୁ ଭୂମିରେ କାଟିଦିଅନ୍ତି। ପିତୃମାନେଙ୍କ ମୁଖରେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କାରଣ ହରି ପିତୃରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଦିନ ରାତି ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ବିନା ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଏବେ ମୋ ପରି ଆସିଛି; କେବେ ମୁଁ ଓ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁକ୍ତି ପାଇବୁ, ମୁଁ ଜାଣେନି। ଏପରି ଦୁଃଖ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତା’ପରେ ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ଗୃଧ୍ର, ତୁମ ମୁଖରୁ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିଲି। ମୋ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେର ହୃଦୟରେ ଏହି କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନାହିଁ।" ତା'ପରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦିଗନ୍ତବ୍ୟାପୀ ଧ୍ୱନି ହେଲା, "ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ! କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ପକ୍ଷୀ ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପୂର୍ବ ଦେହରେ ପୁନଃ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଗଙ୍ଗାର ମହିମା ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା।