ଏହି ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନକାରୀ ଦାନକୁ ପୁନର୍ବାର ବିଚାର କରିଲେ କିମ୍ବା ଦାନଗ୍ରହୀତା ଦାନ ଉପରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିବା ଏକ ଦୁର୍ବାସ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ଏତେ ମହାପାପୀ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତିର ଚୋର, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯମର ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଦୂତମାନେ ତୁରନ୍ତ ଏହି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଦିନ ମୋତେ, ଆମେ ମୋ ଜଣେ ଭାର୍ୟା ସହିତ, ଯମର ଦୂତମାନେ ନେଇଯାଇ ଯମର ନିବାସକୁ ପହଁଚାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି, ରାଜା, ତାହା ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭରୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣି ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ। ପୂର୍ବେ ମୁଁ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶରେ ବିଦ୍ୟା ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସର୍ବଗା ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି। ମୋ ଭାର୍ୟା ମଞ୍ଜୁକଷା, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ମୁଁ ଏକଥି ଅବହେଳା କରି, ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ବିଦ୍ୟାର ଅଭିମାନରେ, ମନରେ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିଲି। ମୁଁ ସଭାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଜଙ୍ଗଲରେ ବସି, ଧନୀ, ଶୁଭ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଓ ପରିବାରକୁ ସମର୍ଥନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି। ମୋ ପିତାମାତା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ, କଠିନ କଥା କହୁଥିଲେ, ଦୟାର ଅଭାବ ଓ ଅସତ୍ପଥ ସଙ୍ଗରେ ଲାଗିଥିଲେ। ପୁରୁଷତ୍ୱ, ଜୀବନ, ଧନ, କୁଳ, ବିଦ୍ୟା, କୀର୍ତି, ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି—ସବୁ କିଛି ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ମନରେ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତା କରି, ଶୁଭ ଦେଉଥିବା ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାକୁ ଅବହେଳା କରି ଛାଡିଦେଇଥିଲି। ଏହି କାରଣରୁ, ରାଜା, ମୁଁ ଓ ମୋ ଭାର୍ୟା, ଏହି ଦୁଇ ମହାପାପୀଙ୍କ ସହିତ, ଯମର ଦୂତମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ମୁଁ, ମୋ ଭାର୍ୟା ଓ ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ପାପୀ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିଲୁ। ଅନେକ କୋଟି ଯୁଗ ଓ ଶତ କୋଟି ଯୁଗ ଧରି ଏହି ନରକରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଥିଲି। ନରକର ସମୟ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ମୁଁ ଓ ମୋ ଭାର୍ୟା ଗୃଧ୍ର ସଂପ୍ରଦାୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ, ମୃତ ମାଂସ ଭୋଜନ କରିଥିଲୁ। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ, ନରକ ଛାଡି ଦ୍ୱିପ୍ତି ଚାହି, ପ୍ରାଣୀ ତାଳପତଙ୍ଗ ସଂପ୍ରଦାୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ କାର୍ମିକ ଫଳ ଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ। ରାଜା, ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ପତଙ୍ଗ ଭାବରେ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏକ ଦିନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବନ ଉଠିଲା, ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ପତଙ୍ଗକୁ ଉଡାଇ ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲା। ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡି, ସେମାନଙ୍କ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀର ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଧୋଇଗଲା। ତାପରେ, ଅତି ରମ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦୂତମାନେ ଆସି ସେମାନେ ନେଇଗଲେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସି ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଦେଇ ନେଇଗଲା। ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ବିଷ୍ଣୁ ପୁରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଜନ୍ମ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକରେ ବାସ କଲେ, ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାର ଆଜ୍ଞାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୀକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଏହି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଏବଂ କିଛି ସମୟ ଶେଷରେ ମାଟିରେ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ଆପଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଗଙ୍ଗାରେ ଶରୀର ଛାଡି ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ତଥାପି, ମାଟିର ଉପଭୋଗ ପାଇଁ, ସେମାନେ ପୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରିବାର, ପୁତ୍ର, ପଉତ୍ର ଭିତରେ ଏହି ଜଗତ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ, ଗଙ୍ଗାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରି, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପାଆନ୍ତି, ନାରାୟଣ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରିବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଛି, ଏହି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ଦୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ରାଜା ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛି। ଗଙ୍ଗାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରି, ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିଛନ୍ତି; ଆମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ, କିଏ ଆମକୁ ମୁକ୍ତି ଦେବେ? ମାନବମାନେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିବେ; ରାଜା, ମୁଁ ଏହାକୁ ସ୍୵ୟଂ ଦେଖିଛି। ପିତାପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନ ରଖିଲେ, ଏଠାରେ ଧନ ହାରାଯିବା, ଓ ପରଲୋକରେ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ ହେବା—ଏହି ଦୁଃଖ ଦୁଇ ଜଗତରେ ଦିଆଯାଇଛି। ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରେ, ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ମଧ୍ୟ ଏହାଠାରୁ ଭଲ; କାରଣ, ସେହି ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପିତାପ୍ରତି ଅବହେଳା ଚିରସ୍ଥାୟୀ। ପିତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ, ଯେଉଁ ଧର୍ମର ଉପଜିବା ଉପାୟରେ ପାଇଥିବା ଫଳ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବହେଳାର କୁହାଡି ଦ୍ୱାରା କାଟିଦିଏ। ଯେଉଁ କିଛି ପିତୃମୁଖରେ ଦିଆଯାଏ, ରାଜା, ହରି ନିଜେ ପିତୃ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହା ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଖାଇଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଦିନ ରାତି ସ୍ୱପିତାମାତାଙ୍କୁ, ଦେଉଳ ଦେବତା ଭାବରେ, ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପିତାପ୍ରତି ଭକ୍ତିବିହୀନ ହୋଇ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଧରି ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଏହି ମହା ଦୁଃଖ ଏବେ ମୋ ପାଖରେ ଆସିଛି; କେବେ ମୁଁ ମୋ ଭାର୍ୟା ସହିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବି, ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ୟାସ ଗୋସାଇଁ କହିଛନ୍ତି, ରାଜା ସେ ଗୃଧ୍ରକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଆବେଗିତ ହେଲେ। ରାଜା କହିଲେ: ଗୃଧ୍ର, ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା ଏହି କଥା ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମନରେ ଏହି କଥାରେ ଆସ୍ଥା ପାଉ ନାହିଁ।