ରାଜା ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, "ଗୃଧ୍ର, ତୁମେ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିଲ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ କଥା କିପରି ଜାଣିଲ?" ତାପରେ ରାଜା ଆହୁରି କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୁପେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମ କଥା ଜାଣ, ତେବେ ମୋତେ ସବୁକିଛି ଖୋଲାସା କର, ହେ ପକ୍ଷୀଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଗୃଧ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଗରସଙ୍ଗର ନାମକ ଏହି ଦୁଇ ଚଣ୍ଡାଳ, ସତ୍ୟଘୋଷଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଦୁଇଏ ନିଜ ଘରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ତାପରେ ଯମର ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ, ହାତରେ ପାଶ ନେଇ, ଗର୍ବିତ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଚମଡ଼ା ପଟିରେ ବାନ୍ଧି ନେଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ପଥରେ ଯମଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ଧର୍ମରାଜ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଯାଞ୍ଚ କର।'" "ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସବୁ କର୍ମ, ଭଲ ଓ ଖରାପ, ତନ୍ତୁ ତନ୍ତୁ ଯାଞ୍ଚ କଲେ। ସେଉଁଠାରେ ସେ ଅନ୍ତକଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇଜଣ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟରେ ମହାନ୍। ତେବେ କିଛି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦୁଇ ଦାନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ଦେଇନଥିଲେ।' ଏହି କାରଣରୁ ଏମାନେ ନରକକୁ ପଡ଼ିବେ। ଯେଉଁ ଦାତା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଦାନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନକୁ ମନେ ପକାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗ୍ରାହକ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଏହି ଦୁଇଜଣ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହିବେ; ଏହିମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱତ୍ୱ ଚୋର କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ। ଯମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, 'ଏମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାଅ।' ତାପରେ ଯମଦୂତମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।" "ସେହି ଦିନେ, ରାଜନ୍, ମୁଁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯମଲୋକକୁ ନିତାଗଲି। ମୁଁ କଣ କରିଥିଲି, ତୁମେ ଶୁଣ; ଏହା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା। ପୂର୍ବେ, ମୁଁ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶର ବେଦବେଦାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସର୍ବଗ ନାମକ ଥିଲି। ଏହି ମଞ୍ଜୂକଷା ନାମକ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ, ପତିବ୍ରତା, ଧନ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ।" "ମୁଁ ଯୁବା ଓ ଜ୍ଞାନର ଅଭିମାନରେ, ଏକଥର ମନରେ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରସର କରିଥିଲି। ମୁଁ ସଭାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲି, ଧନୀ, ଶୋଭାମୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଓ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ପାଳନରେ ଲାଗିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ମୋ ପିତାମାତା ପାପପରାୟଣ, କଠୋରବାଦୀ, ଦୟାହୀନ, ଅନ୍ୟମତୀଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେମାନେ ମୋ ପୁରୁଷତ୍ୱ, ଜୀବନ, ଧନ, କୁଳ, ଶିକ୍ଷା, ଖ୍ୟାତି ସବୁ କିଛି ଅର୍ଥହୀନ କରିଦେଇଥିଲେ।" "ମୁଁ ଏହି କଥା ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରି, ମୋତେ ଶୁଭ ଦେଉଥିବା ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାକୁ ଅବହେଳା କରି ଛାଡ଼ିଦେଲି। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ଓ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପଡ଼ିଲୁ। ଏହି ଦୁଇ ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଥିଲି।" "ହେ ରାଜନ୍, ହଜାର-କୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଶତ-କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଏହି ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଲି। ଏହି ଦୁଃଖର ସମାପ୍ତି ପରେ, ମୁଁ ଓ ମୋ ପ୍ରିୟା ଗୃଧ୍ର ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ, ମୃତ ଶବ ଭୋଗ କରୁଥିଲୁ। ଏହି ଦୁଇ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ, ନରକ ଛାଡ଼ି ପୁନଃଜନ୍ମ ଚାହିଁ, ପତଙ୍ଗ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମିଲେ, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ ପାଇଁ।" "ଏବେ ଶୁଣ, ଏହି ଦୁଇ ଚଣ୍ଡାଳ ପତଙ୍ଗ ଭାବେ କ’ଣ କରିଥିଲେ। ଏକଥର ଭୟଙ୍କର ପବନ ଉଠି, ସେମାନେ ଦୁଇଏ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ି, ସେମାନଙ୍କ ସୁକୁମାର ଦେହ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲା ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର ହୋଇଗଲା।" "ତାପରେ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସି, ସେମାନେ ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁପୁରୀକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ସେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ରହିଲେ, ପୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ସୁଖ ପାଇନାହାନ୍ତି, ସେହି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁନି କିଛିକାଲ ପରେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।" "ତୁମ୍ଭ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ବଂଶରେ ସେମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀର ସୁଖ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ, ସେମାନେ ପୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦୀର୍ଘକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଭୂମିର ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।" "ଏହି ଦୁଇ ଚଣ୍ଡାଳ ଏବେ ନାରାୟଣ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଇବେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, କାରଣ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଶକ୍ତି ଅଛି। ଗଙ୍ଗା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ଏହି ଦୁଇ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ, କିଏ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବ?