ରାଜାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କେବଳ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ କଥାକୁ ମାନିଥିଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ନିଜ ଦୁଇପୁଅ ଭିତରେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ଯଦି ସମସ୍ତେ ସମ୍ମତ ଥାଆନ୍ତି। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ଯେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି, ଏହା ରାଜନୀତିରେ ଶିକ୍ଷିତ, ଏହା ଆମର ମତ ମଧ୍ୟ; ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ପୁଅ, ବୀରଭଦ୍ର ଓ ଯଶୋଭଦ୍ର, ସଭାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୃଦୁଭାଷୀ, ସଦା ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତ, ଶାନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମପରାୟଣ ଥିଲେ। ତାଁପରେ, ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଦୁଇଁଜଣ ପୁଅ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଗୃଧ୍ର ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ଆସି ବସିଲା। ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଜଣ କେଉଁ ଶୁଭ କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?” ଗୃଧ୍ର କହିଲା, “ମୁଁ ଗୃଧ୍ର, ଏଠାରେ ଆସିଛି ତୁମ ପୁଅମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଦଶା ଦେଖିବାକୁ; ଗତଜନ୍ମରେ ଏମାନେ ବଡ଼ ବିପଦ ଭୋଗିଥିଲେ। ଏ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ଉନ୍ନତି ଦେଖିବାକୁ ଆମେ ଆସିଛୁ।” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଗୃଧ୍ରକୁ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିପରି ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଗତଜନ୍ମର କଥା ଜାଣିଛ?” ଗୃଧ୍ର କହିଲା, “ହେ ରାଜନ୍, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଗରସଙ୍ଗର ନାମକ ଚଣ୍ଡାଳ, ସତ୍ୟଘୋଷଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଘରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଯମର ଦୂତମାନେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଚମଡ଼ର ଦୂଡ଼ିରେ ବାନ୍ଧି, ଯମଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ। ଧର୍ମରାଜା ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ସମସ୍ତ କର୍ମ ବିବେଚନା କର।” ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସବୁ କର୍ମ ଖୋଜିଲେ, ଦେଖିଲେ ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, କିଛି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଦିଏନଥିଲେ। ଏହି କାରଣରେ ସେମାନେ ନରକକୁ ପଡ଼ିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଲେ। ଯେଉଁ ଦାତା ଦାନ କରେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଏନାହିଁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ। ଦାତା ଦାନକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗ୍ରାହକ ମାଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱତ୍ୱ ଚୋର କାରଣରୁ ମହାପାପୀ। ଯମର ଆଜ୍ଞାରେ ଦୂତମାନେ ରାଗରେ ସେମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେଇ ଦିନେ, ମୁଁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯମଲୋକକୁ ନେଇଯାଇଥିଲି। ମୁଁ କ’ଣ କରିଥିଲି, ତାହା ଶୁଣ; ଏହା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବ। ପୂର୍ବେ ମୁଁ ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶର ସର୍ବଗ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ବେଦ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏହି ମଞ୍ଜୁକଷା ନାମକ ଯଶସ୍ବିନୀ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ, ସୁଶୀଳା, ପତିନିଷ୍ଠା, ଶୁଭକୁଳର। ମୁଁ ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ଜ୍ଞାନର ଅଭିମାନରେ, ଏକଥା ମନରେ ଭାବି, ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିଲି। ମୁଁ ସଭାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବନରେ ବସିଥିଲି, ଧନୀ, ଶୋଭାମାନ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପରିବାର ପୋଷଣରେ ଲାଗିଥିଲି। ମୋ ପିତାମାତା ଦୁଷ୍ଟ, କଠୋର ଭାଷୀ, ଦୟାହୀନ, ଅନ୍ୟମତବାଦୀଙ୍କ ସଂଗ ପ୍ରତି ଲୋଭୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମୋ ଯଶ, ଜୀବନ, ଧନ, ପରିବାର, ଶିକ୍ଷା, କୁଳ—ସବୁକିଛି ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ମନେ ମନେ ଭାବି, ମୁଁ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲି। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ମହାପାପୀ ସହିତ ନରକକୁ ଛାଡ଼ା ହୋଇଥିଲି। ମୁଁ, ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେମାନେ ଏକଠି ଅସଂଖ୍ୟ ବର୍ଷ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଲୁ। ଏହି ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଆମେ ଗୃଧ୍ର ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ, ମୃତ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲୁ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ନରକ ଛାଡ଼ି, ନବଜନ୍ମ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପତଙ୍ଗ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଉଁ ଜନ୍ମରେ ସେମାନେ କ’ଣ କରିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣ। ଏକଦିନ ଭୟଙ୍କର ପବନ ଚାଲି, ସେମାନେକୁ ଉଠାଇ ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପକାଇ ଦେଲା।